หมูบ้ากับหน้าเต่า
posted on 16 Feb 2007 01:43 by asuka-jan in Parody-Fictionตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
หัวใจเต้นแรงระรัวเมื่อถึงภาวะตระหนกกลัวอย่างที่สุด ฝีเท้าที่คอยไล่กวดอยู่นั้นกระชั้นเข้ามาทุกที คาเมะมองหาซอยเล็กๆ ที่จะพอใช้เป็นทางออกและให้รอดพ้นจากสายตาพวกนั้น
เจอแล้ว...
คาเมะมองไปที่ทางแคบๆ นั้นอย่างมีความหวัง ผนังอิฐที่ดูเก่าคร่ำคร่าด้วยมีตะไคร่น้ำเกาะเหมือนเป็นหลักชัย พวกมันใกล้จะถึงตัวอยู่แล้ว คาเมะปัดป่ายสิ่งของที่ระเกะระกะอยู่ข้างทางไปใส่เจ้าพวกโจรที่วิ่งตามเขามา ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนสะดุด และเขาก็ถึงทางออกแคบๆ นั้นพอดี
มีคนอยู่ในนั้น!
คาเมะไม่มีเวลาสนใจ เขาผลักชายคนนั้นให้หลบทางของเขาพร้อมคำขอโทษที่ตะโกนออกไปส่งๆ แต่ว่า...
“เดี๋ยว!” เสียงนั้นคุ้นหูเสียจนเขาต้องหันมาดู แล้วก็ใช่อย่างที่คิด
“หมูบ้าอาคานิชิ!”
ด้วยความตกใจ คาเมะรีบคว้าจินให้ออกวิ่งไปด้วยกัน “เร็ว มันตามมาแล้ว”
จินเห็นใบหน้าที่ตื่นกลัวนั้นก็วิ่งตามไปโดยที่ไม่ได้สะบัดมือ
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมฉันต้องวิ่งไปกับคนหน้าเต่าอย่างนายด้วย”
“ก็ถ้านายอยากอยู่ให้โจรรุมก็อยู่ไปสิ!” คาเมะสะบัดมือที่เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเป็นมือของคนที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุดในโรงเรียนทิ้ง
“อะไรนะ” จินวิ่งตามและถามด้วยความใคร่รู้ แต่คาเมะก็เหนื่อยหอบเกินกว่าจะตอบ แล้วจินก็ได้ยินเสียงของกลุ่มคนที่วิ่งตามมาทำให้เขาไม่มีข้อสงสัยอีกแล้ว
“ไอ้เต่า ทางนี้” ด้วยความชำนาญทางของคนนอกพื้นที่แต่รู้ดีไปทุกเรื่อง จินดึงตัวคาเมะให้วิ่งไปในเส้นทางลดเลี้ยวเพื่อหลบหนีให้พ้นจากโจรใจทราม แล้วก็บอกกับตัวเองไปว่าถึงแม้คนที่ช่วยอยู่จะเป็นศัตรูคู่กัดกันก็ตาม แต่คนดีๆ อย่างเขายังไงก็ต้องเป็นคนดีอยู่วันยังค่ำ ช่างน่าสรรเสริญ
“โอ๊ย!” คนที่จินพาหนีอยู่นั้นล้มลงไปกับพื้นเสียแล้ว
“อ๊ะ อ๊าง...ง เจ็บ...” คาเมะร้องครวญครางเพราะเสื้อลายสก็อตตัวแพงของเขาเกี่ยวเข้ากับตะขอเหล็กที่ยื่นออกมาจากป้ายเก่าๆ แล้วแถมยังเกี่ยวบาดเนื้อขาวๆ เรืองแสงได้ของเขาจนเลือดไหลซิบๆ ออกมาด้วย จินจะลงไปช่วยก็ต้องค้างเพราะเจ้าพวกโจรที่ไล่ตามมาล้อมพวกเขาเอาไว้ได้พอดี
“ฮ่าๆๆ สุดท้ายแกก็ไม่รอด เฮ่ย จับพวกมันไปทั้งคู่เลย”
จินกับคาเมะถูกจับให้ขึ้นรถตู้ที่ขับตามมาโดยยังไม่ทันจะได้ต่อสู้เป็นเรื่องเป็นราว...
..................................................................................................................................................
“เพราะนายฉันถึงได้ซวยไปด้วย”
จินกล่าวอย่างหัวเสียกับคาเมะเมื่อเขาถูกจับมาขังไว้ในโกดังร้างกลางเมืองซึ่งเป็นผลพวงจากหนี้NPLร่วมกัน
“นายนั่นแหล่ะ พาฉันวิ่งยังไงถึงทำให้ต้องไปเกี่ยวตะขอสนิมนั่นได้ ถ้าฉันตายเพราะบาดทะยักฉันจะมาบีบคอนายคนแรก”
คาเมะเถียงทันควันอย่างไม่ยอม
“อะไร อย่าบอกนะว่าไฮโซอย่างนายฉีดวัคซีนไม่ครบทุกเข็ม”
“ครบเว่ย แต่—“
“เฮ่ยพอแล้ว”
โจรคนที่หน้าเหี้ยมที่สุดตะคอกใส่สองคนที่เถียงกันไม่เลิกตั้งแต่ในรถด้วยความรำคาญ คาเมะก็หัวหดลงในกระดองด้วยความตกใจ แต่ตาตี่ๆ ก็ยังจับจ้องคนร้ายนั้นด้วยตาไม่กระพริบเพื่อหวังจะจำเอาไปเล่าให้ตำรวจฟัง
ซึ่งใบหน้าของมันก็ดูคุ้นๆ ไม่น้อย เหลี่ยมมุมทุกด้านก็เหมือนเคยเห็น แต่คาเมะจำไม่ได้ว่าคนรู้จักของเขาคนไหนจะมีรอยบากไปทั่วทั้งใบหน้าขนาดนี้
“แกต้องการอะไร” จินถามแทนคาเมะด้วยเสียงห้าวหาญที่สุดในชีวิต ซึ่งถ้าไม่ติดว่าใบหน้าหล่อๆ ชวนหมั่นไส้นี้เป็นคู่กัดของเขาคาเมะคงปลื้มปิติเห็นจินเป็นพระเอกขี่ม้าขาวแน่ๆ
“กูลงทุนวิ่งตามไอ้หน้าสวยนั่นมา แกว่าสิ่งที่พวกกูต้องการมันคืออะไรเล่า!”
โจรเหลี่ยมเหี้ยมบากมองคาเมะด้วยสายตาโลมเลีย และโจรเคราปื้นที่เลี้ยงไว้บดบังริมฝีปากห้อยๆ ก็เสริมขึ้นอย่างน่ากลัว
“พวกเรารอวันนี้มานานแล้ว ฮ่าๆๆๆ”
โจรทั้งสองเดินเข้ามาคาเมะอย่างมุ่งหมาย
“อย่านะ เฮ่ย ถะ ถอยไปนะเว่ย” ไม่ ไม่มีทางที่เขาจะเสียจิ้นให้โจรป่าเถื่อนแบบนี้เด็ดขาด แฟนก็ยังไม่มี ราชินีแห่งโรงเรียนเอกชนมีชื่อ (ไม่ทราบนามผู้แต่งตั้ง) อย่างเขาต้องมาเสียท่าเจ้าพวกนี้หรือ ไม่มีทาง!
“พวกแกหยุดนะ” พ่อพระเอกปากร้ายใจดียื่นมือมาขวางเจ้าพวกโจรไว้ด้วยมาดห้าวหาญเขย่าหัวใจคาเมะเป็นรอบที่สองของวัน
“คนนี้ของฉัน ใครเข้ามาอย่าหาว่าไม่เตือน!”
คาเมะตะลึงตาค้างกับคำประกาศของจิน ตาบ้านี่ปกป้องเขา...เท่จนขาแข้งแทบจะไร้เรี่ยวแรง ไม่ได้ๆ อย่ามาหลุดกรี๊ดจินเอาตอนนี้ เพราะวางตัวเป็นศัตรูกันอยู่
“วะ ฮ่ะๆๆๆ แล้วไงวะ ถ้าคิดว่าแกจะล้มพวกฉันได้ทั้งหมดก็เอาสิ” คราวนี้พวกโจรใจทรามทั้งทีมรวมถึงคนตัวสูงๆ ที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูก็เดินเข้ามาหาจินแทน
ด้วย คาราเต้ขั้นสูง เทควันโด้สายดำ กังฟูเส้าหลิน ปัญจสีละ และมวยไทยไชยาที่ตระกูลยากูซ่าอย่างอาคานิชิเชี่ยวชาญกันทุกคนก็สำแดงเดชให้ พวกเหล่าโจรได้ประจักษ์ แค่โจรกระจอกสามสี่คนนี่หรือจะคณนามือและเท้าของว่าที่หัวหน้าแก๊งอย่างเขา ได้
โจรกระจอกร่วงผล็อยไปตามๆ กัน
เสียดายที่คาเมะยืนปลื้มกับจินเวอร์ชันเท่ละลายใจเกย์ได้ไม่นาน เหล่าโจรโพกผ้าอีกแปดชีวิตก็เข้ามาในฉากนี้โดยไม่ได้รับเชิญ
”หมูบ้า ระวังนะ!”
“เฮ่ย จับมัน”
จินยืนมึนงงกับอาวุธของโจรโพกผ้าแปดคนนั้น ท่านอาจารย์ไม่เคยสอนวิธีรับมือกับอาวุธพิสดารประเภทนี้เลย เขาควรจะใช้วิชาอะไรจัดการกับ พลั่ว คราด จอบ เสียม และไม้ต้อนวัวเหล่านี้ดี ทั้งองค์บากและต้มยำกุ้งก็ไม่มีตัวอย่างเอาไว้ให้ดูเสียด้วย
“พวกแกเป็นใคร”
“กว่าจะถามนะไอ้โง่ ยืนเก็กอยู่ได้ พวกเราเป็นโจรชาวนาที่ธกส.ไม่ยอมพักชำระหนี้ให้โว้ย เราจะเอาพวกแกไปเรียกค่าไถ่จะได้มีเงินไปใช้หนี้กองทุนหมู่บ้าน กับหนี้รถไถของกำนันหัวคะแนนหน้าเลือดด้วย”
จินกัดฟันกรอด พวกมันช่างมีเหตุผลในการกระทำเหลือเกิน ถึงเขาจะเป็นว่าที่หัวหน้าแก๊งแต่ก็มักจะใจอ่อน อ่อนโยน และเป็นกันเองกับทุกคนตามวิสัยพระเอก แล้วนี่เขาจะหักใจลงมือกับโจรพวกนี้ยังไง แต่เขาก็ยอมให้ยัยหน้าเต่านี้เป็นอันตรายไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งเป็น Sex symbol อยู่ เดี๋ยวเขาจะไม่ได้เป็นคนแรกกันพอดี
จินหลับตาแน่นอย่างสับสน และนั่นก็เป็นการเปิดช่องให้ด้ามจอบมาฟาดเหน่งๆ ที่ท้ายทอยของเขา
“โป๊ก”
“จินนนนน..........” คาเมะกรีดร้องเสียงแหลมที่เคยฝึกซ้อมมาอย่างดีหลังจากโดนประณามมาตลอดว่าเสียงเหมือนเป็ด แล้วก็ถลามาดูท้ายทอยโนๆ ของจินด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ
“นายต้องไม่เป็นอะไรนะจิน ฮือๆๆ....” คาเมะเขย่าหัวจินเพื่อหวังจะให้ฟื้น ตรงแผลที่โดนฟาดนั้นก็ปูดออกมามากเหลือเกินยังกับเห็ดโคน
“เฮ่ยพวกเรา จับมัน!”
“ปล่อยนะ แกรู้มั้ยว่าพ่อฉันเป็นใคร”
“ก็เพราะรู้ไงถึงมาจับแก รวยมากนักก็ต้องแบ่งกันใช้เว่ย”
“แก แกมันพวกเอียงซ้าย นี่มันสมัยทุนนิยมแล้วนะ มือใครยาวสาวได้ก็สาวเอา พวกแกมือสั้นแล้วจะมามักง่ายทำผิดกฎหมายจับคนเรียกค่าไถ่ได้ไง”
“ไม่สนเว่ย กฎหมายที่พวกแกเขียนน่ะ เฮ่ย ใครเอาผ้ามารัดปากไอ้นี่ที พูดมากชะมัด”
คาเมะไม่มีสิทธิ์พูดอะไรอีกแล้ว เขาและจิน (ที่สลบไม่เลิก) ถูกจับขึ้นรถอีแต๋น ในเวลาดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้อย่าว่าแต่ตำรวจลาดตระเวรด้วยจักรยานในช่วงน้ำมันแพงจะดูแลไม่ทั่วถึงเลย แม้แต่สุนัขสักตัวก็ยังไม่มีมาช่วยเห่าแจ้งเหตุ ในยามค่าไฟแพงแข่งกับทองคำแบบนี้เมืองหลวงก็กลายสภาพเป็นเมืองร้าง
รถอีแต๋นแล่นออกนอกเมืองไปด้วยความเร็วสูงสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง มุ่งตรงไปยังป่าดิบชื้นที่มีอาณาเขตใหญ่ที่สุดของประเทศ คาเมะสลบไสลไปเพราะเมารถที่ขับเร็วปานเต่าท้องแก่จะคลานขึ้นหาดมาวางไข่
ด่านตำรวจไม่มีมาตั้งสกัดจับเพราะอยู่ในช่วงต้นเดือนที่ยังไม่เดือดร้อนอะไรจนต้องมารีดไถเงินประชาชน ทุกอย่างดูเข้าทางโจรโพกผ้าเหล่านี้เหลือเกิน หรือนี่จะเป็นลิขิตจากฟ้า แล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นกับจินและคาเมะอีกหนอ...
.................................................................................................................................................
ณ กระท่อมไม้ฝาเชอร่าใจกลางป่าดิบชื้น ขณะนี้กำลังเป็นที่ซ่องสุมของเหล่าโจรหนี้ธกส.กว่ายี่สิบชีวิต คาเมะกับจินถูกจับมัดมือไพล่หลังพิงกันตรงเสาเอกตกน้ำมันกลางห้อง ขณะนี้ตะวันสาดแสงเข้ามามากพอที่จะจี้ลูกกะตาให้จินกับคาเมะตื่นได้เองโดย ไม่ต้องรอให้โจรมาราดน้ำปลุก
“บอกเบอร์โทรที่บ้านแกมาสิ”
คาเมะสะบัดหน้าใส่โจรอย่างเย่อหยิ่ง “ไม่ ยังไม่รู้จักกันดีเลย อยู่ๆ มาขอเบอร์ เขาไม่ให้หรอกเขาไม่ใช่คนใจง่าย”
โจรฟังคำปฏิเสธของคาเมะก็อยากจะทึ้งผมตนเองให้มันหลุดออกมาเป็นกระจุก
“ถ้าไม่บอกดีๆ ข้าจะเตะให้กระดูกสะโพกเอ็งเคลื่อนเดี๋ยวนี้”
คาเมะฟังคำขู่นั้นก็กลัวลนลานรีบบอกเบอร์ไปทันที
“01-234-5678 ต่อ 9 แกอย่าเตะสะโพกฉันนะเครื่องมือทำมาหากิน”
“กลางป่าแบบนี้จะมีสัญญาณได้ไง” จินออกปากถามอย่างสงสัย
“ไอ้โง่ หล่อแต่โง่นะแก ข้าใช้จีเอสเอ็ม 3 วัตต์โว้ย สัญญาณทะลุทะลวงทุกพื้นที่” เจ้าโจรเอ่ยเสียงเหี้ยมพลางต่อเบอร์บ้านของคาเมะทันที
“ฮาโหล ฮาโหล ฮาโหล! วะ เสียงซ่าชะมัด โฆษณาเกินจริงนี่หว่า” เจ้าหัวหน้าโจรโพกผ้าเขย่าเครื่องและเดินร่อนไปมาหาคลื่นสัญญาณรอบบ้าน
กลางบ้านมีขีดเดียว ริมประตูสองขีด ชานบ้านสามขีด ลงบันไดไปเลยสี่ขีด สุดท้ายเจ้าโจรจึงลงไปเจรจาค่าไถ่ที่ใต้ถุนเรือนไม้ฝาเชอร่า
“โอ้ย......ย...... หิวข้าว หิวน้ำ หิวๆๆๆ” จินร้องโวยวายขึ้นมาทันทีที่ตัวหัวหน้าเดินออก
“อะไรเนี่ยโวยวายเป็นหมูหารำ” คาเมะหันมาด่าอย่างอดไม่ได้ แต่พอเห็นจินขยิบตาให้ด้วยความฉลาดผิดปกติก็เลยเข้าใจแผนการ
“โอ้ย......ย...... หิว หิวข้าว หิวน้ำ หิวเหมือนกัน หิวไส้จะขาดแล้ว” สองเสียงประสานความโหยหิวเสียจนโจรลูกน้องที่เฝ้าประตูรำคาญจนทนไม่ไหว
“เงียบปากไปเลยเดี๋ยวข้าหาข้าวมาให้” ว่าแล้วก็เดินออกไปอีกหนึ่ง
“ปวดฉี่ พาไปฉี่หน่อย” คาเมะส่งสายตาอ้อนวอนไปสู่โจรคนที่เหลือพลางทำท่าบิดไปมาเอาขาไขว้กันเช่นคนปวดปานจะราด
“เอากระโถนมาให้ก็ได้พี่ ไม่งั้นไอ้หน้าเต่าทำพื้นเรือนพี่เปียกนะ พอเปียกแล้วไม้ก็จะบวมใช่ป่ะ แล้วก็จะผุด้วย เสร็จแล้วพอนานๆ ไปนะ พอพี่เดินผ่านตรงนั้นไม้มันก็พัง แล้วพอพังนะพี่ก็จะ—“
“เออๆ งั้นพวกเอ็งรอเดี๋ยว อย่าเพิ่งปล่อยออกมานะโว้ย” โจรที่เฝ้าอยู่คนสุดท้ายก็เดินตามลงไปอีกคน
เมื่อไม่มีใครแล้วจินก็สะบัดเชือกออกแล้วลุกขึ้นแก้มัดให้คาเมะอีกคน
“นายแก้มัดให้ตัวเองได้ไงอ่ะ” คาเมะถามด้วยเสียงทึ่งๆ เพราะเงื่อนที่พวกโจรใช้ผูกพวกเขานั้นเป็นเงื่อนตายชนิดแก้ไม่ได้ แถมยิ่งดึงยิ่งรัดแน่น
“ไม่เห็นยากก็ตัดให้ขาดก็สิ้นเรื่อง”
“แล้วนายเอาอะไรมาตัดอ่ะ อ๋อ รู้แล้วนายต้องใช้เท้าเขี่ยเศษกระเบื้องไม่ก็เศษแก้วแถวนี้มาตัดใช่ป่ะ”
“จะบ้าหรือ คัตเตอร์ฉันก็มีจะไปเขี่ยเอาไอ้ของพวกนั้นมาทำไม แล้วมันใช้ได้จริงที่ไหนกัน” จินส่ายหน้าใส่คาเมะอย่างเหยียดๆ เล็กน้อย
และเต่าธรรมดาก็กลายเป็นเต่าพองลมทันทีเพราะต้องกลั้นใจไม่ให้พ่นคำด่าออกมา ไม่อย่างนั้นพระเอกปากร้ายใจดีจะเป็นพระเอกปากร้ายใจร้ายได้ แล้วเขาจะถูกทิ้งให้อยู่กับโจรหนี้ธกส.พวกนี้ ซึ่งนั่นมันไม่น่าพิสมัยสักนิด
“เอาไงต่อ พวกมันข้างล่างอีกเป็นสิบ”
จินไม่ตอบแต่เขาไปแงะเอาฝาเรือนขึ้นมาทำเป็นอาวุธแล้วดักรอพวกโจรอยู่ที่ประตูเรือน เมื่อพร้อมก็ส่งเสียงเรียกพวกมันขึ้นมา
ติดกับ มีเสียงคนเดินมาแล้ว
“พลั่ก” จินโถมตีกระหน่ำแบบกะเอาให้อยู่ไม่ต้องรอลุ้นว่าจะฟื้นขึ้นมาอีกมั้ยตอนท้ายฉาก คาเมะก็ซ้ำเหยียบไปด้วยหลายทีเหมือนกัน แต่การกระทำทั้งหมดนั้นอยู่ในระดับเสียงที่เบาที่สุดเท่าที่จะสามารถ เสร็จแล้วก็ลากเข้าไปวางไว้ด้านใน และยืนเฝ้ารอรายต่อไป
ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงโจรโพกผ้ารายที่ยี่สิบก็ถูกตีสลบเป็นอันเรียบร้อย(อย่างง่ายดายราวกับไม่มีวันเป็นไปได้) ทีนี้ก็ถึงเวลาหนี
ด้วยการเรียนรู้อย่างลึกซึ้งในวิชาลูกเสือ รวมทั้งผ่านการเข้าค่ายลูกเสือโลกที่เมืองไทย จินก็พาคาเมะเดินเลาะตามธารน้ำไปเรื่อยๆ เพื่อหวังจะเจอทางออกของป่ากว้างแห่งนี้ ก็อาจารย์สอนตั้งแต่สมัยประถมว่าน้ำทุกสายต้องไหลออกสู่ทะเล ฉะนั้นเดี๋ยวก็ต้องเจอท่าเรือเองแหล่ะ (ตึง!)
เดินกันจนพอเมื่อย ด้วยอากาศร้อนอบอ้าวทำให้คุณชายไฮโซอย่างคาเมะตาพร่าเพราะไม่เคยเจอะเจอความลำบาก ฉะนั้นจึงสะดุดเข้ากับรากไม้ที่จงใจยื่นออกมาอย่างพอดีเด๊ะ
โครม! คาเมะล้มไปคว่ำหน้าลงกับพื้นเต็มๆ เพราะจินเดินห่างออกไปไกลแล้วไม่สามารถเข้ามารอรับร่างได้อย่างติ๊กเจษฯ แต่ยังดีที่พื้นป่าแถวนั้นปกคลุมด้วยเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นจากต้นลงมาเป็นพรมที่พื้นอย่างหนาแน่นทำให้คาเมะไม่ได้เจ็บมากนัก เพียงแต่จุกแอ้กจนร้องไม่ออก ทำให้กว่าจินจะรู้ว่าไม่มีใครเดินตามเขามาคาเมะก็นอนนิ่งอยู่ตรงนั้นไปเกือบสามนาทีเศษ
“เหนื่อยมากก็บอกสิจะได้หาที่ดีๆ พัก ไปนอนตรงนั้นทำไม”
ดู ดูมัน คาเมะสงสัยเหลือเกินว่าจินจะถามด้วยความซื่อหรือจะแกล้ง แต่ความจุกมันพุ่งสูงกว่าความโมโหหรือกระทั่งศักดิ์ศรี คาเมะตอบออกไปด้วยเสียงที่แทบจะไม่มีออกมา
“ฉะ ฉัน...ล้ม โว้ย ชะ ช่วย...หน่อย”
จินก็เดินเข้าไปหาอย่างเสียมิได้ “ทำหน้าอ้อนวอนหน่อย มองเขม็งอย่างนั้นใครเขาจะรู้ว่าต้องการความช่วยเหลือ”
ไอ้หมูบ้า กร่นด่าต่อในใจอีกยาวเหยียดแต่คาเมะก็ทำหน้าอ้อนวอนตามที่ร้องขอ แถมเบะปากน้อยๆ เหมือนจะร้องไห้ด้วย ไม่พอๆ ส่งเสียงครึมครางให้ดูหน้าสงสารหนักข้อ เว่ยเฮ้ย ไอ้หมูบ้าอาคานิชิเริ่มทำหน้าแบบคนทั่วไปพึงกระทำแล้ว
“เจ็บมากหรือ เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งขยับ” จินเข้าไปประคองคาเมะให้ลุกขึ้นมานึ่ง สองตาสองมือก็พุ่งเป้าหมายไปที่สองเท้าของคาเมะทันที
“ทำอะไรอ่ะ” คาเมะที่พอพูดได้แล้วถามจินเสียงห้วนทันทีที่มายุ่งกับข้อเท้าขาวๆ ซึ่งเป็นสิ่งสงวนของเขาพอๆ กับขาอ่อน
“ก็ตามหลักนายต้องขาแพลงไม่ใช่หรือ ก็จะดูให้ ไม่ต้องห่วงนะถ้าเดินไม่ไหวก็จะอุ้มไป” จินอ่อนโยนในยามลำบากตามตำรา แต่ทว่า...
“ไม่เจ็บ ไม่พลิกไม่แพลงทั้งนั้น เดินได้” คาเมะหมุนข้อเท้าโชว์ “แต่ตรงนี้เจ็บ เมื่อกี้ล้มแล้วกระแทก” คาเมะเงยหน้าเอาคางชี้ใส่จิน
ด้วยองศานี้จินรู้สึกว่าเจ้าหน้าเต่าของเขาน่ารักไม่หยอก จึงยกมือมาคลึงๆตรงบริเวณที่เขาเห็นว่ามันเริ่มเขียวขึ้นมา
“โอ๊ย มันเจ็บนะเว่ย” คาเมะตีเพียะเข้าไปที่แขนส่วนไบเซ็บของจินหนึ่งที
“ตกลงเดินต่อได้ใช่ป่ะ” ไม่รอให้ตอบ (ถ้างั้นจะถามทำไมวะ) จินก็จับคอเสื้อคาเมะให้ลุกตามขึ้นมา “คราวนี้นายเดินข้างหน้าแล้วกัน ถ้าล้มอีกฉันจะได้เห็น”
เอ้อไม่ล้มบ้างให้มันรู้ไป ว่าแต่... “ทำไมเราไม่เดินด้วยกันล่ะ”
“โธ่ อยากเดินด้วยกันก็ไม่บอกไป คาเมะจังเดินต่อเถอะนะ” จินผลักหัวไหล่คาเมะเบาๆด้วยทีท่าชวนกระทืบ ”แหมๆ อยากให้จูงมือด้วยใช่มั้ยล่ะ”
ไอ้อยากน่ะไม่ปฏิเสธแต่จะให้คาเมะตอบจินออกไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่จินทำตัวเป็นนางสาวอยู่แบบนี้น่ะหรือ คาเมะขอบาย
“ไว้โอกาสหน้าเถอะ” แทนที่จะทำเก็กไว้เพื่อบิ๊วอารมณ์โรมานซ์ ดูมัน ก็เป็นซะอย่างเงี้ย ถึงได้ไม่ลงเอยกันง่ายๆ สักที
“โอกาสนี้แหล่ะ” จินพูดด้วยเสียงปกติมนุษย์แล้วคว้ามือคาเมะมาจับจูงเดินต่อไป
เอ้อ อย่างนี้ค่อยดีหน่อย ใช้ได้หนิ
ไอ้หมูบ้า!
ท้องฟ้าเริ่มร้องครืนๆ เป็นสัญญาณให้จินหากระท่อมหรือถ้ำเอาไว้พักหลบฝน ตายละหว่า ไฟแช็ก ไม้ขีดไฟ เทียนไขก็ไม่มี แล้วจะเอาอะไรมาจุดไฟเพื่อผิงเสื้อที่มันจะต้องเปียกฝนกันล่ะ ไม่ได้ เดี๋ยวไม่ครบสูตร
“นี่จิน ยืนนิ่งหาเห็ดหารำอยู่หรือไง ฝนจะตกอยู่แล้วทำไมไม่หาที่หลบล่ะ”
จินจับที่ไหล่สองข้างของคาเมะอย่างจริงจัง ”เราต้องช่วยกันหาเศษไม้แห้งก่อนฝนจะตกเข้าใจมั้ย แล้วเราก็หาถ้ำเอาเศษไม้พวกนั้นไปกองทิ้งไว้ แล้วเราก็ค่อยออกมาโดนฝนกัน”
“ทำไมเราต้องทำอะไรแบบนั้นด้วย”
“นายนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยคาเมะ ช่างเถอะ ทำตามที่บอก เร็วเข้าเดี๋ยวไม่ทัน” ว่าแล้วจินก็กระวีกระวาดไปหาทั้งเศษไม้และถ้ำตามที่บอก (ราวกับว่ามันจะเจอง่ายนัก) คาเมะเห็นแล้วก็งงแต่ก็ทำตามดีๆ ด้วยคร้านที่จะถามไถ่
แล้วทั้งหมดก็ได้มา ตอนนี้จินกับคาเมะอยู่ในโพรงหินตื้นๆ ที่หนึ่ง ความกว้างของมันพอที่จะหลบฝนที่สาดกระหน่ำเข้ามาได้พอดี จินพยายามหาทางจุดไฟ แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะเอาไม้มาสีๆ กันแล้วไฟมันจะติดได้อย่างในหนัง นาทีนี้คาเมะเริ่มเข้าใจ
“จะจุดไฟก็ไม่บอก” คาเมะยื่นไฟแช็กให้จินพร้อมเทียนหอม
“นายมีแล้วทำไมเพิ่งบอก ว่าแต่พกของพวกนี้ทำไมอ่ะ” จินรับของไปอย่างงงๆ
“ก็ฉันมันพวกมีรสนิยม ชอบอโรมาเทอราพี” ท้ายประโยคออกสำเนียงฝรั่งชัดแจ๋วเสียคนญี่ปุ่นค่อนประเทศอาย
แม้จะนึกหมั่นไส้ แต่รสนิยมของคาเมะก็ทำให้จินก่อกองไฟสำเร็จ จินถอยออกมามองด้วยความดีใจ
“หน้าเต่า ถอดเสื้อสิ” สั่งคาเมะไปแล้วจินก็ถอดเสื้อของตัวเองออก
“ทำไมต้องถอด” คาเมะมองจินเยี่ยงผู้สาวมองวายร้าย ในใจก็คิดว่าจินคงเอาแน่แล้ว นี่เขาต้องเสียตัวกลางป่าเขาใช่มั้ยเนี่ย กับโพรงถ้ำตื้นๆ ที่มองเห็นสายฝนก็ดูโรแมนติกดีเหมือนกันนะ ฮิฮิ แต่ต้องเล่นตัวก่อนพอเป็นพิธี
“นายอย่าหวังนะว่าฉันจะยอมง่ายๆ” คาเมะเชิดหน้าใส่จินที่ตอนนี้เหลือแต่กางเกง (ก็เห็นแล้วมันวาบหวิวนี่)
“อะไร ก็ชุดมันเปียกก็ต้องผิงไฟสิ อย่าบอกนะว่านายคิดลึก”
“เปล่าซะหน่อย คิดใคร ไม่มี้ ฉันแค่ไม่อยากทำตามความคิดนายเท่านั้นแหล่ะ”
“ตามใจ ถ้าปวดบวมเดี๋ยวจะหัวเราะซ้ำเติม”
อะไรอ่ะ จะบังคับกันหน่อยก็ไม่ได้ คาเมะสะบัดหน้าอย่างหงุดหงิด เมื่อจินว่าอย่างนี้เขาก็ต่อบทไม่ออก อยากถอดนะ อยากถอด ตามหลักต้องมาบังคับกันสิ แล้วยังนี้จะถอดได้ไงเล่า
“อ๊ะ ร้อน นายจุดไฟประสาอะไรเนี่ยกองเบ้อเริ่ม จะเผาฉันซะไหม้แล้วนะ” สุดท้ายคาเมะก็ไปมุขนี้ ถอดเสื้อขว้างใส่จินอย่างรวดเร็ว แล้วก็ไปนั่งจุกอยู่ที่หน้ากองไฟข้างๆ กัน
“แล้วมานั่งตรงนี้ไม่ร้อนหรือไง” จินเหล่ตาอย่างรู้ทัน
“ก็ถอดเสื้อแล้วมันหนาวนี่” คาเมะก็ไถไปได้ต่อ
จินลุกขึ้นไปหาที่ที่จะพาดเสื้อได้เหมาะๆ แล้วเขาก็วางเสื้อทั้งสองตัวลงกับโขดหินด้านหนึ่ง
“แล้ว...กางเกงไม่ต้องถอดหรือ มันก็เปียกเหมือนกัน...” คาเมะทำทีถามความเห็น พิรุธแทบไม่มีเพราะเข้าคอร์สเรียนความซื่อใสไร้เดียงสามาแล้ว ส่วนจินก็ยิ้มกว้างเมื่อเห็นคาเมะอ่อยเขาแบบนั้น มีหรือคนอย่างอาคานิชิจะไม่สนองตอบ
“แล้วชั้นในเปียกด้วยป่ะล่ะ” แล่นเข้ามาถามซะริมหู จู้ฮุกกรูของคาเมะก็ได้สยิวกิ้วกันป่ะไร สยิวจนต้องคู้เข่าเข้ามากอดเอาไว้แน่น
“ก็...เปียกสิ” จินมองคาเมะที่ตัวแดงฉานเยี่ยงเต่าเผาก็อยากจับปล้ำขึ้นมาในบัดดล เปิดช่องเช่นนี้มีหรือที่พี่จะไม่ลอดช่อง
“แล้วเปียกเพราะฝนหรือเปียกเพราะ...” เตะนิดคาเมะก็สะดุ้ง แม้จะเตรียมใจไว้ตั้งแต่ถูกโจรจับเข้ามาในป่า แต่ถึงเวลาจริงก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ขนลุกเว้ยขนลุก
“ไอ้หมูบ้า” คำบริภาษที่ปกติจะออกเสียงดังฟังชัดแต่ยามนี้ช่างแผ่วเบากระเส่าหูเสียเหลือทน จินชักอยากจะเป็นอย่างที่ด่าทันที เป็นหมูบ้า (กาม)
“ก็รู้กันอยู่น่ะคาเมะ ลงทุนทะเลาะกันมาตั้งสามปี สร้างกระแสให้สาววายคอยลุ้นกับเรามาต้องนาน ถึงเวลานี้อย่าอิดเอื้อนเลยน่า” จินจับให้คาเมะหันมาหา จับแขนอ่อนแรงให้คลายออกจับ ขาอ่อนไหวให้อ้ากว้าง เพื่อเปิดทางให้ตัวเองเข้าไปคลอเคลียในระยะประชิด...
“ก็นึกว่าคิดอยู่คนเดียวนี่” คาเมะเกาะแขนไว้ที่ต้นคอของจินดึงรั้งให้ลงมาหาอย่างน่ารัก เผยอริมฝีปากเรียวบางสลับกับกัดริมฝีปากล่างอย่าขัดเขิน
“ทำแบบนี้เซ็กซี่มั้ยจิน” คาเมะทำทุกอย่างตามที่ซักซ้อมมานานกับหน้ากระจก
“ไม่ต้องทำอะไรก็ได้นะ ตามหลักแล้วต่อให้คาเมะนั่งทื่อจินก็มีอารมณ์ได้” เขารู้ตัวในความหื่นที่ตัวเองต้องมีเพราะถูกยัดเยียดให้รับบทนั้นเสมอ ไม่ว่าคาเมะจะมามาดใสไร้เดียงสา หรือเป็นนางแมวยั่วสวาท คนที่ชื่ออาคานิชิ จินเห็นก็ต้องอยากปล้ำอยู่ดี
“ไม่เอา เขาอยากหวานอมเปรี้ยวแบบซูฉี นี่ๆ แบบนี้เขาใช้ได้ยัง” คาเมะฉอเลาะต่อเนื่องโดยที่มือก็แกะกระดุมรูดซิบกางเกงให้จินเสร็จสรรพ แล้วพอเห็นสิ่งที่ปรากฏออกมาก็ดีใจ เย่ เขายั่วสำเร็จ
หมูน้อยของจินดูอยากออกมาทักทายเขายังกับอะไรดี
เห็นแบบนั้นคาเมะยิ่งเกร็งขาบีบเต่าน้อยของตัวเองอย่างเสียวซ่าน
“จิน...จินปล้ำเขานะ” เพราะซ้อมมาแค่นี้ คาเมะเลยนึกไม่ออกว่าต้องทำอะไรต่อไป จึงโยนให้เป็นภาระของจินล้วนๆ ซึ่งจินก็ตกลงอย่างยินดี เขาพาคาเมะไปเอนร่างลงตรงพื้นที่เรียบๆ
จินจับจูบลูบคลำคาเมะไปทุกส่วนด้วยความต้องการที่อดกลั้นมานาน ความอืดเปื่อยเฉื่อยชาที่เป็นลักษณะปกติของจินถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลัง เขาจับคาเมะให้ถอดกางเกงทั้งที่ยังนัวเนียกันอยู่ได้อย่างรวดเร็ว และกางเกงของตัวเองก็ถูกโยนทิ้งเป็นลำดับต่อไป
ทั้งไฟที่ลุกโหมอยู่ หรือฝนที่สาดกระหน่ำภายนอกไม่ได้อยู่ในความคิดคำนึงของทั้งสองคนอีกแล้ว
จินจับคาเมะ อย่างที่อยากจับ จูบอย่างที่อยากจูบ ขยำขยี้ทุกส่วนที่รู้ว่าคาเมะจะร้องเสียงครางออกมา เสียงครางนั้นไม่ได้ฟังเซ็กซี่แต่อย่างใด ถ้าฟังดีๆ มันตลกเสียด้วยซ้ำ แต่ในอารมณ์แบบนี้ทำให้จินรับรู้ถึงความต้องการของร่างข้างใต้ตัวเขา เสียงแบบนั้นมันก็ยั่วอารมณ์ได้ดีเหลือใจ ยั่วกันจนต้องเร่งให้เพิ่มเสียงแบบนั้นขึ้นมาอีก
จินตวัดลิ้นชอนใจไปทั่วกกหูและซอกคอ ระเรื่อยต่ำลงมา
เม็ดแข็งๆ สองข้างที่หน้าอกก็ถูกจินดูดเม้มเหมือนจะเค้นให้มีน้ำนมออกมาได้ นอกเหนือจากแผ่นอกที่ถูกกัดเม้มจนเกิดรอยแดงไปทั่ว
“จิน จิน...” แค่นั้นเองที่คาเมะนึกออก นอกจากแขนขาที่ตวัดรัดจินแน่นแล้วคาเมะก็ได้แต่บิดตัวไปมาด้วยความรัญจวน ไม่เห็นเหมือนอย่างที่คิด คาเมะไม่สามารถบีบเค้นหรือลูบเนื้อกายของจินเป็นการตอบแทนได้เลย นอกจากบิดเนื้อตัวเพื่อให้เสียดสีกับจินมากขึ้นไปอีก คาเมะไม่มีสมองคิดที่จะทำอะไรได้
คนเฉื่อยชารุกเร้าคนแอ็กทีฟได้ถึงใจ
ริมฝีปากของจินไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ และยิ่งต่ำเท่าไหร่ ความกระซ่านเสียวในกายทั้งสองยิ่งทวีสูงขึ้น ต่างคนต่างนับถอยหลัง รอคอย...
จินลงไปต่ำเกินกว่าที่คาเมะจะเหนี่ยวรั้งอะไรได้ สุดแขนของเขาตอนนี้จะจับทึ้งได้เพียงศีรษะและเส้นผม ตรงกลางตัวเขานั้นรอคอยมานานจนเกินจะทนไหวแล้ว เต่าน้อยรอริมฝีปากของจินจนไม่อาจจะทนได้แล้ว ไม่เกินความคาดหมายของจิน คาเมะกดศีรษะของเขาเพื่อให้เขาได้กลืนกิน แล้วคิดหรือว่าจินไม่อยาก สิ่งนั้นชูชันหลอกล่อให้เข้าหาอย่างกับอะไร
วินาทีนี้เสียงร้องของคาเมะฟังไพเราะอย่างที่สุด สุขสมใจยิ่งกว่าตอนไหนๆ แค่จินครอบครองสิ่งนั้นด้วยริมฝีปาก สติทุกอย่างของคาเมะก็ไม่มีเหลือ คาเมะขยับสะโพกขึ้นลงพร้อมกับกดศีรษะของจินให้จมลึกเข้าไปอีก ทุกอย่างไม่มีคำว่าพอ จินเองก็เช่นกัน เขาต้องใช้มือไปกับส่วนนั้นของตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ ยิ่งคาเมะมีจังหวะที่รุนแรง มือของจินที่ทำกับตัวเองก็ด้วย
คาเมะกำลังจะถึง ความเร็วเพิ่มขึ้นถี่ยิบเข้าทุกทีนั้นทำให้จินรู้ ดี... ถึงไวๆนะคาเมะจะได้ถึงเวลาของเขาบ้าง
จินละมือจากของตัวเองเพื่อจะได้ตั้งใจกับคาเมะเต็มที่ ริมฝีปากห่อเม้มเข้าอีก ลิ้นก็กวาดวนมากขึ้น ทั้งสองมือก็มาเล่นกับส่วนโคนและลูกกลมๆ ของคาเมะ
แสนวิเศษ...
ทุกจังหวะช่างลงตัว คาเมะไต่ระดับกามารมณ์ของเขาขึ้นสูงจุดสูงสุด
เจลหล่อลื่นชั้นดีที่จินรออยู่พุ่งออกมาใส่ปากของเขาเต็มๆ ปริมาณของมันมากพอที่จะใช้การในขั้นต่อไปได้
คาเมะหอบหายใจแรงหลังจากออกแรงในกามกรีฑาเมื่อครู่ หลับตาพริ้มรับความสุขที่เต็มตื้นขึ้นมา แต่ไม่เท่าไหร่ก็ต้องสะดุ้งอีก เมื่อช่องทางของเขาถูกจินเอาน้ำลื่นๆ มาป้าย สามัญสำนึกของคาเมะรู้ดีว่าจินจะทำอะไร คาเมะเหลือบมองไปเพื่อที่จะเห็นด้วยตา
น้ำของเขามีเยอะจริงๆ จินใช้มันมาเคลือบทั้งช่องทางของเขาและส่วนนั้นของจินเอง ซึ่งมันก็ขยายใหญ่จนน่าหวดเสียว
ถึงเวลาน่าตื่นเต้นอีกแล้วสิ
“คาเมะ”
จินเรียกให้คาเมะให้ความร่วมมือกับเขา ซึ่งส่วนปลายของจินที่มาดุนดันจ่อรออยู่ตรงช่องทางก็ปั่นอารมณ์ของเขาให้ลุกโชนขึ้นได้อีก ด้วยความเต็มใจอย่างที่สุดคาเมะพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หดเกร็งตรงนั้น แต่มันยากจริงๆ ที่จะบังคับได้
ยิ่งเสียวช่องทางยิ่งบีบตัว จินเข้าไปไม่ได้
“คาเมะ เพื่อจินนะ อย่าเกร็งได้มั้ย”
ไม่ต้องเพื่อจินหรอกเพื่อตัวเขาเองก็ต้องการให้เป็นอย่างนั้นไม่แพ้กัน คาเมะจับแก้มกันของตัวเองแหวกทางให้มันเปิดกว้างเพื่อรับสิ่งนั้นของจินเข้ามา เมื่อบังคับไม่ให้กล้ามเนื้อส่วนนั้นเกร็ง มันก็ไปเกร็งที่ขาทั้งสองข้างแทน ตอนนี้คาเมะขาสั่นอย่างน่าสงสาร
จินเขยิบเข้าไปได้แค่ส่วนปลาย
“อ๊ะ จิน ไม่ไหวๆ เขาบังคับมันไม่ได้” ผนังกล้ามเนื้อบีบรัดส่วนหัวของจินให้ไปไหนไม่ได้ ไม่ว่าจะเข้าให้มากกว่านั้นหรือจะถอนออก คาเมะรู้ว่าจินทรมาน เขาเองก็ด้วย สิ่งที่ฝันมานานมันไม่ง่ายเลย
จินเริ่มสงสัยว่าตัวเองคิดผิดหรือไม่ที่ไม่ใช้นิ้วก่อน ถึงตรงจุดนี้เขาก็เสียวจริงๆ แต่มันจะไปไม่ถึง
“คาเมะ อย่าเกร็งนะ นะ พยายามอีกที” เสียงของจินมันบ่งบอกได้ดีถึงความอดกลั้น
เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
คาเมะปลุกเร้าตัวเองเพื่อให้ร่างกายสับสนปั่นป่วนเกินกว่าจะมาใส่ใจต่อต้านสิ่งแปลกปลอมที่พยายามจะเข้ามา เขาเล้าโลมตัวเอง มือหนึ่งที่หน้าอก อีกมือลงไปหาเต่าน้อย
“ฉันทำเอง” จินจับมือคาเมะให้มาจับที่สะโพกของตัวเองไว้อย่างเดิม ส่วนหน้าที่กระตุ้นส่วนที่ไวต่อประสาทสัมผัสทางเพศของคาเมะจินจะเป็นคนจัดการ
นิ้วยื่นนิ้วกลางของเขาใส่ปากคาเมะเพื่อให้ดูดอม และอีกมือก็ไปยุ่งๆ ทั้งหน้าอกแอ่นและตรงกลางตำตัว
จินสอดใส่เข้าไปได้ลึกขึ้นแล้ว คาเมะดิ้นพล่านด้วยความซ่านเสียวที่ประทุขึ้นมาจากหลายจุดในร่างกาย เขาอยากเป็นจินที่มองเห็นภาพตัวเองในเวลานี้เหลือเกิน
ช่องทางยังคงหดเกร็งเป็นระยะ นั่นก็เป็นทั้งอุปสรรคและตัวผลักดันอารมณ์ของจินให้ลุกขึ้นสูง ต้องใช้คำว่าอะไรนะ ตอดรัด ใช่ คาเมะตอดรัดของเขาเหมือนทั้งเชื้อเชิญและผลักไส ซึ่งก็กระตุ้นสัญชาติญาณนักล่าให้อยากกระทำการรุนแรง
จินกระแทกเข้าไปทีเดียวได้จนสุดความยาว
“อ๊า....จิน อ๊ะ อึ้ม...” คาเมะซี๊ดปากจิกนิ้วใส่ต้นแขนของจินแทบไม่ทัน ในความทรมานที่สุขสม คาเมะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
จินก็ยิ้มให้เขา
“มันดีจังเลยนะ” จินพูดกับเขาเหมือนพร่ำเพ้อ
คาเมะเกร็งแน่นไปตลอดช่องทางขังส่วนนั้นของจินไว้ให้แทบเคลื่อนไหวไม่ได้ ซึ่งจินก็ยังไม่ต้องการที่จะเคลื่อนไหวหรอก เขาอยากซึมทราบความรู้สึกแบบนี้เอาไว้ก่อนเหมือนกัน
จินส่ายเอวให้แกนกายของจินหมุนวนอยู่ในนั้น โยกตัวขึ้นลงเล็กน้อยให้มันกระแทกผนังเป็นการทักทาย
เรียกเสียงครางและรอยยิ้มของคาเมะให้มีมากขึ้น
จินร้ายกาจ คาเมะถูกใจในทุกการกระทำ แต่เขาก็ยังต้องการมากกว่านี้ รอยยิ้มที่ส่งผ่านให้แก่กันเป็นสัญญาณการเริ่มต้นของอีกขั้นเพื่อความรู้สึกสูงสุด
จินบดย้ำลงไปอีกสองสามครั้งก่อนจะถอยมันออกมา ครึ่งหนึ่งยังคงค้างอยู่ในตัว จินหมุนวนอีกหน่อยและกระแทกเข้าไปแรงๆ คาเมะยกสะโพกรับในจังหวะที่พอดีกัน
สุดยอด
แต่มันไม่พอ
จินถอนออกมาเกือบจะหมดแล้วกระแทกเข้าไป คาเมะตอดรัดด้วยความจงใจ
การเคลื่อนไหวต่อจากนี้เป็นไปด้วยความสม่ำเสมอ ทั้งสองมีท่วงทำนองแห่งจังหวะรักร่วมกัน จินเข้าออกประสานกับที่คาเมะดันสะโพกสวนและหดเกร็งช่องทาง ทั้งสองออกแรงต่อเนื่องหนักหน่วง คาเมะที่นอนราบอยู่กับพื้นอาจจะได้เปรียบจินนิดหน่อย แต่ก็น่าเห็นใจเพราะคาเมะต้องเล่นกับตัวเองไปด้วย
ดูน่ารักเย้ายวนเสียจนต้องโอบตัวให้ขึ้นมารับจูบ
การขยับตรงช่วงล่างยังคงดำเนินอยู่อย่างต่อเนื่อง ไม่มีเสียจังหวะ ท่ามกลางการแลกลิ้นต่อกันอย่างมัวเมา คาเมะละมือจากส่วนนั้นของตัวเองมากระชับกอดจินให้แนบแน่น กดดันให้ช่วงเอวของจินมากระทบกับสิ่งนั้นของเขา
ความต้องการมันมีมากเกินความสามารถของร่างกาย จินผ่อนจังหวะลงบ้างเมื่อเห็นว่าหายใจกันไม่ทัน การพักที่ไม่ได้ลดความเสียวเพราะยังร่อนเอวซ้ายขวาเบาๆ ให้จังหวะไม่ขาด
จังหวะร้อนกระหน่ำลุกโชนขึ้นอีกครั้งเมื่อคาเมะเป็นผู้นำบทบาทซะเอง จินแปลกใจในความใจร้อนของคาเมะ แต่ก็ปล่อยให้ดำเนินความพยายามต่อไป คาเมะขย่มสะโพกลงบนตัวจินด้วยความเร็วที่เกินคาดหมาย หักโหมเสียจนน่ากลัวว่าจะขาดใจไปก่อน
“อ๊ะ อ๊า... จิน อ๊า...... จินน...”
ไม่นานก็ล้มฟุบ
“จิน จินทำต่อที เร็วนะ” เหนื่อยแสนเหนื่อยความความต้องการยังไม่บรรลุ คาเมะอ้อนวอนทั้งคำพูดและร่างกาย
จินสนองให้ในทันที เขาสาวเข้าสาวออกแบบสุดตัว ไปไกลกว่าในช่วงแรก แรงกว่าแบบเทียบกันไม่ได้ เร่งชนิดจะเอาให้ถึง คาเมะโดนจับให้รองรับจังหวะของจินจนตัวโยนเหมือนตุ๊กตา รอยยิ้มไม่มีอีกแล้วมีแต่ใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยแรงอารมณ์
มันกำลังจะถึง แสงสว่างรออยู่ข้างหน้าแล้ว จินเร่งขึ้นอีกซอยถี่เพื่อไล่กวดแสงสว่างนั้น
“อ๊า............” เขาฉีดน้ำใส่คาเมะด้วยความสะใจ
นาทีนั้นคาเมะเองก็ไม่ต้องการสักนิดเลยความอ่อนโยน เขาก็ปล่อยน้ำใส่จินอย่างลืมตัวเหมือนกัน ไม่มากเหมือนครั้งแรก แต่ก็ทำจินให้เลอะเทอะได้พอควร
เต่าน้อยและจินน้อยต่างเต้นตุบตับซึ่งเป็นอาการหลังจากการหลั่ง
คาเมะหัวเราะแผ่วเบา ยิ้มยั่วให้จินทอดตัวลงมานอนเคียงกัน หอบหายใจรดกันก็น่าจะดี
จินยิ้มรับอาการเชื้อเชิญ เขาถอนตัวออกมาคาเมะช้าๆ อ้อยอิ่งตรงข้ามกับความเร็วเมื่อนาทีก่อน จูบลงตรงตำแหน่งหัวใจของคาเมะที่เต้นแรงแทนคำขอบคุณ
“เก่งมาก”
คำชมครั้งแรกนับตั้งแต่รู้จักกัน ช่วยเพิ่มดีกรีความหวานยามแนบชิดนี้เหลือเกิน แม้จะหมดแรงแต่คาเมะก็อยากจะจูบปากเจ่อๆ ที่นานๆจะเอ่ยคำหวานให้ได้ยินนี้ให้สมใจ
“จินก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง”
คนฟังหัวเราะในลำคออย่างเป็นเกียรติ จินลงมานอนหงายข้างๆ กัน เขาว่าเซ็กซ์จะช่วยให้หลับสบายดังนั้นแม้จะแปลกที่แต่คืนนี้เขาสองคนคงจะหลับได้สนิท แถมต่างคนต่างมีหมอนกอด อะไรจะดีไปกว่านี้
คาเมะก็คิดเหมือนกัน แต่เขาลืมอะไรไปอย่างหรือเปล่า
จินที่กำลังเคลิ้มหลับก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงสะอื้นไห้ของคาเมะ เจ้าหน่าเต่าของเขากำลังทำตัวเป็นเต่าขี้แย นี่มันอะไรกันเมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย หรือเขาลืมอะไรไป
“คาเมะ เป็นอะไร เสียใจอะไรหรือ”
จินลุกขึ้นมาถามอย่างเป็นห่วง แต่คาเมะก็ส่ายหน้าหันหลังให้และร้องไห้ดังขึ้นอีก
“คาเมะบอกจินสิ คาเมะเป็นอะไร เสียใจหรือที่มีอะไรกับจิน”
คาเมะยังส่ายหน้า
“หรือกลัวจินจะทิ้ง โอ๋ ไม่หรอกนะ จินไม่ทิ้ง อ้อใช่ จินลืมบอกรักใช่มั้ย ตามหลักพอเสร็จแล้วจินต้องบอกรักคาซึยะใช่หรือเปล่า งั้นฟังนะ จินรักคาซึ—“
“ไม่ใช่!”
“อ้าว งั้นอะไรล่ะ”
“ทำไมจินไม่ใช้ถุงยาง ละเลยการใช้ถุงยางเป็นวัยรุ่นไทยไปได้ ถ้าเขาท้องหรือติดเอดส์จากจินจะทำไงเล่า”
งานนี้จินถึงกับอึ้ง จินผิดไปแล้ว...
“งั้นเอาใหม่มั้ย”
“จะบ้าหรือ ผู้ชายนะไม่ใช่ผู้หญิง ถ้าถึงไปแล้วมันจะเรียกไม่ลุกปลุกไม่ตื่น นอนนิ่งอีกอย่างน้อย 20 นาทีเลยไม่ใช่หรือกว่าจะใช้การใหม่ได้น่ะ”
ถูกต้องนะครับ มันไม่สามารถเริ่มใหม่ได้ทันที เมื่อกี้คาเมะก็ตั้งสองครั้งแล้วด้วย
“เราก็จูบรอกันไปก่อนไง”
นี่ก็ถูก แต่ว่า...
“เขาเหนื่อยแล้วอ่ะจิน อย่าบอกนะว่าจินยังไหวน่ะ อึดขนาดนั้นเลยหรือ” คาเมะจิ้มนิ้วกับอกจินอย่างล้อเลียน “วันหลังก็ได้นะ จะรีบไปไหนเล่า”
ใช่... จะรีบไปไหน เรื่องอะไรต้องมาทำกันในที่ที่ไม่สะดวกสบายแบบนี้
“งั้นนายนอนเถอะนะ วันนี้เจออะไรมาเยอะแล้ว” (ดี ฟิกฉันเป็นฟิกล้อเลียน ไม่ใช่ฟิกหื่น)
“อืม...”
คาเมะกำลังหลับตานอน แต่เขาก็ไอขึ้นมาเป็นชุด ไอไม่หยุดจนต้องลุกขึ้นนั่ง น้ำตาไหลพรากด้วยความทรมาน พยายามหายใจยังไงก็ไม่หยุดไอ อาการของเขากำเริบขึ้นมาอีกแล้ว
จินมองอย่างตื่นตระหนก เขาไม่เคยเห็นคาเมะเป็นแบบนี้มาก่อน ทุกคราวที่พบคาเมะจะแสดงออกถึงสุขภาพที่แข็งแรงสมบูรณ์ แต่นี่... เจ้าเต่าที่รักของเขาเป็นอะไร
จินเอื้อมไปหยิบเสื้อตัวเล็กของคาเมะให้คาเมะใช้ปิดปากแทนมือบาง
“เลือด!” หลังจากการไออันยาวนาน คาเมะก็ลดมือที่ถือผ้าลง แล้วมันก็ทำให้เขาได้เห็น ในความมืด แต่สิ่งที่ติดอยู่กับผ้านั้นก็คือเลือด จินบอกตัวเองอย่างมั่นใจ
“คาเมะ นายเป็นอะไร ทำไมถึงไอมีเลือดแบบนี้” จินร้องอย่างตกใจ
“เอ่อ จิน คือ... เรา” คาเมะของเขาก็อ้อมแอ้มไม่ตอบ โถมันยากใช่มั้ยที่จะบอกความจริง
“วัณโรคใช่มั้ย หรือลูคีเมีย บอกสิจินรับได้ทั้งนั้น ไม่ต้องห่วงนะ จินจะอยู่กับคาเมะจนกว่าคาเมะจะตาย แล้วจินก็จะสัญญากับคาเมะด้วยว่าจินจะมีชีวิตอยู่ต่อ ไม่คิดสั้น ไม่ฆ่าตัวตายตามไป” จินจับมือคาเมะขึ้นมาจูบเพื่อสัญญา
“จิน-“
“คาเมะ ทำไมเราโชคร้ายแบบนี้ ถ้าจินรู้ จินจะไม่เสียเวลาทะเลาะคาเมะให้ป่วยการเลย” มันปวดร้าวเกินกว่าจะยอมรับ จินซบหน้าลงกับมือด้วยความเสียใจ
“จิน เขาเป็นแค่ภูมิแพ้”
หา จินเงยหน้าขึ้นมาอย่างงงงวย
“อ่าว แล้ว...เลือดนี่ล่ะ”
“เลือดตั้งแต่โดนตะขอเกี่ยว มันแห้งแล้วด้วยจิน ดูดีๆ สิ” คาเมะยัดเสื้อใสมือจินให้ไปดูชัดๆ
เป็นจริงตามนั้น จินหัวเราะแหะๆ อย่างอายๆ ไอ้ที่ตีโพยตีพายเมื่อครู่อยากจะถอนคืนเป็นที่สุด
“แล้ว...คาเมะเป็นภูมิแพ้หรือ ตั้งแต่เมื่อไหร่ จินไม่เห็นรู้”
“อือ เป็นมาพักหนึ่งแล้ว อาหมอบอก”
“ใคร? อาหมอ” นามนี้จินไม่เคยได้ยิน และมันก็ทำให้จินชักหึง
“ตระกูลคนรวยเขาก็มีหมอประจำตระกูล ทนายประจำตระกูลทั้งนั้นแหล่ะ เรามีครบ ทั้งอาหมอ และลุงทนาย”
“อ่อ...” จินร้องอ๋ออย่างหายเซ่อ
“ใช่ แล้วส่วนใหญ่คนพวกนี้แหล่ะจะอยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมฮุบสมบัติทั้งหมด หมอก็จะชอบให้ยาที่ฆ่าทีละนิด ไม่ก็ทำให้เป็นบ้า ส่วนทนายก็จะสมคบกับใครสักคนบิดเบือนพินัยกรรม”
หลังจากพล่ามอธิบายจนจบคาเมะก็ตาโต (เท่าที่โตได้) เหมือนนึกอะไรออก
“แน่ๆ เลยจิน อาหมอกับลุงทนายต้องเป็นว่าจ้างพวกโจรกระจอกกับโจรหนี้ธกส. มาจัดการกับเขาแน่เลย เพื่อหวังมรดกเจ้าคุณทวดของทวด”
คาเมะเขย่าแขนจินและกระโดดเข้าไปซบอกด้วยความหวาดกลัว
จินก็ปลอบประโลมไปตามเรื่องตามราว
“คาเมะ หมายความว่าเจ้าคุณทวดของทวดคาเมะป่วยใกล้ตายแล้วใช่ป่ะ พวกเขาถึงจะลงมือกับคาเมะของจินน่ะ”
“เปล่า ฟิตปี๋งอยู่เลย สัปดาห์ก่อนก็เพิ่งแต่งเมียเด็กเข้าบ้านเอง จิน! เขารู้แล้ว ต้องเป็นเมียใหม่ทวดของทวดเขาแน่ๆ เลยอ่ะ”
“เอ่อ...คาเมะ จินจะบอกความจริงอย่างนะ”
“อะไร หรือว่าจิน จินเป็น!” ที่แท้ คนที่เขาหลงรักมาตลอด ที่แท้...
“ใช่ จินเอง จินจ้างเพื่อนให้มาสร้างสถานการณ์ให้คาเมะกรี๊ดจินน่ะ จินให้โคคิ ยูอิจิ จุนโนะมาไล่ปล้ำคาเมะ แล้วจินจะโผล่ไปช่วย แต่ แต่ว่านะคาเมะ ไอ้โจรโพกผ้านี่จินไม่เกี่ยวนะ”
หลังจากพูดความจริง จินหลับตาปี๋รอรับคำด่าและการตบตีทุบต่อยทุกประเภทที่คาเมะจะประทานมาให้ แต่... สิ่งที่ได้รับคือเสียงหัวเราะลั่นถ้ำ
เสียงหัวเราะของคาเมะดังมากจนค้างคาวตกใจบินกลับเข้าถ้ำไปหมดเลย
“ฮ่าๆๆๆ จิน มุกนั้นโคตรซ้ำเลยอ่ะ ยังกล้าคิดกล้าทำอีกนะ”
จินโค้งริมฝีปากขึ้นอย่างงอนๆ ในคำถากถาง “เอ้อ ใช้มุขตลาดแบบนี้แล้วไงล่ะ จะให้จินจบบทคนเลวขังคาเมะไว้ ข่มขืนแบบไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยป่ะล่ะ”
“กร๊ากกก จิน มันเป็นไปได้ที่ไหนล่ะ ขนาดเมื่อกี้ยอมดีๆ ยังจะเข้าไม่ได้เลย ข่มขืนหรือ คนเจ็บน่ะจินมากกว่าขอบอก”
“ชิ” จินสะบัดหน้าเดินไปเขี่ยไฟเล่นด้วยความงอนถึงที่สุด “ใช่สิ จินมันโง่ จินมันโรคจิต จินไม่มีเหตุผลด้วย ใครๆ ก็ให้จินเป็นแบบนั้น ไม่มีใครให้จินใจดี ฉลาด น่ารักน่าเอ็นดูเลย”
“โถ อย่างอนเลยนะ สุดท้ายจินก็ได้เขาไปทุกทีนี่”
เออ ไม่ได้สิ คนที่ลุ้นอยู่จะลงแดงตาย
“นี่จิน เรามานอนกันเถอะนะ เถียงกันตั้งนานแล้วยังไม่ได้นอนซะทีเลย”
จินพยักหน้าเห็นดีด้วยเพราะเขาเป็นคนธรรมดาที่ต้องการการพักผ่อน จินเลิกทำตัวเป็นหมูอดรำแล้วลงมานอนข้างคาเมะของเขาอย่างว่าง่าย
“จิน พรุ่งนี้เราจะเดินไปเรื่อยๆ อย่างนี้หรือ เราจะออกจากป่าได้เมื่อไหร่ แล้วทำไงเราจะเจอต้นกล้วยที่ไม่ควรมีอยู่ในป่าแบบนี้ล่ะ หรือเราเกิดจะจับปลาได้ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ หรือยู่ดีๆ จินก็จะหาอะไรมาย่างไฟให้เรากินได้อ่ะ”
“เรื่องกินไม่รู้นะคาเมะ แต่เรื่องที่จะออกจากป่าเนี่ย คาเมะวางใจนะ อย่าลืมสิว่าเราลูกใคร ลูกน้องพ่อจินก็มีตั้งเยอะ เงินพ่อคาเมะก็มี เดี๋ยวเขาก็รวมเงินรวมกำลังกันช่วยเราได้เองแหล่ะ นอนให้ลืมหิวกันไปก่อนเถอะ”
“อืม เราเชื่อจิน เชื่อจริงๆ นะ ไม่ได้เชื่อแค่ปากเสร็จแล้วพอเห็นจินกะคนอื่นก็วิ่งหนีไม่ฟังคำอธิบาย หรือตีโพยตีพายว่าจินไม่รักแล้วก็กรีดข้อมือ”
“ดีมาก จินก็เชื่อคาเมะ รับรองว่าถ้าจินเห็นคาเมะกับชายอื่นจินจะไม่ข่มขืนโดยไม่ถามก่อน”
“เรารักกันดีจังเลยจิน”
“ใช่ เรารักกัน”
และแล้วเรื่องของจินกับคาเมะก็ลงเอยอย่างมีความสุข จินได้นอนกอดคาเมะอย่างที่ฝัน แม้รายละเอียดจะผิดไปจากที่คิดเสียหน่อย แต่คาเมะพูดถูก ไม่ว่ายังไงเขาก็ได้เต่าตัวนี้มาครอบครอง
วะ ฮ่ะๆๆๆ
.....................................................................................................................................
แถม**
หลังจากที่เรื่องราวผ่านพ้น พ่อของทั้งสองคนสามารถช่วยลูกชายสุดที่รักให้ออกมาจากป่าได้ รวมถึงตำรวจสามารถบุกเข้าจับซ่องโจรชาวนาหนี้ธกส. ได้ทั้งหมด คาเมะกับจินก็ประกาศตัวเป็นคู่รักกันอย่างเปิดเผย โดยที่ไม่มีแฟนคลับของฝ่ายใดเรียกใครมาขู่ให้เลิกกัน ซึ่งนั่นทำให้จินกับคาเมะที่เตรียมแผนรับมือมาอย่างดีเก้อไปเสียหน่อย แต่ก็ดี เพราะจะได้ไม่เสียเวลาจู๋จี๋กุ๊กกิ๊ก
“จิน จินจะทำตรงนี้หรือไม่เอานะมันซ้ำอ่ะ”
“งั้นจะให้ไปที่ไหน ห้องสภานักเรียนมั้ย”
“เราไม่ได้เป็นกรรมการสภานักเรียนซะหน่อย จะใช้ห้องได้ไงล่ะ”
“แล้วคาเมะจะเอาที่ไหนล่ะจ๊ะ”
“ดาดฟ้าไม่เอา ห้องเก็บของไม่เอา ห้องพยาบาลยิ่งไม่เอาเลยขี้เกียจรอคิว คนใช้เยอะสุดๆ”
“งั้นจะเหลือที่ไหนล่ะ นอกจากนี้มันก็ไม่ลับตาคนแล้วนะ หรือคาเมะเป็นพวกชอบโชว์”
“บ้าหรือจิน แค่กินข้าวเองทำไมไม่กินที่โรงอาหารตามชาวบ้านทั่วไปล่ะ”
“ก็ได้”
ในที่สุดจินกับคาเมะก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารแบบคนทั่วไป ซึ่งอาหารก็เป็นอาหารซื้อไม่ใช่ข้าวกล่องเพราะคาเมะทำไม่เป็น ส่วนจินก็ขี้เกียจเกินกว่าจะตื่นมาทำเช่นกัน
“เออ จินไม่เห็นเพื่อของคาเมะหลายวันแล้วไปไหนอ่ะ”
“อ๋อ โทโมะน่ะเหรอ เขาไปเป็นโฮสอยู่น่ะ”
“หา...ทำไมล่ะ”
“ก็พ่อเขาติดหนี้น่ะ เลยจำเป็นต้องหาเงินมาใช้”
“ให้จินเดานะ ต้องเป็นหนี้การพนันใช่ป่ะ ร้อยทั้งร้อย”
“ไม่ใช่หรอก พ่อโทโมะเขาเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟน่ะ ไปซื้อหุ้นเก็งกำไรไว้เยอะ (หุ้นไอทีวี) ทีนี้มันราคาตก ขาดทุนเป็นล้านเลย เขาไม่ยอมจ้างโบรกเกอร์ดีๆ ตั้งแต่แรก”
“อ๋อ...เป็นเช่นนั้นเอง แล้วทำไมโทโมะเขาไม่มายืมเงินคาเมะล่ะ หรือคาเมะไม่ให้เขายืม”
“เขาจะให้ยืมเหมือนกัน แต่โทโมะไม่เอา โทโมะบอกว่าไปเป็นโฮสเดี๋ยวก็จะมีคู่แท้หน้าตาดีมีตังค์เยอะมาใช้หนี้ให้ฟรีๆ เอง แต่ว่านะ โทโมะไปนั่งที่คลับมาตั้งสามวันแล้วยังไม่เจอเลย”
“ก็ควรอยู่หรอก อะไรมันจะง่ายอย่างนั้น แล้วโทโมะไปกับใครมั่งยังอ่ะ”
“ไม่ไป โทโมะว่าถ้ายังไม่ใช่เนื้อคู่ก็ไม่เอา เพราะโทโมะต้องบริสุทธิ์จนกว่าจะเจอคนนั้น แต่จริงๆ แล้วถึงไม่บริสุทธิ์เขาก็น่าจะรับได้เนอะ”
“อืม ถ้าเป็นเพื่อนจินคนหนึ่งก็รับได้”
“ใครหรือ”
“ไอ้ยูไง ไอ้นี่หล่อนะ รวยด้วย”
“แต่คนนี้ชอบทะเลาะกับโทโมะไม่ใช่หรือ เกลียดกันจริงด้วยนะ ไม่ได้เฟคแบบเรา”
“ถึงงั้นก็รักกันได้อยู่ดีแหล่ะ ไม่เห็นมีปัญหาเลย”
“อืม จริงสินะ”
“งั้นเดี๋ยวจินโทรไปบอกยูให้ไปเที่ยวที่คลับนั้นเลยนะ ชื่อคลับอะไรอ่ะ”
“bloody Soul”
“อืม รับรอง พรุ่งนี้โทโมะมีเงินใช้หนี้แล้วล่ะ”
........................................................................................................................................................
55555+
#1 By Satsuki (61.90.249.246) on 2007-03-26 22:02