Korean Fiction 1
posted on 04 Mar 2007 23:28 by asuka-jan in Korean-Fictionผู้ชายวัยเพียงสิบเก้าปีเศษที่ต้องตรากตรำทำงานบ้านแสนสาหัสเพียงลำพังอย่างผม ในบ้านหลังใหญ่ยังกะวัง ไม่ว่าใครๆ มาฟังก็ต้องสงสารใช่มั้ยล่ะครับ แต่กับบางคน ที่ทั้งใจจืดใจดำและเห็นแก่ตัวสุดๆ มันเอาแต่กินๆๆๆ แล้วก็ปรายตามองผมทำงานบ้านต่อไปไม่เคยสนใจ
ไอ้หน้าหล่อกวนส้นพระบาท จินจึงซุก
อย่าว่าแต่ชื่อมันเลยครับที่น่าเกลียด หัวจิตหัวใจมันก็ด้วย ไม่รู้เป็นที่นิยมชมชอบของสาวๆ ในมหาวิทยาลัยได้ไง
ผมสิ! รูปไม่สวยแต่จูบหอมแน่ๆ
อย่างน้อยผมก็เป็นผู้ชายประเภท...บริการทุกอย่างเพื่อเธอ บอกมาเถอะครับ ถ้าทำได้ผมพลีกาย
แค่รักผมมากๆ ก็พอ...
ใช่ครับ ผมมันพวกขาดรัก ช่วยไม่ได้นี่ครับ ก็แม้แต่พี่ชายผู้เป็นครอบครัวหนึ่งเดียวของผมยังทิ้งผมเลย หนีหายไปฮันนีมูนกับพี่สะใภ้ของผม หรือก็คือพี่สาวไอ้จึงซุกที่อิตาลี่ร่วมปีแล้ว...แต่ยังไม่กลับมาเลย
คิมโคคิกับจินจึงมึนคงสุโขสโมสร แต่ทิ้งคิมคาเมะอย่างผมเดียวดายภายใต้ชายคาโอ่อ่ากับบ้านี่
ใจร้ายกันทั้งนั้น
“นี่ ไม่ช่วยก็อย่ามาขวางทางได้มั้ย หลบไป”
ดูมันสิครับ ตัวใหญ่ยังกะจระเข้ขวางแม่น้ำโขง ผมถูพื้นของผมดีๆ มันก็เอาหางอวบๆ มาบังวิถีไม้ม็อบของผมได้
“ชิ”
ชิ มันพ่นเสียงชิจากริมฝีปากเบินๆ เจ่อๆ ของมันใส่ผมก่อนจะย้ายลำตัวขนาดเกินหนึ่งคนโอบไปนอนแน่นิ่งกินคุกกี้ที่ผมอบเองพลางดูทีวี
นี่ถ้าไม่มีนิสัยบางข้อของมันที่พระเจ้ากำหนดให้เป็นบทลงโทษตัวมันเองแล้วล่ะก็ ผมจะไม่ทนมาจนถึงป่านนี้เลยครับ
นิสัยอะไรน่ะหรือครับ คนหล่อมักมาคู่กับตาถั่วๆ ไง
มีใครสังเกตมั้ย ใครยิ่งหล่อมาก ก็มักจะตาถั่วมาก ถั่วยิ่งกว่าไก่ได้พลอย วานรได้แก้ว หัวล้านได้หวี และหมูได้รำ สิ่งที่มันควรจะเห็น มันจะมองไม่เห็นหรอกครับ
ไม่ต้องคิดไปไกลถึงความดีของผม แค่มุมโต๊ะตัวที่มันเดินชนอยู่ทุกวัน มันยังชนซ้ำได้เลย นั่นไง
“โอ๊ย...”
เข้าเป้าพอดีเด๊ะ ไม่ต้องบอกใช่มั้ยครับว่าเป้าอะไร ก็โต๊ะที่ว่ามันสูงราวๆ แปดสิบเซนติเมตร เรียกว่าใกล้เส้นแวงมากเลยครับ เคลื่อนไปไม่กี่รุ้ง
เท่านี้แหละความสะใจในแต่ละวันของผม
....................................................................................................................................................................
เที่ยงแล้วครับ หลังจากกวาดบ้านถูบ้านทำกับข้าวให้ไอ้ถั่วจึงซุกมันกิน ตอนนี้ผมกำลังเอาผ้าที่ซักมาตาก
ทายดูมั้ยครับ ว่าหมูถั่วมันจะมาช่วยผมบ้างไหม
เดา ถูกแล้วล่ะครับ มันมาช่วย มันเป็นหมูชอบน้ำครับ โดยเฉพาะน้ำแบบละอองฝอยยามสะบัดผ้าก่อนขึ้นพาดราวแขวน...มันชอบมาก ผมไม่เถียงครับว่าท่าทางมันตอนทำงานบ้านแบบนี้ดูหล่อดี มันก็ต้องหล่อกว่าไอ้หน้าแหลมหูกางเหมือนหนูผีที่มีบังเกอร์เป็นแว่นทรงโต อยู่แล้วล่ะครับ ถ้ามันจะไม่ชอบสะบัดน้ำมาทางผม
ให้ยิ่งดูเป็นหนูขนชื้น...
มันจงเกลียดจงชังผมได้เสมอต้นเสมอปลายดีจังครับ
แต่ผมไม่หวั่นหรอก เพราะถึงผมจะเปียก แต่ก็สดชื่นดีสำหรับหน้าหนาวยามกลางวัน และที่สำคัญ อย่างน้อยนี่ก็เป็นงานหนึ่งที่มันสละเวลานั่งเก็กแขม่วพุงหน้ากระจกมาช่วยผมทำงานบ้านครับ
เทียบกันแล้วมันพอยอมได้
“แค่นี้ทำสั่น แล้วคืนนี้จะอยู่ไหวหรือ”
มันรู้ได้ไงครับว่าผมหนาว ผมว่าผมเก็บอาการเหล่านั้นไว้ใต้รักแร้สิ้นแล้วเสียอีก
“ไหนว่าจะอยู่รอคุณหิมะ เหอะ แค่ถึงหัวค่ำหน่อยก็วิ่งเข้าบ้านไปนอนกอดฮีทเตอร์แล้วมั้ง...”
“ฉันจะอยู่จนรอเอาหิมะมาปั้นปาใส่หน้านายให้ได้เลย คอยดูป่ะล่ะ”
เรื่องอะไรจะยอมให้มันมาดูถูกล่ะครับ ผมขี้หนาวเรื่องนั้นไม่เถียง เอะอะก็ไปกอดฮีทเตอร์จริงอย่างที่มันบอก แต่เรื่องรอคุณหิมะเนี่ย ผมทั้งสัญญากับตัวเอง แล้วก็บอกกับคุณมินยูเอาไว้ ถ้าผมเอาหิมะไปปาหน้ามันไม่ได้ผมจะแกล้งทำตาถั่วเดินไปสะดุดรากต้นสนเองต่อหน้ามันเลย
คุณหิมะที่ผมรอคอยมาทั้งปี อย่ามาดึกมากนักนะครับ ผมอยากเอาไปละเลงใส่หน้าหล่อๆ ของมันโดยเร็ว
แล้วสัญญาว่าปีหน้าจะซื้อสายรุ้ง อมยิ้ม ริบบิ้น แอปเปิ้ล กระดิ่งกระพรวน แล้วก็ไฟกระพริบมาติดต้นคริสต์มาสจำแลงให้อลังการกว่าปีนี้นะครับ
“นี่ เอาแต่ยืนทำหน้าหนูผีส่งโทรจิตอยู่นั่นแหละ เก็บตะกร้าผ้าเสร็จแล้วก็เอาบันไดมาสักทีสิ จะให้ติดให้มั้ย ไอ้ดาวบนยอดสนน่ะ”
“เรียกว่าต้นคริสต์มาสได้ป่ะ”
“ก็สนเห็นๆ สนสามใบด้วย คริสต์มงคริสต์มาสอะไร โน่น...ออกใบแดงเตี้ยๆ อยู่สามกระถางข้างๆ โน่น ประสาท”
ฟังมันครับ ฟังมัน ไอ้คนปากทำลายความฝันวัยเยาว์ของคนอื่น ผมสาบานว่าสักวันคนอย่างมันต้องถูกสวรรค์ลงโทษ เพี้ยง ขอให้ตกบันไดหลังเดาะ ไม่ต้องไปกิ๊กกับน้องปาร์กยังพีของมันแล้ว
ไม่ตกวันนี้มันก็ต้องตกสักวัน ปากอย่างมัน อดัมกับอีฟไม่เก็บเอาไว้ทำเชื้อหรอก...ไม่เชื่อรอดูกันสิครับ
........................................................................................................................................................................
ติ๊งหน่อง... ติ๊งหน่อง...
เสียงกริ่งกังวานดังไปทั่ววังจิน-คิม เจ้าของบ้านฝ่ายนายเดินออกมาเปิดประตูรับแขก ส่วนเจ้าของบ้านฝ่ายบ่าวเดินไปเตรียมน้ำโกโก้อุ่นๆ อย่างรู้หน้าที่
น้องนางของพี่จินจึงซุกคนดี๊ดีเสด็จมาแล้ว
“ยังพี ทำไมไม่โทรเรียกพี่ไปรับล่ะ”
“บ้านอยู่ใกล้แค่นี้เองฮะ ผมเดินมาเองได้”
“แต่นี่มันหนาวแล้วนะ เดี๋ยวโรคก็กำเริบหรอก มาๆ เข้ามาข้างในก่อน”
จะหนาวจะร้อนผมก็เห็นมันไอโคลกได้ทุกฤดูล่ะครับ ตามประสาคนอ่อนแอสุดๆ เดี๋ยวก็ธาลัสซีเมีย เดี๋ยวๆ ปอดชื้น อีกที่ก็ลิ้นหัวใจรั่ว แต่อย่าให้รู้ว่าสุดท้ายตายเพราะถูกรถยนต์นะ ผมจะเอาซีดีรวมเพลงรักแห่งชาติไปเปิดในงานศพให้แน่ๆ
“คาเมะ โกโก้ได้รึยัง”
“เอาร้อนมากมั้ยล่ะ ถ้าร้อนมากรอเดี๋ยวน้ำยังไม่เดือด ถ้าพออุ่นก็ได้เดี๋ยวนี้แหละ”
ให้ได้กวนไอ้หล่อถั่วและที่รักของมันสักวันละประโยคครับ ผมมีความสุข
“ยังพีมาเร็วจัง ฉันยังทำอาหารเลี้ยงไม่เสร็จเลย”
แต่ถ้าเป็นปาร์กยังพีคนเดี่ยวๆ ผมไม่กวนนะครับ ไม่นิยมจิกกัดคนปากซีดหน้าซีด
“ก็จะมาช่วยคาเมะทำไงฮะ จินทำครัวไม่เป็น...คาเมะทำคนเดียวเหนื่อยแน่ๆ”
โอ้โห โคตรเป็นคนดีเลยครับ ผมนึกว่าเป็นพวกหน้าป่วยๆ แต่แอบร้ายซะอีก ผิดคอนเซปอยู่ไม่น้อย
“ขอบใจนะ จึงซุกเขาไม่ช่วย เอ้ย ช่วยไม่เป็นจริงๆ ล่ะ”
“ใครว่าช่วยไม่เป็น นายเองไม่ใช่หรือไงไล่ฉันออกมาจากครัวน่ะ”
เห็นแก่ที่มันส่งซิกกระพริบตาซ้ายยิกๆ ให้ผมนะครับ เลยพยักหน้าเออออให้ซะหน่อย
“งั้นมาช่วยกันหมดนี่แล้วกันนะครับ”
เออ... ไม่รู้จะช่วยให้เร็วขึ้นหรือมาทำครัวผมให้วิบัติ แต่ก็เอาเถอะ ผมทำใกล้จะเสร็จอยู่แล้วล่ะครับ เหลือแต่พันช์ปราศจากแอลกอฮอล์ที่ไอ้จึงซุกมันกระแดะสั่งให้ผมทำ เดี๋ยวก็ให้มันทำกันเองกับสุดที่รักมันก็แล้วกัน จะได้เป็นน้ำหวาน...แห่งปี
ข่าวภาคค่ำมาแล้วครับ
ถ่ายทอดสดบรรยากาศฉลองคริสต์มาสจากหลายที่ กลางกรุงโซลมีต้นคริสต์มาสสูงเท่าตึกสามชั้นเลยครับ ไฟงี้สาดกระจาย ผมเสียใจแทนการไฟฟ้าวันนี้จังเลย เสียใจแทนกระทรวงพลังงาน และเสียใจแทนกัปตันเรือที่ขนน้ำมันจากประเทศเหล่าโอเปค คงไปมาหลายเที่ยวล่ะครับ กะแค่ที่ใช้ปั่นไฟฟ้าทั่วเกาหลีวันนี้
แต่ก็เอาเถอะ งานอย่างนี้มีไม่บ่อย รัฐบาลและคนเกาหลียอมจ่าย ปีนี้ก็เหลือแค่วันที่สามสิบกะสามสิบเอ็ดธันวาเอง...
ทำไมคุณหิมะยังไม่ตกสักที
ปีนี้เล่นตัวจังเลย หรือภาวะเรือนกระจกมันรุนแรงถึงขนาดหยาดน้ำฟ้ามันไม่ควบแน่นกันแล้วหรือครับ
แล้วบ้านคุณซานตาครอสจะต้องเปิดแอร์แทนฮีทเตอร์หรือเปล่าก็ไม่รู้
ผมที่รอคอยวันนี้มานาน ก็ได้แต่นั่งข้างหน้าต่าง...ดูต้นสนง้างใบรอรับน้ำหนักเจ้าเกล็ดขาวๆ ที่จะหล่นจากฟ้าต่อไปครับ
วันคริสมาสตร์ที่ตรงกับวันแห่งความทรงจำของผม ฟ้ายังไม่ยอมประทานของขวัญมาให้สักที
ติ๊งหน่อง... ติ๊งหน่อง...
สงสัยแขกที่ผมเชิญจะมาแล้วล่ะครับ
เจ้านายที่ที่ผมฝึกงานด้วย หรือก็คือคนที่มองข้ามหน้าหนูผีอย่างผมแล้วมองเห็นถึงดวงใจบริสุทธิ์ดวงน้อยๆ และหมั่นหยอดมุขมาจีบผมเป็นระยะจนกลายเป็นคนที่ผมสนิทด้วยที่สุดเวลานี้
“คุณลีมินยู มาซะดึกเลยนะครับ”
“เพิ่งจะปลีกตัวจากงานเลี้ยงที่โรงแรมได้น่ะ คาเมะรอนานมั้ย”
“ไม่นานหรอกครับ ผมเพิ่งทำอาหารเสร็จเมื่อกี้นี้เอง เข้ามาก่อนสิครับ”
เหตุที่ผมเชิญเขามา... ใช่ว่าผมจะติดเบ็ดความเมตตาของเขาหรอกครับ แต่เพราะผมอยากหาคนมาถ่วงความหวานของอีกสองคนในบ้านเท่านั้นเอง และเขาก็เป็นคนที่มอบมิตรจิตมิตรใจให้มากจนควรจะเป็นคนคนนั้น
ดูๆ อีกทีผมก็เลวเหมือนกันเนอะ
“ใครมาน่ะคาเมะ”
จึงซุกหันสายตาออกจากสุดที่รักของมันมาถามผม ถ้อยความเหมือนใส่ใจ แต่ผมรู้...มันกลัวจะมีนมาขัดความหวานมันเพิ่มเติม
“พี่มินยู!”
น้องยังพีตะลึงตะลานมองมาที่แขกของผมตาโตเชียวครับ รู้จักกันมาก่อนแน่แท้ แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกัน
ผมลังเลระหว่างการเสียใจหรือยินดีในสีหน้าแปลกใจสุดๆ ของน้องเขานัก
“พี่ชายมาที่นี่ได้ไงฮะ”
โอ๊ะโอ นับญาติกันเป็นพี่น้องด้วยครับ แต่ผมมั่นใจอยู่นะว่าสองคนนี้ต่างเป็นลูกโทน
อ่า...ผมสังเกตเห็นว่ามีคนงงกว่าน้องยังพีแล้วครับ ไอ้จินจึงซุกนั่นเอง มันไก่ตาแตกกว่าใครในบ้านเลย
“น้องยังพีรู้จักเขาหรือครับ”
“พี่มาฉลองคริสต์มาสกับคาเมะน่ะยังพี เราล่ะ รู้จักคนบ้านนี้ด้วยหรือ”
“ยังพี...ยังพีเป็นเพื่อนกับคุณจึงซุกน่ะฮะ เลยมากินเลี้ยงกันนิดหน่อย พี่มินยูล่ะฮะ เป็นอะไรกับคาเมะหรือ”
โอ้โห ไอ้จึงซุกโดนลดขั้นมาเหลือเพื่อนเลยครับ
“พี่เป็น... เป็นเพื่อนกับคาเมะเหมือนกัน”
ส่วนผมถูกเลื่อนขั้นมาเป็นเพื่อนเหมือนกัน เอาก็เอาครับ นอกเวลางานเป็นเพื่อนก็ได้ แต่สายตาแบบ...เหมือนเรารู้กันสองคน ไม่ต้องส่งมาก็ได้ครับ เพราะผมไม่รู้ด้วย
“งั้น...เพื่อนๆ มานั่งคุยกันที่โซฟาสักทีดีมั้ยครับ ยืนอยู่อย่างนี้เดี๋ยวก็เมื่อยแย่”
และแล้วเราสี่คนก็ได้นั่งกันสักทีครับ
“คุณมินยูเอาน้ำอะไรดีครับ มีน้ำผลไม้รวมกับโกโก้”
“เอาแบบเดียวกับคาเมะก็ได้ครับ”
แต่ผมกินกาแฟนะครับ เออ ชงให้ก็ได้
“งั้นรอแป๊บนึงนะครับ”
...............................................................................................................................................................
เหอะๆ ได้โอกาสปลีกตัวก็ดี วัดจากอุณหภูมิของห้องนั่งเล่นตอนนี้ ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับว่าทำไมหิมะถึงไม่ตก ก็อากาศมันแปรปรวนซะเหลือเกิน
กาแฟ...สองละกัน หน้าเข้มๆ ก็เอาขมหน่อย น้ำตาล...อ่ะให้สาม จะได้พอดีกับความขม ครีมเทียม...
“นายรู้จักพี่มินยูได้ยังไง...หรือคาเมะ”
ผมค่อนข้างตกใจกับเสียงแข็งๆ ในช่วงแรกครับ แต่คงคิดไปเอง หน้าตาน้องยังพีก็ดูป่วยๆ ใสๆ ดีไม่มีอะไร
“อ๋อ... ที่ฉันเคยเล่าว่าไปฝึกงานไง ก็ที่โรงแรมที่คุณลีมินยูเป็นผู้จัดการนั่นแหละ”
“งั้นเขาก็เป็นเจ้านายของนายสินะ”
“อื้ม”
ปาร์กยังพีเดินเข้ามาหาผมช้าๆ แต่ดูคุกคามพิลึก
“แล้วเขาสนิทกับนายมากหรือ”
“ก็...สนิทนะ ตอนนี้สนิทสุดแล้วละถ้าไม่นับเพื่อนเก่า”
“งั้นหรือ แต่ว่านะ เขาคงไม่ได้คิดอะไรกับนายมากมายนักหรอก”
คิดไม่คิดฉันก็มั่นใจว่าเขาจีบล่ะวะ
นี่ยังพีเป็นอะไรก็ไม่รู้ครับ หน้าตาอำมหิตโคตรๆ ผมชักรู้สึกทะแม่งๆ แล้วสิ
“นายก็อย่าหวังอะไรมากล่ะ พี่มินยูเขาใจดีไปทั่วน่ะแหละ แต่เขามีตัวจริงของเขาอยู่แล้ว”
ยังกะฉันแคร์นะ
“หรือ แต่ไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงเลยอ่ะนะ”
ว่าแต่ทำไมผมต้องทำเสียงเหมือนท้าทายอะไรสักอย่างด้วยล่ะนั่น
โฮ้ย นัยน์ตายังพีลุกวาบเลยครับ เขาโมโหผมมากเลย แต่ก็ถูกต้องแล้วล่ะครับ ตั้งแต่ผมเกิดมายังไม่เห็นคนนิสัยแบบนี้ตาตี่สักคน
“งั้นฉันจะบอกให้ ฉันนี่แหละตัวจริงของพี่มินยู ฉันกับเขารู้จักและสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก คนอย่างนาย อย่าหวังจะแทรกกลางได้เลย”
เฮ้ย อย่างผมคิดจะไปแทรกกลางเมื่อไหร่ อย่าไปเชื่อเขานะครับ
งานนี้น้องยังพีจับปลาสองมือแน่แท้แล้วครับ ผมมั่นใจ กุ๊กกิ๊กกะไอ้จึงซุกมันอยู่เมื่อเย็น แต่ตอนนี้มาออกอาการหวงพี่ชายลีมินยูกับผม
โถ ไอ้จึงซุกมันน่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย
“ไม่เห็นต้องบอกฉันเลยยังพี ฉันน่ะไม่สนใจเรื่องนั้นหรอกนะ นายน่าจะไปบอกจึงซุกมากกว่า ฉันว่าเขาคงสนใจฟังน่าดู”
เทมเพอร์เจอไรซิ่งครับ เข็มอุณหภูมิในแววตาปาร์กยังพีสั่นริกๆ จะเฉียดขีดร้อยแล้วมั้ง
“นายเอาจึงซุกมาขู่ฉันงั้นหรือ”
“ใจเย็นๆ สิยังพี โกรธมากๆ เดี๋ยวอาการสารพัดป่วยของนายก็กำเริบหรอก ฉันปฐมพยาบาลใครไม่เป็นนะ”
โอ๊ย ทำไมผมรู้สึกสะใจลึกๆ ขนาดนี้ครับ ผมเพิ่งรู้ว่าผมยินดีปรีดากับการกวนประสาทยังพีแบบเดี่ยวๆ อย่างนี้เหมือนกัน
เหมือนว่าผมรอโอกาสอย่างนี้มานานอย่างนั้นแหละ
“แก!”
ขั้นแกเลยหรือวะ ไอ้หน้าป่วย
“ทำอะไรกันอยู่หรือครับ คาเมะ...เครื่องดื่มของผมได้หรือยัง”
พี่มินยูของไอ้ป่วยเข้ามาแล้ว ผมขอทายล่วงหน้าเลยครบว่ามันต้องกลับมาเป็นน้องน้อยคนเมื่อกี้ใหม่
“ผมกำลังเข้ามาบอกสูตรกาแฟของพี่ชายอยู่ครับ แต่คาเมะเขา...เขาบอกว่าผมยุ่ง”
โอ้โฮ นอกจากกลับมาเป็นน้องน้อยคนดีแล้ว นี่มันแหลกันต่อหน้าต่อตาคู่กรณีเลยครับ
“อ๋อ ครับ ผมบอกเองว่ายุ่ง ก็ยังพีจะให้ผมชงเผื่อจึงซุกเขาด้วยน่ะสิครับ แต่ผมบอกว่าผมชงได้ทีละแก้ว ชงที่ละสองแก้ว...ไม่เป็น”
เป็นไงล่ะ ซัดมาก็ซัดกลับนะเว่ย... หน้าตาไม่ดีแต่ปากดีนะจะบอกให้
“งั้นเดี๋ยวผมชงเองก็ได้ครับ”
นั่น แล้วลีมินยูก็ถือโอกาสมากระแซะผมเลยครับ เออ ยอมให้ก่อนก็ได้ ไอ้ยังพีจะได้เดือดอีกรอบ ฮ่ะๆ สะใจ
“พี่มินยู ผมมึนหัวจังเลย”
โอ้ว มันแกล้งหน้าซีดได้เดี๋ยวนั้นเลยครับ เซนิดๆ ไม่อยากไปประคองพี่ชายมินยูก็ต้องทำล่ะครับ แต่ว่า...ไอ้จึงซุกมันดันแย่งหน้าที่นี้ไปก่อน
“ยังพีเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ โธ่ ผมบอกแล้วไงให้นั่งเฉยๆ”
เออ ไปนั่งให้เป็นง่อยเลยไป อย่าเข้ามาแหยมในครัวอีกนะเว่ย
ฮ่ะๆ ยังพีเสียแผนครับ ดีดดิ้นออกจากอ้อมกอดของไอ้จึงซุกยกใหญ่ แหม...คงลำบากใจล่ะครับ ขาดเธอก็เหงาขาดเขาก็คงเสียใจ...
อุ๊ย ทำไมผมคิดถึงยังพีแบบไม่มีดีเลยล่ะครับ เหมือนเกลียดเขามานานแล้วอย่างนั้นน่ะ
“ออกไปที่ห้องนั่งเล่นก่อนมั้ยครับ ตรงนี้อากาศไม่ถ่ายเทเท่าไหร่ คุณมินยูไปดูด้วยสิครับ รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก คงช่วยได้มากกว่าไอ้ เอ้ย...จึงซุกเขา”
เหมือนหวังดีครับ แต่...ไปให้หมดนั่นแหละ มากระจุกกันอยู่ตรงนี้เป็นปลาทองคับโหลอยู่นั่น
เหอะๆ ส่วนผม...ยังไงขออยู่ตรงนี้ทำใจแป๊บนึงแล้วกันนะครับ ขอไว้อาลัยกับกลิ่นน้ำเน่าที่อบอวลไปทั้งห้องครัวของผมสักครู่ก่อน
แล้วจะทำหน้าที่เป็นพยานรัก อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนต่อ วะ ฮ่ะๆ
.....................................................................................................................................................................
“ตกลงเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ ให้ผมเรียกรถพยาบาลมั้ย”
“คาเมะ!”
ไอ้จึงซุกมันจับน้ำเสียงประชดของผมได้ครับ มันหันมาจิกตาดุใส่
โด่...ทำไม นึกว่ากลัวหรือไง
“ยังพีขอโทษนะครับ ทำให้หมดสนุกกันหรือเปล่า”
น้องยังพีมันชูคอขึ้นมาถามด้วยเสียงน่าเห็นใจสุดๆ ครับ
ไม่หรอกยังพี ตอนนี้ฉันสนุกมากขึ้นมากเดิมอีกนะ ผมล่ะอยากตะโกนใส่หน้าอย่างนี้จัง แต่เดี๋ยวไอ้จึงซุกมันจะมีมากกว่าเสียงตะคอก
“อ๊ะ หิมะตกแล้ว”
ใครมันจะป่วยจะอะไรผมไม่สนแล้วครับ ขอไปดูคุณหิมะของผมก่อน
เปล่านะครับ ผมไม่ได้คิดจะเบี่ยงเบนความสนใจหรือแย่งซีนของใคร ท่าทางดีใจหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสของผมไม่ได้เสแสร้ง
ผมทราบครับว่ามันดูเหมือนนางเอกผู้ไร้เดียงสา รักธรรมชาติ ร่าเริงอยู่ท่ามกลางฉากสวยๆ ...แต่ผมยืนยันครับ ผมไม่ได้โอเวอร์แอค
ก็หิมะที่เพิ่งจะตกเป็นครั้งแรกของปีอย่างนี้มันน่าตื่นเต้นจริงๆ นี่นา
ว้าว... เคยแหงนหน้ามองฟ้าตอนฝนตกหรือเปล่าครับ มันจะเจอกับลมพัดทำให้ฝนนั้นบิดเกลียวเป็นเส้นโค้งวน แต่ถ้าเป็นหิมะ...มันจะดูฟุ้งๆ ลอยๆ ด้วยครับ มาเป็นภาพสโลว์ สีขาวของมันยังตัดกับสีครามเข้ม ดูสวยขึ้นไปอีก...
อย่างกับมีใครชะลอเวลาให้ผมได้ซึมซาบความงดงามอย่างช้าๆ
เกล็ดน้ำแข็งตกลงใส่เลนส์แว่นผมจนต้องถอดเช็ด สายตาสั้นข้างละหกร้อยยี่สิบห้าทำเอาเกล็ดหิมะดวงใหญ่เบ้อเริ่มยังกับดอกปุยฝ้ายแน่ะครับ
“สมใจนายแล้วสิ”
“ถ้านายหมายถึงเรื่องหิมะล่ะก็ใช่... สวยจังเลย...”
ผมไม่ได้หันไปมองหรอกครับว่าไอ้จินจึงซุกมันปล่อยน้องยังพีของมันมากระแนะกระแหนผมอยู่ข้างๆ นี้ได้ยังไง
“ถ้าอยากจะซึ้งกับคุณหิมะของนายนานๆ ก็ช่วยหยิบโค้ทมาใส่ด้วย ยืนขาแข้งสั่นอยู่ได้...น่าเกลียด”
ด่าผมเสร็จมันก็เอาโค้ทของมันมาสวมให้ผม ถ้ามันจะบรรจงซะหน่อยผมคงซึ้งมากครับ พระเอกละครเช้าวันเสาร์อาทิตย์คงหลีกทางให้ แต่นี่มันดันแปะใส่ตัวผมลวกๆ อย่าหวังว่ามันจะได้คำขอบใจจากผมเลย
ถึงแม้ผมคิดจะหันไปมองตาซึ้งๆ เป็นการขอบใจมัน แต่สายตาสั้นข้างละหกร้อยยี่สิบห้าอย่างนี้ผมหาลูกตาดำๆ มันไม่เจอหรอกครับ
ขอแกล้งทำอินกับความงามของบรรยากาศจนลืมโลกรอบตัวดีกว่า
ยืนนานชักเมื่อยครับ ผมเลยไปนั่งเอนหลังพิงต้นคริสต์มาสต้นโต ถือโอกาสหลบหิมะที่จะพูนอยู่บนหัวหลิมๆ ของผมด้วย
ไอ้จึงซุกมันตามมานั่งอินข้างๆ ผมครับ คาดว่ามันคงหนาว แน่สิ สละโค้ทให้ผมแล้วจะโชว์แมนยืนจังก้ากลางหิมะก็เกินไป
สักพักเดียว แขกสองคนก็ออกจากบ้านตามมานั่งข้างๆ ครับ
ใต้ร่มต้นสนสามใบ...มีผู้ใหญ่ตัวโตสี่คนมานั่งรอบอย่างกับเล่นเก้าอี้ดนตรี
ดูเหมือนน้องยังพีคนดี๊ดีจะไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ เสียงไอโขลกๆ น้อยลงจนพองาม คงดี๊ด๊าเพราะได้สุภาพบุรุษสองคนนั่งประกบซ้ายขวา แม้หนึ่งจะเต็มใจ แต่อีกหนึ่งจะยังชำเลืองข้ามหัวมนุษย์มามองผมก็ตาม
“คาเมะอุ่นพอมั้ย โค้ทตัวนั้นบาง เดี๋ยวเป็นไข้นะ”
คุณลีมินยูถามผมด้วยเสียงโคตรพระเอก ผมก็ต้องปฏิเสธสิครับ ตามบทบาท ผมเป็นคน survivor นี่นา
“ไม่เป็น—“
“หนาวจัง...”
ไอ้ขี้โรคมันชิงตัดหน้าอ้อนสุภาพบุรุษสองท่านครับ
จินจึงซุกที่สละโค้ทตัวบางให้ผมแล้วจึงทำหน้าที่พระเอกครั้งที่สองไม่ได้ คุณลีมินยูเลยต้องสละแทน ส่งเสื้อตัวที่กะจะส่งให้ผมไปห่มน้องยังพีคนดีขี้หนาว คงสมใจมันไม่น้อยครับ หันมายักคิ้วข่มผมใหญ่
แต่ขอโทษครับ ผมไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด โค้ทตัวบางของจินจึงซุก มันอุ่นสำหรับผมพอแล้ว
อุ่นมาก... อย่างที่ผมเองก็นึกไม่ถึง
“เราเข้าไปดูหิมะต่อในบ้านกันดีมั้ยครับ”
จึงซุกพูดชวนเสียงเซ็งๆ ครับ มันคงไม่อยากทนมองน้องยังพีนั่งเบียดคุณลีมินยูให้บาดตา ใต้ต้นสนแบบนี้มันโรแมนติกเกินไป
“เข้าบ้านไปกันเถอะครับ ผมขออยู่ตรงนี้ต่อ”
“งั้นผมอยู่เป็นเพื่อนนะ”
เอ๋า ผมจะนั่งชมธรรมชาติคนเดียวคุณลีมินยูก็ถือโอกาสชิ่งจากน้องยังพีมาโรแมนติกใส่ผมซะอย่างนั้นครับ
“ดีเลยครับ คุณมินยูอยู่เป็นเพื่อนคาเมะไป ส่วนผมขอพายังพีเข้าบ้านนะครับ เริ่มไอใหญ่แล้ว”
นั่น...เข้าแก็ปไอ้จึงซุกครับ มันคงหาจังหวะแยกคู่มานานแล้ว พอพูดเสร็จก็หิ้วปาร์กยังพีเข้าไปในบ้านเลยครับ ไม่มีหันมาสนใจผมกับคุณมินยูเลย...
เจ็บ...ใจพิลึกครับ
ทีเมื่อกี้ผมอุตส่าห์เห็นใจมัน
“คาเมะชอบหิมะมากเลยหรือครับ”
“ครับ อ้อ ครับ หิมะมันจะพาสิ่งดีๆ มาหาผมเสมอน่ะครับ ทุกครั้งที่หิมะตก เหมือนโชคมันจะมาตกใส่ผมด้วย”
ในบ้านไอ้จึงซุกมันนั่งหันหลังให้หน้าต่าง พยายามป้อนโกโกให้ยังพีใหญ่เลย เพี้ยง...สำลักทีเถอะ
“คาเมะกับคุณจึงซุกเป็นอะไรกันหรือครับ นามสกุลไม่เหมือนกัน เป็นเพื่อนหรือครับ”
“อ่ะ อ๋อ เป็นญาติครับ พี่สาวเขาแต่งงานกับพี่ชายผม”
แปลกนะครับ ทั้งที่เมื่อกี้ไอ้จึงซุกมันบอกให้ดูหิมะจากในบ้าน แต่ผมไม่เห็นมันจะหันมาทางนอกหน้าต่างมองหิมะเลยสักแวบ จ้องแต่น้องยังพีของมันอย่างเดียว ชิ
“แล้วพี่ๆ ของคุณไปไหนล่ะครับ ทำไมคุณอยู่กันสองคน”
“ฮะ อะไรนะครับ อ๋อ พี่ทั้งสองเขาไปต่างประเทศน่ะครับ พวกผมเลยอยู่กันแค่สองคน”
น้องยังพีเขาพยายามออกมาข้างนอกอีกครับ คงอยากมาหาคุณมินยูใจจะขาด แต่ไอ้จึงซุกมันห้ามใหญ่ แหม... ใครจะอยากให้ที่รักไปหาศัตรูหัวใจล่ะครับ
“แล้วพี่คุณไปที่ไหนหรือครับ แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”
โว้ย ถามมากจริง พี่ฉันจะไปสวรรค์หรือนรกจะอยากรู้ไปทำไมวะ
ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นแบบนี้ไงผมถึงไม่พิศวาสสักที ไม่รู้หรือไงว่าสเป็กวัยรุ่นสมัยนี้ชอบคนเย็นชา
ยิ่งพูดน้อยๆ เก็กมากๆ ยิ่งน่าสนใจ
อย่างไอ้จึงซุกนั่นไงเล่า
อ้อ ยกเว้นเวลามันอยู่กับน้องยังพีนะครับ มันกลายเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยนซะตกเทรนด์ไปเลย
“เวณิสครับ... การดูหิมะเงียบๆ เนี่ย เป็นเรื่องที่ดีมากเลยนะครับ คุณมินยูว่ามั้ย”
พูดอ้อมซะเกือบตรงขนาดนี้ ถ้าไม่เข้าใจนี่ผมจะเข้าไปแย่งยังพีกินโกโก้แล้วครับ
ดีที่คุณลีมินยูเข้าใจ ไม่ปริปากถามอะไรผมอีกเลย...
แต่ถึงอย่างนั้นความสำราญที่ผมควรจะได้จากการนั่งมองหิมะก็ไม่กลับมาแล้วล่ะครับ
วันนี้คงเป็นวันที่ดาวเสาร์โคจรทับดวงบ้านวังจินคิมพอดี ไม่ใช่แค่ผมที่เซ็ง ไอ้จึงซุกมันคงอภิมหาเซ็งยิ่งกว่าผมเสียอีก
“อ่า...คุณมินยูไม่มีเสื้อคลุม คงหนาวแย่แล้ว งั้นเข้าบ้านกันเถอะครับ”
ผมละทิ้งต้นคริสต์มาสที่บรรจงแต่งมาทั้งบ่ายเดินเข้าบ้านไปซะอย่างนั้น รู้สึกผิดเล็กๆ ครับ แต่ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ตรงนั้นต่อแล้วจริงๆ
“อาหารค่ำย่อยกันหรือยังครับ ผมมีขนมหวานอยู่ในครัวอีก สนใจจะกินกันหรือเปล่า”
ผมกะว่ากินขนมหวานเสร็จจะไล่ให้แขกกลับบ้านไปให้หมดครับ
“ขนมอะไร”
ไอ้จึงซุกมันถามเหมือนสนใจแปลกๆ
“มีทั้งขนมเกาหลีขนมฝรั่งนั่นแหละ ถ้าจะกินก็มาช่วยยกหน่อย”
โอ้ รู้สึกอำนาจจังเลยครับ ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ผมใช้มันแล้วมันไม่เมินใส่ ยินดีลุกมาช่วยผมด้วย
จะเพราะอะไรก็ตาม ผมขอถือโอกาสนี้สั่งงานมันให้สะใจบ้างครับ
“นายเอาสองจานนี้ไปนะ เดี๋ยวฉันยกเค้กเอง... อ้าว เป็นไรไป”
จินจึงซุกฉบับซึมครับ มันทำตัวเหี่ยวหน้าตู้เย็นดูน่าเป็นห่วงชอบกล ผมชักใจอ่อนใช้มันไม่ลงแล้วล่ะครับ
“ไม่รีบออกไปหาน้องยังพีล่ะ ...นายถือเค้กไปให้เขาก็ได้ไป เขาชอบกินลูกเกดไม่ใช่หรือ”
ในวงเล็บ - เพราะน้องยังพีนี่แหละครับทำให้ผมต้องซื้อเค้กผลไม้แทนเค้กเนยสดอย่างที่ผมชอบ เพราะไอ้ลูกเกดประการเดียว
“ดูนั่นสิ”
มันชีโบ๊ชี้เบ๊ไปที่ห้องนั่งเล่นครับ ภาพที่ปรากฏก็คือ... ต่อให้ผมไม่คิดอย่างใจจะหาเรื่องนะครับ ยังไงมันก็ดูเป็นปาร์กยังพีพยายามจะเอาศีรษะไปซบหัวไหล่คุณลีมินยู แบบกระแซะสุดๆ ลืมโรคเลยครับ
งานนี้เห็นได้ชัดว่าใครเป็นที่หนึ่งที่สอง
โธ่ ไอ้ถั่วของผมอกหักแน่แล้วครับ
“เขาสองคนสนิทกันน่ะ เห็นบอกว่ารู้กันตั้งแต่เด็ก ไม่มีอะไรหรอกมั้ง”
เหอะๆ ปลอบใจมันไปอย่างไม่เชื่อปากตัวเองครับ ผมนี่ล่ะครับแน่ใจว่ามีอะไรชัวร์
ความจริงสมองซีกหนึ่งของผมสั่งให้หัวเราะเยาะเย้ยมันนะครับ แต่ทำไม่ลง คงเพราะอยู่ด้วยกันมานานแล้วมั้งครับ ถึงไม่ทำดีต่อกันนักแต่สถานการณ์อย่างนี้ผมก็เห็นใจมันเหมือนกัน
หัวใจผมเหมือนถูกบีบเล็กๆ ไปด้วยเลยล่ะครับ
นี่ผมจะต้องทำเหมือนนางเอกละครมั้ยครับ ปลอบใจคนเศร้าด้วยการเต้นท่าตลกๆ เวรกรรม ผมทำไม่เป็นซะด้วยสิ
“หมู หมู หมู น้องเคยเห็นหมูหรือเปล่า หมูมันตัวอ้วนไม่เบา ผัดเผ็ดใบกระเพราอร่อยดี กินหมูทุกวันอ้วนพี... อ่ะ เต่า เต๊า เต่า เต่ามันมีสี่ขา สี่ตีนเดินมาแล้วทำหัวผลุบๆ โผล่ๆ”
โอ๊ยฝืนครับ เปลี่ยนเป็นเล่าเรื่องตลกแล้วกัน ผมเห็นบางเรื่องใช้วิธีนั้นครับ
“อะ... อะ...อะไรเอ่ย ชื่อเย็นแต่ตัวร้อน... เรนไง ชื่อเป็นฝนแต่เต้นทีไฟลุก อ่ะ ข้อสอง ดงอะไรเอยมีแต่แขก ตอบได้มั้ย อ่ะดงบังไง...”
เหอะๆๆ...
“อะไรของนาย ประสาท”
โห! ดูมันครับ ผมกลั้นใจทำเพื่อมันแท้ๆ มันไม่เห็นค่ามุขฝืดๆ ของผมเลย
ได้...ต่อไปถ้าผมเห็นใจมันอีกขอให้ออกลูกเป็นเต่าเลย...คอยดู!
มันกลับไปเป็นหมูในอวยของปาร์กยังพีอีกแล้วครับ...
น้องน้อยขี้โรคก็มีศิลปะการอ่อยทีละสองอยู่ไม่น้อย แน่ล่ะ ถึงไงก็ต้องเก็บไอ้ถั่วจึงซุกเอาไว้เป็นตัวสำรอง เพราะว่าเป้าหมายอันดับหนึ่งสุดรักสุดหวง...พี่ชายมินยูไม่แลมันน่ะสิครับ
ช่วยไม่ได้ เขาฉลาดกว่าไอ้ถั่วนั่นน่ะครับ ถึงได้มาหลงรักคนดีๆ และสุขภาพแข็งแรงอย่างผม
ผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ การถ่ายทอดสด มิวสิคอยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนก็สนุกดี แต่หน้าตาเธอทั้งสองคนไม่ค่อยสนุกสักเท่าไหร่ ไอ้จึงซุกมันทั้งหึงทั้งน้อยใจสุดที่รักของมันเลยครับ ส่วนคุณลีมินยูก็ชะเง้อคอมองหาผมอยู่เป็นระยะ
ช่างน่าสงสาร... และน่าสมเพช!
“ขนมหวานมาแล้วครับ...”
ไม่รู้ว่าการที่ผมโผล่ศีรษะกลับไปอีกครั้งจะทำให้สถานการณ์เป็นบวกหรือลบ แต่ที่แน่ๆ มีคนหนึ่งละครับไม่ชอบใจ
โอ้ย...ปาร์กยังพีมันหันมาแอบถลึงตาโตใส่ผมอีกแล้ว กรุณานึกถึงใจผมด้วยนะครับ ปกติมันก็ตาโตอยู่แล้ว นี่เบิ่งกว้างให้โตขึ้นไปอีก
ให้ตายสิ น่ากลัวพับผ่า
“ยังพีกินสิ จึงซุกเขาสั่งฉันนักหนาเลยนะว่าต้องซื้ออันที่มีลูกเกดเยอะๆ”
ก็ยังคงกวนส้นชาวบ้านไม่เลิกครับ บางทีปากผมก็ไว้กว่าสมองสั่งการ
“ขอบใจนะคาเมะ พอดีพี่มินยูเขาก็ชอบลูกเกดเหมือนฉันเลย พี่ชายกินสิฮะ ผมป้อนนะ”
โอ้ว... น้องยังพีประกาศความเป็นเจ้าของคุณลีมินยูกับผมครับ ท่าจะลืมไปแล้วว่าไอ้จึงซุกนั่งอยู่ด้วย
งานนี้ไอ้ถั่วกลายสภาพเป็นหมูหัวเน่าเต็มตัวเลยครับ
“อืม กินกันเยอะๆ เลยนะครับ ขนมบ้านนี้มีเยอะ... แบ่งกันกินยังไงก็ไม่หมด”
แต่ดูท่าน้องยังพีคงไม่ชอบแบ่งอะไรใครครับ คงอยากรวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัว...ทั้งลูกเกดทั้งถั่ว!
เว้ย... สนุกจริงๆ โว้ย
...........
...............
“ฮ้าว... กี่โมงกี่ยามกันแล้วครับเนี่ย”
จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว! กลับๆ กันไปซะที กว่าจะล้างจานเสร็จไม่รู้ได้ได้นอนตีอะไร
“เวลาผ่านไปเร็วจังเลยนะฮะ”
เร็วสิวะ นั่งมองแกคั่วสองอยู่เนี่ย เพลินจะตาย!
“งั้นผมว่าผมกลับซะทีดีกว่า รบกวนคาเมะกับคุณจินนานแล้ว”
“งั้นยังพีขอกลับพร้อมพี่ชายเลยนะฮะ พี่จึงซุกจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปส่ง”
โอ้โห... เกาะแขนออเซาะพี่ชายสุดที่รักของมันทันควันเลยครับ แหม...พี่จึงซุกได้ไม่ต้องเสียเวลาไปส่ง เออ อย่างมันไม่ต้องไปไหนแล้ว ได้แต่นั่งอึ้งเป็นหมูโดนถีบหัวส่งอยู่นี่ไง
“งั้นกลับดีๆ นะครับ หิมะตกขนาดนี้ทางลื่นแน่ๆ ยังพีเดินดีๆ นะ เดี๋ยวล้มแล้วคุณมินยูรับไว้ไม่ทันล่ะเจ็บแย่”
หึหึ ผมนึกอยากเอาไม้เมตรมาวัดเส้นผ่าศูนย์กลางลูกกะตาคนป่วยจัง เบิกจ้องผมได้กว๊าง...กว้าง
“คาเมะครับ... เมอร์รี่คริสต์มาสนะครับ”
“เมอร์รี่คริสต์มาสครับคุณมินยู”
ฮ่าๆ อยากหัวเราะให้ก้องโลก ขอโทษนะครับคุณมินยู ผมไม่ได้อยากให้ความหวังคุณด้วยการทอดเสียงหวานขนาดนี้หรอก เผอิญอยากทำให้คนป่วยเปลี่ยนจากหน้าซี๊ด...ซีด เป็นแดงพิโรธบ้างน่ะครับ
“เดี๋ยววันปีใหม่เราคิดกันอีกทีนะครับ ว่าจะฉลองกันที่ไหน...”
“พี่ชาย... ยังพีรู้สึกไม่ค่อยสบายอีกแล้วล่ะฮะ พี่ชายให้ยังพีขี่หลังไปนะฮะ”
โอ้ ช่างไม่สนใจสีหน้ากระอักกระอ่วนของคนที่ถูกขอร้องเลยนะน้องยังพี เออ อย่าลืมสิ้นลมหายใจคาหลังพี่ชายด้วยล่ะ
ขอให้โชคดีนะครับคุณมินยู ผมขอกระพริบตาส่งลาเพียงเท่านี้
“ถ้างั้นก็กลับกันดีๆ นะครับ ผมขอตัว”
อุ่ย! จินจึงซุกเดินเข้าไปข้างในพรวดพราดเลยครับ
ตายๆๆ ผมมัวแต่สนุกจนลืมนึกถึงความรู้สึกของมันไปเลย
นี่มันจะเสียใจไปขนาดไหนแล้วครับนี่
“ครับ กลับกันดีๆ นะครับ ผมขอเข้าไปเคลียร์จานชามก่อน”
ต้องเสียมารยาทกันหน่อยล่ะครับ ก็ตั้งแต่รู้จักกันมาผมเคยเห็นมันตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เสียที่ไหน
เศร้าจนคุมเก๊กไว้ไม่ได้ น่าเป็นห่วงจัง...
“จึงซุก จึงซุก วิ่งไปไหนแล้ววะ” ต้องเป็นห้องนอนมันแน่ครับ มันคงไม่ไปซึมในครัวหรือลานซักล้างหรอก
ผมวิ่งมาทันมันปิดประตูดังปังพอดีเลยครับ
“จึงซุก เปิดประตูน่ะ”
“นะ... เปิดประตูนิดนึง”
“จึงซุก ห้องฉันสบู่หมด เปิดประตูให้ยืมหน่อย”
“จึงซุก ยาสีฟันก็หมด ฉันนอนโดยที่ไม่แปรงฟันไม่ได้นะเว่ย เปิดประตูหน่อย”
“จึงซุ—“
“อยากเอาอะไรก็หยิบซะ แล้วรีบออกไปเลย”
สภาพมันไม่แย่อย่างที่คิดครับ ไม่ได้น้ำหูน้ำตาไหลอย่างที่ผมหวัง เอ้ย ห่วง แต่ยังไง...นิสัยมัน ข้างในคงร้าวระบมอยู่หรอกครับ
“นายอย่าเศร้าไปเลยนะ...”
เฮ้ย แล้วจะไปไหนวะ
ไอ้จึงซุกมันเหวี่ยงตัวเองเข้าไปในห้องน้ำของมันครับ เสียงอะไรไม่รู้ดังโครมครามใหญ่เลย นี่มันคงไม่คิดจะต่อยมือกับกระจกให้เจ็บเล่นใช่มั้ยครับ
อ่ะ มันออกมาแล้ว
“นี่ สบู่ ยาสีฟัน เอาไปซะ แล้วออกไปได้แล้ว”
ใช่แต่วาจา มันทั้งดันทั้งผลักผมออกไปด้วย แต่คนอย่างผมตัวเล็กแต่แรงไม่น้อยนะครับ
“ไม่ไปเว่ย จะอยู่”
“จะอยู่ทำไม จะเยาะเย้ยฉันหรือไง”
“จินจึงซุก! จะรักคุดตุ๊ดเมินยังไงก็อย่าพาลดิ มีสติหน่อย” โอ้ย ปากผมไวอีกแล้ว
“ฉันบอกให้นายออกไป!”
“ใจเย็นๆ น่า...นะ”
“ออกไป”
“นายต้องการเพื่อนนะ”
“ฉันอยากอยู่คนเดียว จะออกไปดีๆ มั้ย”
มันยังไม่ทันรอให้ผมตอบเลยครับ มันสาวเท้าเข้ามาแบกผมโยนออกไปนอกห้องแล้ว...
แต่เสียใจครับ ผมเรียนมวยปล้ำมา คิดว่าคนอย่างผมจะถูกจับยกง่ายๆ หรือครับ
“หน้าต่างนายทำไมเปิดอ้าอย่างนั้นล่ะ เดี๋ยวก็หนาวตายหรอก”
“ช่างฉัน ฉันบอกให้นายออกไป”
“ไม่ออกเว่ย”
ยื้อยุดชุกกระชากมันอย่างนี้แหละครับ ตามจิตวิทยาแล้ว...ผมว่าให้มันออกแรงแบบนี้น่าจะดีกับมันครับ ผมยอมเจ็บกับแรงบีบที่แขนหน่อยก็ได้...
ดึงดันกันจนมันเหนื่อยแล้วเอาหน้าซุกไหล่ผมยอมแพ้นั่นแหละครับ บอกแล้ว...ว่าถึงตัวเล็กกว่ามันแต่ผมแรงดี
“ฉันอยากอยู่คนเดียว ออกไป ได้โปรด...”
ครั้งแรกในชีวิตเลยครับที่ได้รับคำขอร้องจากคนอย่างมัน
“นายคิดว่าคนหน้าตาอย่างฉันต้องพบเจอเหตุการณ์อย่างนี้บ่อยแค่ไหน เชื่อฉันเถอะจึงซุก นายต้องการเพื่อน ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนนาย...”
โอ๊ย ซึ้งซะตัวผมเองยังขนลุกเลยครับ งานนี้ผมหลับตาปี๋รอฟังเสียงหัวเราะของมันดีกว่า
แต่...ไอ้คนที่อยากอยู่คนเดียวเมื่อกี้มันกอดผมแน่นไปแล้วครับ
โธ่ ไอ้ถั่วเอ้ย...บอกอะไรหัดเชื่อแต่แรกซะมั่ง ฟังคนอื่นเขาบ้างจะหล่อน้อยลงหรือไงวะ
“ให้ฉันไปปิดหน้าต่างห้องนายก่อนนะ”
จริงๆ ผมอยากจะวางไอ้ยาสีฟันกับสบู่ในมือก่อนน่ะครับ ถือไว้อย่างนี้แล้วลูบหลังมันก็กระไร
โฮ้ย... มันเขินครับ ตีสีหน้าไม่ถูกเชียว สงสารมันจังครับ นอกจากอกหักแล้วยังต้องมาเสียฟอร์มกับผมอีก
ผมใจดีพอที่จะเก็บเอาไปล้อเลียนมันวันหลังครับ
“นายไปอาบน้ำสิ แล้วไม่ต้องเป็นพระเอกมิวสิคนะ ถ้าห้านาทีไม่เสร็จฉันจะเข้าไปลากนายออกมา”
“ยุ่ง!”
“เข้าห้องน้ำไป ถ้าช้าฉันจะอาบให้”
“นายเป็นแม่ฉันหรือไง”
“อ้าว แม่นายเคยอาบน้ำให้นายด้วยหรือ”
“ใครเขาก็ต้องเคยให้แม่อาบน้ำให้ทั้งนั้นแหละ ตอนเด็กๆ น่ะ”
“เออ สนใจจะเจออีกตอนโตมั้ยล่ะ”
เพื่อขู่มันให้กลัวครับ ผมยื่นหน้าหนูผีของผมเข้าไปใกล้มันในระยะประชิดติดดั้ง ได้ผล... มันทำหน้าสยองแล้วเปิดก้นเข้าห้องน้ำไปเลย
ความจริงผมจะให้มันนั่งน้ำตาตกในนั้นสักสิบนาทีครับ
ก็อย่างที่มันบอกแหละ ใครเจออย่างมันก็ต้องอยากอยู่คนเดียว
แต่ผมไม่อยากปล่อยให้มันอยู่คนเดียว...
เห็นมั้ยล่ะครับว่าผมเป็นคนดีขนาดไหน
แต่ผมไม่คิดหรอกครับว่าคนถั่วๆ อย่างมันจะซาบซึ้งกับคุณงามความดีของผม
เอาล่ะ ผมรีบไปอาบน้ำบ้างดีกว่า เวลาเหลือจะได้เอาน้ำอุ่นๆ มาให้มันด้วย อกหักแล้วถ้ายังต้องหนาว มันนรกมากเลยครับผมรู้ดี
......................................................................................................................................................................
หวังว่าคงไม่โง่นะ ชอบคนฉลาดค่ะ
ชื่อก็นะ เกาหลีมั่กๆๆๆๆๆๆ
มุชเยอะสะใจดีจริงๆ ชอบค่ะชอบ ^^
จะติดตามอ่านค่ะ ^o^!!
#1 By จุ๊ (58.8.125.174) on 2007-03-09 01:09