Only-oasiS

 

“อืม ใช้ได้ ผมหวังว่าถึงเวลาจริงคุณคงไม่ควักเอาของถูกๆ มาใช้แทนนะ แล้วเสื้อผ้าล่ะ ผมยังไม่เห็นเลย”

 

ยามาชิตะเดินสำรวจความเรียบร้อยไปทั่วกองถ่าย ไถ่ถามมันไปทุกซอกส่วนอย่างไม่กลัวเหน็ดกลัวเหนื่อย

หลังจากฝ่าย Make up & Hair do ที่โดนเรียกให้เอาอุปกรณ์ไปตรวจสอบคุณภาพแล้ว ตอนนี้ก็ถึงคราวฝ่าย costume จะ ต้องยื่นคอรอประหารเป็นรายต่อไป และเมื่อถูกเรียก พนักงานร่างหง่อมเดินสวดหาพ่อแก้วแม่แก้วกระเตงเสื้อ กางเกง เข็มขัด รองเท้าไปให้เจ้าแม่ดูทีละชิ้น

 

มือโปรแฟชั่นแห่งมหาสมุทรแปซิฟิกคีบนิ้วหยิบแต่ละอย่างขึ้นมาพินิจดูใกล้ๆ

 

“ใช้รองเท้าผ้าใบหรือ อืม ก็ดี ดูทอมบอยน่ารักดี แต่นี่มันยี่ห้ออะไรไม่เห็นรู้จัก แต่เอาเถอะยังไงขากางเกงก็คงปิดจนมองไม่ค่อยเห็นอยู่แล้วสินะ เข็มขัดล่ะ สีเขียวลายทหาร! มันเอาท์แล้วไม่รู้หรือไงครับ เชยที่สุด คุณเอาไปเปลี่ยนเลยนะ โอ๊ย นั่นเสื้อกับกางเกงมันแมทช์กันมั้ยน่ะ เสื้อพอดูได้หรอก แต่กางเกงยังกับไปซื้อร้านข้างถนน ใช้ไม่ได้เลย”

 

“แต่ว่า...”

 

“ไม่ต้องมีแต่ ผมบอกว่ามันใช้ไม่ได้ก็ใช้ไม่ได้สิ คุณควรจะรู้นะ”

 

“คุณยามะพีครับ คาเมนาชิมาแล้วครับ”

 

ยูอิจิเดินเข้ามาช่วยขัดจังหวะการสวดๆๆ ของเจ้าแม่แฟชั่น พนักงานร่างหง่อมที่ตอนนี้ก็หง่อมหนักเลยรีบอาศัยจังหวะนี้หลบฉากไปอย่างรวด เร็ว

 

“ไม่ต้องเรียกผมว่ายามะพี ผมไม่ได้น่ารักขนาดนั้น”

 

เจ้าของสามัญนาม ยามะพี ที่ร่ำร้องให้อีกฝ่ายเรียกเมื่อวาน ไม่ยอมรับชาเอิร์ลเกรย์ร้อนอย่างดีที่ยูอิจิเพียรสรรหามาถวาย เธอเมินเชิดหันสันคางไปคนละด้านชนิดโกรธร้อยปีไม่ยอมดีร้อยพันชาติ

 

อาการปั้นปึ่งแบบนี้ยูอิจิต้องทนรับสภาพมาตั้งแต่เมื่อวานบ่าย หลังจากที่เขาพา คุณเธอ ไปเลี้ยงมื้อเที่ยงเป็นบุฟเฟต์ติ่มซำหวังฟื้นฟูสัมพันธภาพที่เลวร้าย และเกือบจะไปได้สวยอยู่แล้ว ถ้าเพียงเขาไม่ทำเสียเรื่องเสียก่อน

 

ตอนที่เธอหยิบเชิ้ตดำที่มีลายลูกไม้และมีซีทรูพองามทางด้านหน้า แล้วหันมาถามเขาว่า น่ารักมั้ย

 

แล้วเขาก็ดันพาซื่อตอบไปว่าไม่ กำลังจะพูดต่อว่ามันออกเปรี้ยว เฉี่ยว เซ็กซี่มากกว่าน่ารัก แต่ก็ไม่ทัน คุณเธอไม่ฟังอีร้าค่าอีรม สะบัดตัวกรีดน้ำตาที่หยดเผาะจากสองเบ้าและเดินหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

 

เอาใจยากยิ่งกว่าเด็กสามขวบ

 

“คุณคาเมนาชิครับ ไหนขอดูทรงผมหน่อยสิครับ”

 

ยามะพีเมินผ่านยูอิจิไปเพื่อทักทายคนที่เพิ่งมาถึง คาเมะดูตื่นๆ เล็กน้อยด้วยไม่คิดว่าการบ้านที่โดนสั่งให้ไปรับผิดชอบต้องส่งให้อาจารย์ ตรวจตั้งแต่เพิ่งเหยียบเข้าชั้นเรียน ยังไม่ทันหายใจหายคอด้วยซ้ำ

 

คุณครูแสนเคี่ยวก็ตรวจการบ้านด้วยสายตาเรด้าเช่นเคย

 

“อืม ดูดีมากเลยครับ หน้าสวยขึ้นมากเลย ไหนก้มหน้านิดสิครับ เหลือบตาขึ้นหน่อยครับ เอียงหน้าด้วย อืม... ได้อย่างที่คิดจริงๆ อ๊ะ ชุดที่คุณคาเมนาชิแต่งมาใช้ได้เลยครับ ดูดีมีรสนิยมกว่าของที่เขาเตรียมให้อีก ยังไงเปลี่ยนแค่รองเท้านะครับ เสร็จแล้วไปแต่งหน้าเลย อ้า... คุณอาคานิชิมาด้วยหรือครับ ดีเลย ผมอยากให้คุณไปดูฉากตรงนั้นด้วยกันหน่อย ผมว่ามันไม่เหมือนที่คุณวาดไว้เท่าไหร่”

 

ยามะพีให้คาเมะไปสามดาวเต็ม แต่คนที่ยังคงติดลบอยู่นั้นเริ่มเซ็งจัดที่ไม่มีตัวตนอยู่ในสายตาสักที

 

ถ้ามีการแข่งแชมป์งอนทน ยูอิจิจะเสนอชื่อยามะพีคนแรกเลยเชียว สุดท้ายเขาจึงต้องซดชาร้อนกลั้วคอตัวเองดับอารมณ์

 

ไม่ใช่ลูกค้ารายใหญ่จะไม่สนจริงๆ ด้วยเอ้า ชิ เรียกผมว่ายามะพีดีกว่า ทำตัวน่ารักสมชื่อตายล่ะ

 

จินถูกปล่อยตัวเป็นอิสระได้หลังจากไปเป็นตัวกลางเจรจาระหว่างยามะพีและฝ่ายฉาก เสร็จเรียบร้อย เขาปลีกตัวเดินมาหาคาเมะที่เพิ่งรับบทจากผู้กำกับมาศึกษา ว่าที่นักแสดงทำหน้าดำคร่ำเครียดเสียจนจินต้องสะกิด จิ๊กๆ เรียกร้องความสนใจ

 

“คุณจินไม่เห็นบอกผมเลยว่าผมต้องเข้าฉากกับหมาด้วย”

 

คาเมะช้อนสายตากลัดกลุ้มบางเบา จินเห็นก็ใจละลายยวบๆ

 

“คุณกลัวหมาหรือ” ไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงจริงใจ บวกการคาดหวังลึกๆ ในอะไรบางอย่าง

 

“หมากัดไม่กลัวครับ กลัวตอนฉีดยา คุณจินไม่เคยไม่รู้หรอก หมากัดทีต้องโดนฉีดเป็นสิบๆ เข็ม”

 

“แต่หมาพวกนี้มีดีกรีทุกตัวนะ ไม่บ้าหรอก”

 

เขยิบเข้าไปอีกนิด ชิดๆ เข้าไปอีกหน่อย คาเมะจ๋าไม่ต้องกลัวนะจินอยู่นี่

 

“เอาเป็นว่าถ้าผมเริ่มกลัวน้ำเมื่อไหร่ ผมจะมากัดคุณคนแรกแล้วกัน”

 

อ้าว... ตอบงี้ก็สวยสิ

 

“กัดตอนนี้เลยก็ได้ ผมไม่รังเกียจ” จินแอ่นคอหลับตาพริ้มเหมือนสาวพรหมจรรย์รอคอยความปรานีจากแวมไพร์หนุ่ม

 

แต่สงสัยว่าจะพริ้มออกหน้าไป แวมไพร์หนุ่มจึงขอเมินลำคอหนาของสาวบึกบึนนั้นไปตั้งอกตั้งใจอ่านบทต่อ

 

เหลือแต่กระแสความสมเพชของยูอิจิที่ส่งให้ไปด้วยความเห็นใจอย่างยิ่ง

 

...............................................................................................................................................................

 

เมื่อทำความเข้าใจทุกบทบาทของตัวเองเรียบร้อย พอใกล้เวลาถ่ายทำจริงคาเมะก็ไปลองซ้อมเตะต่อย วิ่ง ปีนซอกตึกให้ผู้กำกับและยามะพีดู โดยมีจินคอยให้กำลังใจในฐานะเจ๊ดัน เมื่อการซักซ้อมเป็นที่พอใจของทุกฝ่าย คาเมะจึงเดินมาทำความคุ้นเคยกับกับสุนัขที่วันนี้ต้องร่วมฉากด้วยสามสี่ตัว แต่ละตัวดูมีมารยาทเชื่อฟังเจ้าของเป็นอย่างดี ถึงแม้คาเมะจะเป็นคนมีภูมิคุ้มกันสัตว์หน้าขนต่ำ แต่ก็ทำใจกล้าลูบหัวพวกมันทุกตัว

 

หวังว่าตอนถ่ายจริงมันจะไม่กัดก้นเขาขาดก่อนปีนตึกสำเร็จ

 

“แสงพร้อม เสียงพร้อม แอ๊ค...ชั่น!”

 

เสียงตีเสลทดังแป๊ก คาเมะเริ่มโพสท่ายามะพีสอนเป๊ะ พ้อยท์ตั้งแต่ปลายเท้ายันเส้นผมให้กล้องค่อยๆ ไล่ถ่ายเสยขึ้นมาอย่างแช่มช้อย แล้วจึงเดินเป็นเลขแปดแต่ให้ดูกระโดกกระเดกคล้ายทอมบอยไม่รู้เดียงสาไป เรื่อยๆ สักพักก็เอามือหนึ่งจ้วงโยเกิร์ตรสสตรอเบอร์รี่ตักเอาเนื้อๆ ผลไม้มากินอย่างเอร็ดอร่อย

 

“คัท ดีครับ เดี๋ยวเดินอีกทีนะครับ กล้องเปลี่ยนมาถ่ายหน้าตรงนะ ซูมอีกๆ เออ ตามนั้นนะ อ่า... พร้อมแล้วนะ แอ็ค...ชั่น!”

 

คาเมะที่ย้อนกลับไปสิบแปดก้าวออกตัวเดินใหม่ เน้นสีหน้าสีตาให้ดูมีความสุขกับการกินมากขึ้น ค่อยๆ อ้าม...และเคี้ยวสตรอเบอร์รี่ลูกโตช้าๆ ให้ซึมซาบรสชาติของมัน

 

“คัท ดีครับ กล้องเปลี่ยนมาถ่ายด้านซ้ายนะ ถ่ายมุมกดนิดหนึ่ง คาเมนาชิสะบัดผมนิดนะครับ อ่า...พร้อม... แอ็คชั่น”

 

คาเมะทำตามสั่งทุกประการ ทุกคนทียืนมองการถ่ายทำอยู่ล้วนยิ้มได้ดั่งใจ เว้นแต่คนเดียวที่ทำสีหน้าบูดบึ้งตั้งแต่เสียงตีเสลทดังครั้งแรกจนกระทั่ง บัดนี้

 

อาคานิชิ จิน หยิบผ้าเช็ดหน้าลายลูกไม้ขึ้นมากัดๆๆ ด้วยความช้ำใจ อิจฉาตากล้อง จินขอไปซูมเองเถอะ อิจฉาช่างแต่งหน้า เอากระดาษซับมันมาจินซับให้...

 

“คัท โอเคครับ คุณแรมโบ้มาเข้าฉากเลยครับ เอาตามที่ซ้อมเลยนะครับแต่อย่าหนักมือมาก เดี๋ยวคุณคาเมนาชิตัวปลิวแล้วจะดูไม่ Strong เอ่า พร้อมนะครับ แอ็คชั่น!”

 

คาเมะเดินชมธรรมชาติต่อจากซีนเมื่อครู่แล้วทำทีว่าเผลอไปเหยียบเท้าคุณแรมโบ้ เข้า คุณแรมโบ้โกรธหน้าถมึงทึง เขวี้ยงอาหารในมือทิ้งแล้วตรงเข้ามาอัดคาเมะทันควัน

 

“แต่ในเมื่อ Slim but Strong คาเมะตัวบางๆ ต่อสู้คุณแรมโบ้ได้สบาย”

 

สบายแม้ต้องถ่ายอยู่สามรอบ

 

เมื่อถ่ายมุมธรรมดาเสร็จ เบ๊กองถ่ายก็เอาบันไดมาให้ช่างกล้องปีนไปถ่ายมุมสูงแบบ Bird eyes view คาเมะก็ถ่ายฉากบู๊รอบที่สี่ต่อไปด้วยพลังงานอันเหลือเฟือ

 

“คัท คุณแรมโบ้ แรงคุณตก เหมือนแสดงปาหี่ดูไม่สมจริงเลย คุณคาเมนาชิอย่าหลบหมัดเร็วเกินไปสิครับ แล้วมือที่ถือถ้วยโยเกิร์ตอย่าเอียงมากเดี๋ยวหกหมด”

 

เจ้าแม่ยามะพีหยิบโทรโข่งของผู้กำกับมาชี้แจงข้อบกพร่องที่เขามองเห็น ยูอิจิกำลังขยับไปเตือนถึงความจุ้นจ้านเกินขอบเขตของนายจ้าง แต่ว่าคนส่วนใหญ่ก็เห็นตามที่ยามะพีพูดจริงๆ จึงไม่เป็นปัญหา ผู้กำกับเลยขอโทรโข่งของตนคืนโดยละม่อมแล้วถ่ายเทคสองต่อไป จินถือโอกาสนี้เข้าไปเสิร์ฟน้ำแดงแรงฤทธิ์ให้เป็นแรงใจ

 

“ขอบคุณครับ นี่! คุณจิน คุณอย่ามายืนซ้อนหลังสิ”

 

อาการมองซ้ายมองขวากลัวคนเห็นช่างน่ารักในสายตาเขานัก กลัวนักหรือจ๊ะ จินจัดให้

 

“อะไร ผมมาพัดให้คุณ เหงื่อคุณออกหลังเป็นวงแล้ว กล่าวหากันจัง” โวยวายตามประสาคนโดนป้ายความผิดจนคนอื่นไม่สนก็ต้องสน

 

คาเมะเงยหน้าถลึงตาใส่จินจนประกายสีอำพันแทบแลบออกมา จินก็ทำหน้าเหมือนแพะถูกโยนบาปโดนย่างไฟไปอย่างต่อเนื่อง และใช้กระดาษลังพัดไล่ความร้อนความอบอ้าวให้ด้วยความหวังดีไม่มีเหนื่อย

 

เหมือนว่าน้ำแดงที่จินเอามาเสิร์ฟให้นั้น นอกจากทำให้ปากแดงชาดยังลามไปทั้งคอและสองใบหู แต่ก็ดูเหมาะสมกับคนที่ออกแรงต่อสู้มาแล้วสี่รอบติด ดังนั้นจึงไม่มีคนประหลาดใจ แต่จินผู้เป็นเจ้าของน้ำแดงและผู้ที่ทำให้บางคนหน้าแดงเห็นเข้าแล้ว...อย่า ให้บอกเลยว่าคิดอะไร เขินๆ กึ่งเหนื่อยๆ แบบนี้ ว้าย...

 

“อ้าว... จะถ่ายต่อแล้วครับ ทุกคนออกมา ฉากเก้าเทคสอง กล้องพร้อม แสงพร้อม แอ็คชั่น”

 

คุณแรมโบ้เพิ่มแรงต่อยเตะตามที่ยามะพีสั่ง คาเมะก็เอาหน้าแดงระเรื่อหลบซ้ายหลบขวา แล้วสวนศอกสวนเข่าตามที่ซ้อม เพิ่มแรงให้ดู Strong สุดชีวิตตามอารมณ์ แต่อย่างไรก็ตามมือที่ถือถ้วยโยเกิร์ตนั้นตั้งตรงเก้าสิบองศากับพื้นโลกไม่มีเอียงสักลิปดาเดียว

 

ฉากต่อสู้กับคนหมดไป คราวนี้ถึงตาเซนต์เบอร์นาร์ดยังไม่โตเต็มวัยหนึ่ง บางแก้วจากไทยหนึ่ง ไซบีเรียนฮัซกี้หนึ่ง และชิสุขาสั้นน่ารักน่าชัง พากันเดินไปเข้าฉาก อากาศใกล้เที่ยงวันทำให้บรรดาพลพรรคคุณตูบดูอารมณ์บ่จอยเท่าไหร่นักนัก จินเห็นคาเมะมองหวาดๆ เวลามันแยกเขี้ยวส่งไปทักทายใครต่อใคร

 

อย่าทำอะไรคาเมะของจินนะเจ้าพวกหมา

 

“คนพร้อมหมาพร้อมนะครับ คาเมนาชิเต็มที่นะครับ แอ็กชั่น!”

 

สิ้นคำสั่ง คาเมะก็เหวี่ยงคุณแรมโบ้ไปทางสุนัขสี่ตัวที่ยืนรอพร้อมอยู่แล้ว เจ้าตัวเล็กสองตัวร้องเอ๋งได้ใจ ส่วนอีกสองตัวโตก็เงยหน้ามองกล้องแยกเขี้ยวอันยาวเฟื้อยได้ตามสั่ง

 

ฉาก ต่อมาก็ถ่ายคาเมะวิ่งหน้าตั้ง แล้วถ่ายสุนัขวิ่ง และทีนี้จึงถ่ายทั้งคนทั้งหมาวิ่งพร้อมกัน คาเมะที่ยืนพักเหนื่อยอยู่ยืนจ้องหน้าน้องหมาเป็นการวัดใจ จินเห็นอย่างนั้นจึงแอบไปกระซิบให้เจ้าของหมาสั่งให้พวกมันวิ่งสโลๆ เพราะเดี๋ยวปรับสปีดตอนตัดต่อได้ แต่ถ้าคาเมะเป็นอะไรไปสิยุ่ง

 

แต่เจ้าตูบไม่ค่อยเข้าใจคำสั่งนี้เท่าไหร่ พอกล้องเดินปุ๊บ ระยะห่างห้าเมตรร่นเหลือสองเมตรในห้าวินาที

 

“คัท!!!”

 

เจ้าของสุนัขสั่งเบรกสุนัขของตัวได้ แต่คนที่วิ่งเต็มฝีเท้าไปแล้วนี่สิ ไม่สามารถหยุดการโกยอ้าวของตัวเองได้ คาดว่าอะดรีนารีนมันหลั่งเสียจนไม่ฟังคำสั่งสมอง จินตัดสินใจเสียสละเอากายตนเองเป็นกำแพงให้คาเมะเข้าพุ่งชน

 

อุก

 

ในสายตาของคนที่มองอยู่ การเข้าพุ่งชนจินของคาเมะและภาพที่ทั้งสองล้มลงไปด้วยกันนั้น เร็วปานกิ้งก่าตวัดลิ้นกินแมลง แต่สำหรับเขาทั้งคู่ ทุกสิ่งอันกลายเป็นภาพสโลโมชั่น เหมือนกดฉายสไลด์ทีละภาพ แต่ก แต่ก แต่ก จวบจนถึงพื้นรวมการไถไปตามพลังงานจลอีกสามคืบ สุดท้ายถึงไปแน่นิ่งไม่ไหวติงกันทั้งคู่

 

ทุกคนลืมหายใจ

 

“หาเรื่องอีกแล้วไอ้จินเอ๊ย ปล่อยให้เขาชะลอไปเองก็ไม่ได้นะแก”

 

ยูอิจิเข้าไปชันสูตรพิสูจน์ศพเป็นคนแรก คาเมนาชินักแสดงเอกปลอดภัยดีไม่มีบาดเจ็บแม้เพียงนิด นอกจากดูหงุดหงิดเล็กๆ ส่วนจินก็ได้กางเกงขาดลุ่ยๆ ตรงสีข้างสมใจ เติมแป้งนักแสดงนิดหน่อยก็ถ่ายฉากต่อไปได้

 

“ไม่ต้องกระแดะอย่างเมื่ออีกนะไอ้จิน คาเมนาชิเขาจะเจ็บมากขึ้นเพราะแกนั่นแหละ”

 

คงไม่ใช่ตอนที่กระแทกหรือว่าล้ม แต่ตอนที่นอนกองกันอยู่กับพื้นมากกว่า กว่ายูอิจิจะแงะคาเมะออกจากอ้อมแขนของจินได้ก็ต้องใช้แรงพอดู คาดว่าผีงูเหลือมจะเข้าสิงกะทันหัน เล่นรัดซะแน่น ไม่หายใจไม่ออกก็ซี่โครงเดาะกันไปข้าง

 

จินตรวจดูกางเกงยีนส์แฟชั่นใหม่ของเขาพลางทำเสียงหงุงหงิงไม่สนใจยูอิจิ คนมันกำลังมีความสุข ได้กอดคาเมะต่อหน้าสาธารณชนทั้งที แถมเจ้าตัวคาเมะก็ไม่มีต่อว่าสักคำ

 

กำลังเขินล่ะซี้ บอกแล้ว จินจัดให้...

 

“แต่เมื่อกี้เท่มากเลยนะครับ คุณอาคานิชิเป็นสุภาพบุรุษมากเลย”

 

อาคานิชิยิ้มแหยรับคำชมของยามะพีแล้วเดินเลี่ยงไป ด้วยไม่อยากเป็นเครื่องมือประชดประชันของใครให้เพื่อนปากห้อยฉุนหนัก ยิ่งวันนี้ยามะพีมาเกาะแกะเขาผิดธรรมชาติมากเหลือเกิน

 

ถ้าเกิดคาเมะเข้าใจผิดเขาไปล่ะยุ่งเลย

คนอย่างจินรักจริงนะเอ้อ คาเมะจ๋า...

 

ไม่เหมือนไอ้ห้อยมันหรอก หน้าซื่อใจคด

แต่ถ้าหน้าคดเมื่อไหร่ล่ะใจปลาซิวเมื่อนั้น!

 

.......................................................................................................................................................................

 

เที่ยงตรงเพี๊ยะพักกองกินข้าว อาหารกองถ่ายอุดมสมบูรณ์ราวกับเป็นกองภาพยนตร์งบเกินพันล้าน ซึ่งกว่าค่อนเป็นส่วนที่ยูอิจิสั่งเตรียมมาเองเพื่อต้อนรับแขกกิตติมศักดิ์ ยามะพีโดยเฉพาะ ทุกคนเลยพลอยได้กุศลอิ่มหนำสำราญไปด้วย ขนาดน้ำดื่มยังเป็นอู่หลงของแท้ ตัวคาเมะเองก็ได้ข้าวผัดอเมริกันไฮโซบรรจุกล่องขนาดฟุตคูณฟุตไปรับประทาน

 

“อร่อยมั้ยครับ”

 

คาเมะรีบกระเดือกเทมปุระชิ้นโตเข้าคอแล้วพยักหน้าให้จิน กระเถิบตัวไปสิบเซนเมื่อผีงูเหลือมลงมานั่งเบียดด้วย แต่มันก็ไม่พ้นรัศมีอันตรายได้เลยนะจริงๆ

 

“คุณกินมะเขือเทศมั้ย” คาเมะคีบแว่นมะเขือเทศในจานตัวเองส่งมาให้เขา จินไม่รู้หรอกว่านั่นเป็นการกำจัดสิ่งที่เจ้าตัวเขารังเกียจ เมื่อหาเหยื่อได้คาเมะจึงไม่รีรอที่จะผลักไสมันไปให้พ้นตัว

 

“อ้าม...” แต่อย่าได้คาดหวังว่าจินจะยื่นจานไปรับ ป้อนสิจ๊ะป้อน...

 

คาเมะหันซ้ายหันขวาหาถังขยะ เมื่อเจอจึงคีบทิ้งคีบทิ้งทีละแว่นไม่ลังเล

เป็นอีกครั้งที่จินรอเก้อ จึงขอทำแก้มป่องด้วยความขัดใจ

 

“วันนี้ให้ผมเลี้ยงมื้อเย็นนะ” ทำเสียงประมาณว่าปฏิเสธอีกจะงอนจริงๆ ด้วย

 

“ไม่ได้หรอกครับ”

 

“ทำไมอ้ะ!” คราวนี้เลยเสียงกรรโชกราวท้าชก กร้าวซะคาเมะกระเถิบห่างด้วยความหวาดกลัว แต่พอจินสะบัดหน้าก้มซะคางชิดอกและเอาตะเกียบจิ้มข้าวฉึกๆ เป็นเด็กมีปัญหา คนถูกตะโกนใส่จึงได้แต่ถอนหายใจฟู่

 

สองฟู่ด้วยจินได้ยิน

 

“ผมนัดพี่จุนโนะไว้ก่อนแล้วครับ”

 

“นัดไปไหน ผมไปด้วยนะ น่า...ไม่เกะกะหรอก จุนโนะมันก็ไม่ว่าหรอก” ก็ขืนว่าสิ “ว่าแต่ไปไหนกันหรือครับ”

 

ผีงูเหลือมอยากรู้อยากเห็นเต็มพิกัด ยิ่นหน้าเข้ามาเอาคำตอบซะคนถูกซักไม่กล้าตอบช้าเกิน

 

“ไปดูโฮมแอนด์การ์เด้นแฟร์ครับ วันนี้วันสุดท้ายแล้ว คุณจินจะยังไปด้วยอยู่มั้ยครับ”

 

จินคีบไส้กรอกเนื้อแน่นเข้าปากแล้วพยักหน้าหงึกหงัก

 

“ไปๆ โธ่...ผมสนใจพวกงานตกแต่งจะตาย แล้วนี่คุณไปงานนี้กับเจ้าจุนโนะมันทุกปีเลยหรือ”

 

“ครับ ไปดูด้วยกันแล้วพี่เขาจะคอยอัพเดตเรื่องพวกนี้ให้ผม ผมไม่ได้อยู่ในวงการเต็มตัวเหมือนรุ่นพี่ เลยต้องคอยมาหาความรู้จากงานพวกนี้แทน แล้วที่งานก็จะมีผลงานชิ้นเจ๋งๆ ของพี่เขาอยู่ด้วยตลอด ผมชอบไปดูมากเลย”

 

ฟังคำตอบแล้วลมแทบจะออกจากหูด้วยความอิจฉา

ไอ้จุนโนะนะไอ้จุนโนะ เก็บของดีอย่างคาเมะไว้กับตัวมานานไม่เคยนำเสนอเพื่อนนะแก

 

“ชอบผลงานของมันหรือชอบมันกันแน่”

 

“ตัวพี่จุนโนะผมก็ชอบครับ”

 

คาเมะกินข้าวผัดอเมริกันเสร็จพอดีจึงลุกเอากล่องไปทิ้ง ไม่ทันได้หันไปดูสีหน้าช็อกสุดกู่ของจินเลยสักนิด

 

ยิ่งพอดีผู้กำกับเรียกตัวคาเมะไปทำความเข้าใจในฉากที่จะต้องถ่ายต่อ จินจึงนั่งถือกล่องข้าวค้างนิ่งอย่างนั้นเป็นอนุสาวรีย์สากกะเบือสแตลเลสอยู่นานสองนาน

 

......................................................................................................................................................................

 

มื้อกลางวันเสร็จสิ้นทุกคนอิ่มหนำเรียบร้อย (ยกเว้นจิน) การถ่ายทำฉากต่อไปก็เริ่มขึ้น คาเมะต้องวิ่งปีนขึ้นซอกตึกเพื่อหนีสุนัขที่ไล่ตาม เมื่ออยู่ในสถานะที่ลงตัว กางแขนกางขาพ้นรัศมีการกระโดนของเซนต์เบอนาร์ดเรียบร้อย คาเมะก็ต้องหยิบโยเกิร์ตในกระเป๋าอีกถ้วยมากินเพื่อรอให้คุณหมาๆ เห่าจนเหนื่อยและลาจากไปเอง

 

Slim but Strong วัดกำลังขาที่จะยันซอกตึกพยุงตัวอยู่บนนั้นเป็นนาน

 

การเกรงขาอยู่บนนั้นไม่ยากสำหรับคาเมะ แต่เมื่อเขาต้องปล่อยมือแล้วเอาโยเกิร์ตรสแอปเปิ้ลจากในเป้ออกมากินเย้ยคุณ หมาอย่างเอร็ดอร่อยด้วย...ถึงเกิดปัญหา จะเปลี่ยนจากที่กัดฟันเพราะเกร็งอวัยวะมายิ้มเย้ยหมาได้อย่างไร

 

เนื่องจากแสงไม่ค่อยเป็นใจ พอจะเดินกล้องก็มีเมฆดำมาบัง เดี๋ยวหมาไม่เห่า เดี๋ยวยิ้มไม่สวย กว่าจะถ่ายฉากนี่ผ่านไปได้ คาเมะต้องเกรงขาอยู่อย่างนั้นเกือบชั่วโมง กินโยเกิร์ตไปหลายต่อหลายถ้วย เป็นที่น่าสงสารของใครต่อใคร ไม่พ้นแม้แต่ยามะพีที่ต้องการให้งานออกมาเพอร์เฟกล้ำเลิศ

 

“คัทครับ เยี่ยมมาก เลิกกองได้เลยครับ”

 

คาเมะแทบจะขว้างโยเกิร์ตสารพัดรสที่กินไปคืนเจ้าของสินค้า เขาลงมานั่งกองกับพื้นรีบทุบขาตัวเองก่อนจะถูกตะคริวกิน จินวิ่งเอาเคาท์เตอร์เพนคูลที่เตรียมมาจากบ้านนวดให้อย่างรู้งาน แม้ในใจยังคงเจ็บจื๊ดๆ กับคำพูดสุดท้ายเมื่อกลางวัน

 

“อย่ามาชวนผมถ่ายโฆษณาอีกนะ เหนื่อยเป็นบ้าเลย”

 

“เทียบกับค่าจ้างมันก็คุ้มนะครับ วันเดียวได้เป็นแสนเลยนะ” น้ำเสียงไม่หยอกล้อเหมือนเคย คาเมะเงยหน้ามองจินยืนยันความรู้สึกตน

 

“คุณคาเมนาชิครับ วันนี้กลับบ้านได้เลยนะครับ แล้วถ้ามีถ่ายซ่อมหรืออะไรจะติดต่อไปนะครับ” ผู้ช่วยผู้กำกับหรือเบ๊กองถ่ายวิ่งกระหืดกระหอบมาบอก

 

คาเมะหันมาค้อนจินขวับ อ้าปากกะโวยวายกระบวนย่อม

 

“แต่ถ้าต้องมีถ่ายซ่อมจริงเราก็จ่ายเพิ่มให้นะครับ” จินประคองคาเมะให้ลุกขึ้นยืน ยังคงความเฉยในหน้าต่อเนื่อง

 

พาเดินไปสักพักต่อมเก็กแทบจะแตก ก็ไม่รู้คิดไปเองหรือไม่ คาเมะคนดีของเขาแอบทิ้งน้ำหนักตัวมาหน่อยๆ จะด้วยอะไรไม่รู้แหละ จินทำเป็นลืมๆ เรื่องเมื่อกลางวันก่อนก็ได้

 

คาเมะเปรียบดังอ้อยเข้าปากหมูตัวอ้วน จินถือโอกาสสอดมือเข้าใต้รักแร้คาเมะ รั้งกายให้แนบชิดมาทางเขายิ่งขึ้นเนียนๆ อีกฝ่ายที่ยังเป๋ๆ ก็โอนอ่อนผ่อนตามมาแต่โดยดี ไม่มีขัดขืนใดๆ

 

โฮะๆ ไหนๆ ขนาดนี้แล้วขอหอมหน่อยให้ชื่นใจหน่อยเฮ้อ...

 

แต่พระเจ้าเข้าข้างคนคิดไม่ดีได้ไม่นาน สุนัขที่เข้าฉากร่วมกันเมื่อครู่พอเจ้าของปล่อยเชือกก็เข้ามาทักทายคาเมะ เหมือนสนิทสนมมาแต่ไหน มาเลียมือเลียไม้คาเมะและแทรกจนจินแทบกระเด็น

 

แต่เรื่องร้ายกลายเป็นดีที่คาเมะเหมือนจะฝังจิตฝังใจกับการโดนตามล่า จึงแปลงร่างเป็นแมวเหมียวกลัวหมากระโดดเกาะหมูให้เป็นที่หลบภัย (เพราะว่าอยู่ใกล้ตัวที่สุด)

 

เหอๆๆ วันนี้มันวันดีอะไรอย่างนี้

 

“โอ๋ๆ ไม่ต้องกลัวนะ อยู่กับผมไม่เป็นอะไรหรอก”

 

“คุณจิน พูดอยู่ได้ พาผมไปเร็วๆ สิ มันงับขาผมแล้วเห็นมั้ย”

 

หมาจะงับขาคาเมะ แต่แมวคาเมะจะงับศีรษะจินอยู่แล้วที่ยังมัวเดินอ้อยสร้อยด้วยความเคลิบเคลิ้มกับส้มที่หล่นใส่ตัว แถมยังเอามือลูบหัวสุนัขทั้งสี่ราวกับเป็นคนรักสัตว์นักหนา

 

“คุณจิน! ไม่เห็นใจกันเลย! อ๊ะ รุ่นพี่มาพอดี พี่จุนโนะครับ มาช่วยผมหน่อยสิครับ กันหมาพวกนี้ออกไปที”

 

คาเมะผละแขนจากจินหนีหมาไปหาคนมาใหม่ จินเห็นแล้วแทบอยากจะตีอกชกหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด

นี่มันเกิดมาเพื่อขัดจังหวะคนอื่นเขาหรือไงวะ คนกำลังเข้าได้เข้าเข็ม ไอ้เพื่อนเวร

 

กว่าเจ้าของสุนัขจะมาลากเจ้าสี่ตูบออกไปคาเมะก็ทิ้งห่างเขาไปไกลแล้ว แต่เรื่องมันแย่หนักตรงที่ เพียงคาเมะเข้าไปใกล้รัศมีเอื้อมคว้าของจุนโนะเท่านั้น เจ้ารุ่นพี่ตัวโย่งก็จับแขนคาเมะสองข้างดึงเข้าตัวทันที

 

“อะไรวะ”

 

“อะไรกันครับพี่จุนโนะ”

 

“พ่อเราล้ม ตอนนี้อยู่ไอซียู ฮิคารุโทรหาเราไม่ติดเลย พี่อยู่แถวนี้เลยรีบขับรถมาหา”

 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ผมถ่ายโฆษณา เลยปิดมือถือ นี่พ่อเป็นไรมากหรือเปล่า”

 

คาเมะเขย่าแขนจุนโนะกลับ ถึงแม้ว่าจินจะพอได้ยินเรื่องราวที่ทั้งสองคนคุยกัน แต่การจับมือถือแขนลักษณะนั้นก็ทำเขาร้อนอาสน์ไม่ใช่เล่น อยากชกตัวเองก็อยาก เวลาแบบนี้ คาเมะกำลังเป็นห่วงพ่อตัวเองแต่เขาก็ยังอุตส่าห์คิดอกุศล

 

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ฮิคารุบอกว่าเข้าไปนานแล้วแต่หมอยังไม่ออกมาเลย พี่ว่าเรารีบไปกันเถอะ”

 

แน่นอนว่า เรา ไม่มีจินรวมอยู่ด้วย เขาไม่แน่ใจเลยว่า เมื่อครู่นี้จุนโนะมองเห็นเขาหรือเปล่า แต่จินแน่ใจทีเดียว ว่าทันทีที่จุนโนะมาถึง คาเมะก็ลืมเขาไปเลย

 

เป็นห่วงคุณพ่อมากสินะ

 

จินขี่มอเตอร์ไซค์ของคาเมะที่มีกุญแจเสียบคาไว้ตามไปโรงพยาบาล ส่วนคาเมะนั้นได้กระโดดขึ้นรถเฟอร์รารี่ป้ายแดงของจุนโนะไปก่อนแล้ว

 

ฝ่าการจราจรอันคับคั่งราวกรุงโตเกียวเป็นเขตหนึ่งในกรุงเทพฯ และต่อสู้กับมอเตอร์ไซค์ที่ขยันเครื่องดับไปทุกไฟแดงจนมาถึงที่หมาย จินก็มองหาร่างของคนสองคนที่มาถึงก่อนเขา แต่เหมือนยิ่งรีบก็ยิ่งมองไม่เห็น สุดท้ายจินจึงต้องไปสอบถามกับเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล ว่าห้องไอซียู หรือคนไข้ที่นามสกุลคาเมนาชินั้นอยู่ที่ไหน

 

“อยู่ทางตึกหน้าค่ะ ถัดจากห้องฉุกเฉิน คุณตรงไปทางนั้นเลยค่ะ”

 

“ขอบคุณครับ”

 

เมื่อรู้ทิศทาง ป้าย Emergency room ก็เด่นเด้งเข้าสู่สายตา

 

ตึกหลังที่เป็นส่วนรับยาและห้องตรวจเลือด มีประตูกระจกบานคู่กั้นไว้เพื่อแยกจากตึกหน้าที่เป็นส่วนห้องฉุกเฉินและห้อง ไอซียู จินตรงไปประตูบานนั้นทันที

 

จินวิ่งด้วยความเป็นห่วง ทั้งคาเมะที่ดูจะตกใจเสียขวัญมากมาย และว่าที่พ่อตาในอนาคต วิ่งเพื่อหวังว่าเขาพอจะให้ความช่วยเหลืออะไรได้บ้าง วิ่งเพื่อแสดงให้รู้ว่าเขาจริงใจและเป็นกังวลไปด้วยแค่ไหน

 

จินวิ่ง... เพื่อจะได้ไปเห็นดวงใจของเขากำลังอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนที่สนิทที่สุด

 

นี่มันวันซวยอะไรกัน

 

..................................................................................................................................................................

 

The number your trying to reach, can not be connected.

 

คาเมะยังคงไม่เปิดโทรศัพท์มือถือ

 

จินพยายามติดต่อคนข้างในให้มารับกุญแจรถไป และถามข่าวคราวโดยที่ไม่ต้องเข้าไปตรงบริเวณนั้น

 

เกือบสิบนาทีแล้วที่เขาถอยออกมานั่งรอตรงส่วนหน้าเคาท์เตอร์จ่ายยา ควงกุญแจในมือเล่นไปเรื่อยๆ เพราะคิดไม่ตกว่าจะตามเข้าไปอีกดีหรือไม่ ทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองออกจะเจ็บเวอร์เกินไปนิด คิดมากเกินไปหน่อย แต่เรื่องบางอย่างมันพูดยาก ไม่เจอเองคงนึกไม่ออก

 

คนที่ไม่เคยสนใจอะไรถึงได้มานั่งปอดซะน่ารำคาญ

 

นี่ขนาดแค่กอดปลอบ วันไหนเกิดมาหอมแก้มทักทายกันเขาจะเดือดพล่านสักแค่ไหน

จะไปแสดงออกอะไรมาก็ไม่ได้ ก็คนไม่มีสิทธิ์ นั่นเขาพี่น้องสนิทสนมกลมเกลียว นี่ก็แค่คนอื่นคนไกล

ไม่ใช่คนที่คาเมะเอ่ยมาเต็มคำว่าชอบ...

 

“พี่จินครับ”

 

“ฮะ ครับ”

 

คนที่มายืนค้ำศีรษะเรียกเขาเป็นหนุ่มน้อยแก้มบุ๋มสุดที่รักตัวจริงของจุนโนะ (ไอ้เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด) จินยังไม่ทันยืนขึ้นหนุ่มน้อยร่างป้อมก็นั่งลงข้างตัวเขาเสียก่อน

 

ไม่อยากนินทาเลยว่าเพื่อนเขาช่างรสนิยมโลลิค่อนนัก เพราะถึงฮิคารุจะเป็นนักศึกษาปีสี่แล้ว แต่รูปร่างหน้าตายังไม่พ้นโรงเรียนมัธยมเอาเลย

 

“ทำไมมานั่งตรงนี้ล่ะครับ พี่คาเมะกับพี่จุนโนะอยู่ตรงนู้น”

 

ฮิคารุชี้มือไม้ไปยังส่วนตึกหน้า จินมองตามก็นึกไปพลางว่าจะตอบอย่างไร ก็ที่ถาม เขายังให้คำตอบตัวเองไม่ค่อยจะได้เลย

 

“ก็เมื่อกี้... เห็นแฟนเรานั่นแหล่ะยืนกอดคาเมะเขาอยู่ แล้วมันกึ้กๆ นึกอะไรไม่ออกเลยมานั่งแถวนี้ก่อน”

 

ฮิคารุฟังคำตอบอันแสนจะตรงเผงของจินแล้วก็หัวเราะเสียงใส ยิ่งสีหน้าของจินยืนยันคำพูดตัวเองฮิคารุยิ่งขำ

 

“อะไร... นี่แฟนตัวเองไปกอดคนอื่นนะ ไม่มีหึงสักตี๊ด... เลยหรือ” ทีเขายังหึงแทบบ้า

 

“ถ้าพี่จุนโนะกับพี่คาเมะคิดอะไรกัน พี่จุนโนะไม่มาถึงผมหรอกครับ”

 

จินมองเหล่หนุ่มแก้มบุ๋ม สงสัยในวาจาของเจ้าตัวเล็กครามครัน

 

“ตอนที่ผมได้เข้าเรียนปีหนึ่งพี่จุนโนะเขาจบไปแล้วครับ ผมไม่มีโอกาสได้รู้จักพี่เขาหรอก แต่พี่คาเมะเขาแนะนำให้ผมไปฝึกงานที่บริษัทพี่จุนโนะ ทีนี้ผมกับพี่จุนโนะถึงได้รู้จัก แล้วก็ได้รักกัน วันครบรอบสามเดือนที่ผมกับพี่จุนโนะคบกัน พี่จุนโนะพูดเอาไว้เลยครับว่า เพื่อเป็นการตอบแทนที่พี่คาเมะช่วยเป็นแม่สื่อให้เรา พี่จุนโนะเขาจะเป็นพ่อสื่อหาแฟนให้พี่คาเมะบ้าง”

 

“แล้วมันเลือกพี่เนี่ยนะ มันนึกยังไง พี่ไม่ใช่คนมีประวัติดีเรื่องความรักสักหน่อย” จินชี้หน้าผากตัวเอง

 

“ฮะๆ พี่จุนโนะเขาก็ไม่ได้ตั้งใจหรอกครับ เขาเพิ่งมานึกได้ก็ตอนที่เขาไปเยี่ยมพี่คาเมะที่บ้าน แล้วพี่คาเมะเขาทำหน้าแปลกๆ ตอนพูดถึงพี่จินน่ะครับ”

 

“จริงหรือ คาเมะทำหน้ายังไงอ่ะ” เขย่าแขนให้ตอบได้จินคงทำ เพราะตอนนี้จินช่างลุ้นในคำตอบใจจะขาด โอ้ พลีส...

 

“อืม...”

 

“ทำไงๆ คาเมะเขาทำไง” คำว่าลุ้นตัวโก่งเป็นยังไง จินเป็นยิ่งกว่านั้นสองเท่า ตัวของเขานอกจากจะโก่ง ตายังโตเท่าลูกกอล์ฟด้วยความลุ้นระทึก

 

“ผมไม่รู้หรอกครับ พี่จุนโนะไม่ได้อธิบาย”

 

ฮิคารุเหมือนเห็นยางรถโดนเจาะลม จินตัวฟู่แฟบหงายหลังตึงไปกับพนักพิงเก้าอี้เดี๋ยวนั้น

 

“ไงไอ้จิน มาทำไรตรงนี้วะ” จุนโนะตัวปัญหาเดินเอามือล้วงกระเป๋าเอ่ยทักจินแต่ไกล จินที่กรุ่นๆ อยู่แล้วแทบจะแยกเขี้ยวใส่คำทักทายของเพื่อน

 

“มาเยี่ยมว่าที่พ่อตา มีปัญหามั้ย”

 

“ถ้างั้นก็ไปตรงนู้นสิวะ มานั่งทำบิดาอะไรตรงนี้เล่า”

 

“ก็รอให้แกออกมานี่ไง ฉันจะได้ไปอยู่กับคาเมะสองต่อสอง”

 

“เฮอะ ตอบแบบนี้มันน่าอยู่ขวางมั้ยเนี่ย”

 

“ลองแกขวางฉันอีกรอบดิ ฉันพาฮิคารุของแกไปกินข้าวแน่!”

 

“ไอ้เพื่อนเวร ลองดูสิวะ ฉันจะยุคาเมะว่าแกมีเมียแอบซ่อนอยู่แล้ว!”

 

อดีตเพื่อนรักกำลังกำลังก่อสงครามทางวาจา และมีทีท่าว่าจะกลายเป็นสงครามทางกายในอีกไม่กี่วินาทีนี้

ฮิคารุที่นั่งดูการลับฝีปากของสองหนุ่มไปมาก็ลุกขึ้นทำตัวเป็นกรรมการห้ามทัพ

 

“พี่จุนโนะ ไปซื้อของกินเป็นเพื่อนฮิคารุนะครับ ฮิคารุหิวมากเลย อีกอย่าง...ยังไงพี่คาเมะมีพี่จินอยู่เป็นเพื่อนแล้ว นะครับ”

 

“ฮิคารุขอมาพี่จุนโนะจัดให้เลยครับ หิวมากหรือเปล่าเนี่ย ฮื้อ... เฮ่ย ไอ้จิน ฉันรู้นะว่าแกมันไอ้ขี้ฉวยโอกาส แต่กับคาเมะอย่ามาเกินนะเว่ยเขาไม่ชอบพวกหูดำ แล้วนี่เขาเสียใจอยู่ อย่าทำอะไรไม่เข้าท่าล่ะ”

 

“พี่จุนโนะ ฮิคารุหิวแล้ว”

 

“จ้ะๆ ไปกัน นี่ไอ้จิน เตือนแล้วนะเว่ยว่าอย่ารุ่มร่ามให้มันมากนัก”

 

โธ่เว้ย ทำมาเตือน บอกช้าไปแล้วโว่ย ไอ้ยีราฟพันธุ์พิเศษ!

 

จินชูนิ้วกลางครึ่งนิ้วเป็นการส่งเพื่อนกลายๆ ถือว่ายังน้อยเมื่อเทียบกับการที่ทำให้เขาต้องมานั่งควงกุญแจอยู่ตรงนี้เป็นหลายนาที

 

ว่าแล้วก็สูดลมหายใจลึก เรียกเอาความกล้าหน้าด้านกลับเข้าสู่ตัวอีกครั้ง

ให้มันรู้ไปสิวะ สุดหล่ออย่างเขาจะมาแพ้ไอ้หน้ายาว ฮึ่ย!

 

แอ๊ด... (อีแอ๊ด) เสียงประตูโรงพยาบาลฟ้องความเก่าแก่ของมัน แต่พอจินเหลือบมองตรงที่จับ ถึงรู้ว่าเปิดผิดด้าน เขาให้ดึงแต่จินดันผลัก คนหล่อสะดุ้งในความเปิ่นของตัวพองามก่อนจะค่อยๆ ดึงเบาๆ

 

คาเมะเงยหน้าเห็นเขาก็ผุดลุกด้วยความตกใจ

 

“คุณจิน มาได้ไงครับ เอ่อ...ผมขอโทษ ผมรีบมา เลยไม่ได้...” สองตาของคาเมะแดงเป็นกระต่าย สีหน้าขาวเผือด แม้ไม่มีร่องรอยการร้องไห้ แต่ก็ฉายชัดความหวาดหวั่น กลัดกลุ้ม

 

“ผมเอากุญแจรถมาให้คุณ”

 

“ขอบคุณครับ แล้ว...ตัวรถล่ะครับ”

 

“ผมขี่มา จอดไว้ข้างหน้าแน่ะ พ่อคุณเป็นไงบ้างล่ะคาเมะ” จินแตะแขนกระต่ายตาแดงให้ลงนั่งที่เก้าอี้ด้วยกัน คาเมะก็ทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง

 

“ผมไม่รู้ครับ หมอยังไม่ออกมาเลย ฮิคารุบอกว่าเข้าไปสองชั่วโมงได้แล้ว”

 

ผมคาเมะตกลงมาปรกใบหน้า บีบให้กรอบหน้าเล็กยิ่งดูซูบผอมไปกว่าเดิม จินเกลี่ยปอยผมเหล่านั้นให้ไปทัดอยู่หลังใบหู

 

“พ่อคุณเป็นอะไรงั้นหรือคาเมะ”

 

“โรคหัวใจครับ แล้วนี่...ความดันขึ้นหรือไงไม่รู้ ฮิคารุบอกว่า พ่อเหมือนยังรู้สึกตัวแต่ขยับตัวไม่ได้ ลุกก็ไม่ขึ้น...”

 

“พ่อคุณจะไม่เป็นอะไรหรอกคาเมะ จะมีพ่อคนไหนอยากทิ้งลูกชายน่ารักๆ อย่างคุณไป”

 

คำพูดของจินไม่ช่วยให้คาเมะคลายความกังวล ซ้ำยิ่งทำให้เจ้ากระต่ายน้อยยิ่งหลับตาแน่น ขดตัวลงด้วยความหวาดวิตกมากกว่าเดิม

 

“พ่อ เคยจะทิ้งผมมาแล้ว คุณจิน... ตอนผมอยู่ปีสาม แม่ผมเสีย และพ่อก็จะตามแม่ไป พ่อจะไปอยู่กับแม่ จะทิ้งผมไปอยู่กับแม่สองคน... ผมอ้อนวอนท่านแทบตายกว่าจะยอมฟื้น”

 

“แล้วถ้าคราวนี้พ่อทิ้งผมไปจริงๆ ผมจะ...ทำยังไง”

 

ทำยังไง...

 

ก็จัดงานศพ ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ตัวคนเดียว อ้างว้าง ไม่มีใครให้รีบกลับไปหา เผชิญกับปัญหาเพียงลำพังทั้งหมด...แค่นั้น

 

“เรื่องแบบนั้นไม่เกิดขึ้นกับคุณหรอกคาเมะ”

 

คล้ายเป็นคำสั่ง จินเชื่อมั่นในคำพูดของตัวเองจนพลอยทำให้คนที่อยู่ข้างเคียงต้องเชื่อไปด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่แค่ประโยคนี้ของจิน ก็ช่วยปัดเป่าความกลัวในใจของคนทั้งคู่ไปได้มากมาย

พ่อจะไม่เป็นอะไร

 

“ญาติของคุณคาเมนาชิใช่มั้ยครับ”

 

คุณหมอ!

 

“คนไข้เป็นไงบ้างครับ”

 

“พ่อผมเป็นไงบ้างครับ ท่านปลอดภัยมั้ย”

 

ญาติและคนตีตัวเป็นญาติแย่งกันถามคุณหมอเสียงดังลั่นทางเดิน

 

“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ จริงๆ ก็แค่...กระเพาะทะลุเท่านั้นเอง”

 

“กระเพาะทะลุ?”

 

“อะไรนะครับ กระเพาะทะลุ”

 

คุณหมอกระเดียดนิ้วกลางในถุงมือยาง ดันแว่นที่ตกลงมาแถวปลายจมูกให้ขึ้นไปอยู่ในระดับที่ควรจะเป็น

 

“ครับ น่าจะเป็นเพราะดื่มสุราจัด แอลกอฮอล์เลยไปกัดจนผิวกระเพาะบางมาก”

 

แต่พ่อผมไม่เคยดื่มเหล้าเลยนะครับ คาเมะปกป้องพ่อตัวเองเสียงหลง

 

“งั้นก็คงเป็นยาแล้วล่ะครับ บางทีกินยามากไปก็กัดกระเพาะจนทะลุได้เหมือนกัน”

 

จินค่อนข้างงงกับสาเหตุอาการเจ็บป่วยของคาเมนาชิคนพ่อ ยาอะไรจะกัดจนกระเพาะทะลุได้

 

“ยาโรคหัวใจน่ะหรือครับ”

 

“ไม่ ใช่หรอกครับคุณจิน พ่อผมกินยาแก้ปวดแก้ไข้มันแทบทุกชนิดแหละครับ ตากฝนหน่อยก็กินยาดักก่อนตลอด ติดนิสัยตั้งแต่หนุ่มๆ ผมบอกว่าอันตรายท่านก็ไม่ยอมฟัง”

 

“คราวนี้คงฟังแล้วล่ะครับ ยิ่งถ้าต้องสอดกล้องลงทางเดินอาหารอีกทีสองทีคงเข็ดแน่ๆ”

 

กล้องเล็กๆ ที่สอดเข้าทางปาก ลงหลอดอาหาร เพื่อไปตรวจดูแผลที่ผ่าตัดไว้ในกระเพาะ จินลองนึกภาพตามเขาก็แทบอยากขย้อนของเก่าออกมาซะเดี๋ยวนั้น ถึงไม่เคยโดนก็ไม่คิดอยากจินตนาการความรู้สึก

 

“สรุปแล้วพ่อของผมไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ยครับ”

 

“ครับ แต่ทีแรกนั้นความดันขึ้นสูงน่ะครับ คนไข้ตกใจกับอาการเจ็บปวดของตัวเอง แต่ว่าตอนนี้ลดระดับลงมาแล้ว”

 

ตกใจก็แทบทรุด ดีใจก็แทบทรุด จินรีบพาคาเมะที่ดูเหมือนจะยืนไม่ค่อยอยู่ให้กลับไปนั่งที่เก้าอี้

 

“พ่อผมไม่มีอาการของโรคหัวใจแน่นะหมอ” คนขาแข็งอ่อนถามย้ำให้แน่ใจ

 

หมอยิ้มยืนยัน ดันแว่นอีกครั้งไม่คิดจะตอบคำถามอะไรแก่ญาติคนไข้เพิ่มเติม

 

จินปล่อยแขนจากคาเมะแล้วเดินไปพูดกับบุรุษชุดกราวน์ “ผมขอติดต่อเรื่องห้องพิเศษครับ พอจะมีเหลือสักห้องสองห้องมั้ยครับ”

 

“คุณจิน ปกติพ่อผมพักที่ห้องธรรมดาครับ”

 

“ผ้าม่านผืนแดงผมยังไม่ได้จ่ายคุณเลยนะคาเมะ” จินยกนิ้วชี้ปิดปากคาเมะห้ามไม่ให้โต้เถียง “ผมต้องไปติดต่อตรงไหนไม่ทราบครับ”

 

“เชิญทางนี้เลยครับ”

 

หันไปยิ้มเท่ให้กระต่ายแดงเล็กน้อย แล้วจึงรีบเดินตามบุรุษชุดกราวน์ไปจัดการทำหน้าที่ของว่าที่ลูกเขยแสนดี

 

ไม่ได้หรอก จะจีบลูกก็ต้องเอาใจพ่อ เอาใจพ่อก็เพื่อชนะใจลูก โฮะๆ โฮะๆ ไม่ได้ใจกันงานนี้จะไปใจอ่อนกันงานไหน

 

กุหลาบงามหนามคม ประเดี๋ยวเถอะจะริบหนามแล้วดอมดมให้สมอุรา

 

............................................................................................................................................