Korean Fiction 3
posted on 04 Mar 2007 23:30 by asuka-jan in Korean-Fiction
ความรู้สึกจะขาดใจมันเป็นอย่างนี้เองครับ
ผมไม่รู้หรอกครับว่ายังพีเจ็บตรงไหนบ้าง ก็เขาดูทรมานไปทั้งตัว หน้างี้เขียว ตัวงอ แล้วก็หายใจฟืดฟาดเหมือนอากาศไม่เข้าปอด ผมนั่งมองแล้วก็จะขาดใจตาม ในรถพยาบาลแคบๆ ผมพยายามซุกตัวอยู่มุมรถไม่ให้เกะกะการทำงานของใคร
แต่ผมว่าผมคิดผิดตั้งแต่กระโดดขึ้นรถมาด้วยแล้วล่ะครับ นอกจากภาวนาผมทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
เกาหลีเป็นประเทศเจริญแล้วครับ มีโรงพยาบาลผุดอยู่ทุกซอกตรอกถนน รถราทุกคันก็ยินดีเปิดทางให้ ตั้งแต่ยังพีล้มจนมาถึงโรงพยาบาลผมคิดว่าไม่เกินเจ็ดนาที ไม่น่ามีปัญหาคนไข้มาถึงมือหมอช้าเกินไปนะครับ
ตอนนี้ผมก็ทำได้แต่ภาวนาจริงๆ
อ่อ ต้องปลอบใจคนข้างตัวด้วยครับ ไอ้นี่ดูจะขาดใจเสียก่อนยังพีอีก
“ถ้ายังพีเป็นอะไรไป...”
“ไม่เป็นอะไรหรอกน่า ยังพีของนายหนังเหนียวจะตาย เชื่อฉันดิ”
ผมเชื่อมั่นอย่างนั้นครับ เพราะส่วนใหญ่คนที่เจ็บออดๆ แอดๆ มักจะไม่ค่อยตายหรอกครับ อยู่ได้อยู่ดี คนแข็งแรงอย่างผมต่างหาก บทจะตายมันก็ตายเอาซะดื้อๆ อายุไขเฉลี่ยสั้นกว่าซะอีก ด้วยตรรกะนี้น้องยังพีจะไม่เป็นอะไรไปแน่นอนครับ
อย่างมาก...ก็ความจำเสื่อมชั่วคราว
แต่คงไม่หรอกมั้งครับ โรคเยอะขนาดนี้แล้วความจะเสื่อมอีกก็คงโชคร้ายเกินไปหน่อย
“ทำใจให้สบายนะ ฉันปากศักดิ์สิทธิ์ บอกว่าหายเดี๋ยวก็ต้องหาย...”
นี่มันจะเชื่อผมมั้ยครับเนี่ย
น่าจะเชื่อบ้างนะครับ ดูมันสงบลงจากเมื่อกี้นิดหนึ่ง
โอ๊ะ นั่น คุณลีมินยูวิ่งกระหืดกระหอบมาแล้วครับ คงหาที่จอดรถอยู่มั้งครับเลยเพิ่งมา เพราะผมเห็นอยู่ว่ารถคุณลีมินยูขับตามรถพยาบาลมาติดๆ อันที่จริงคุณลีมินยูเขาก็จะขึ้นรถพยาบาลมาด้วยล่ะนะครับ แต่ทีนี้ไอ้จึงซุกมันมองเหมือนจะฆ่า คุณลีมินยูเลยต้องขับรถตามมาทีหลังคนเดียว
“ยังพีเป็นยังไงบ้าง”
“ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉินครับ- เฮ่ย!“
“เพราะแก!” ไอ้จึงซุกมันแล่นมาต่อยคุณลีมินยูจนหน้าหันเลยครับ แล้วจะตามเข้าไปซ้ำด้วย
“ไอ้จึงซุก อย่านะเว่ย”
มันไม่ฟังผมเลยครับตามไปคร่อมคุณลีต่อยซ้ายต่อยขวา นั่น โดนถีบออกมาเลย
“คุณมินยู จึงซุก หยุดเถอะ”
ให้ตายสิครับ ถังน้ำแถวนี้ก็ไม่มีเอามาสาดให้ห้ามหมากัดก็ไม่ได้
“บอกให้หยุดไง”
เว้ย! ผมจะทำยังไงกับหมาบ้าสองตัวนี้ดีครับ ขืนเอาตัวไปขวางโดนลูกหลงแหงๆ จะปล่อยให้มันกัดกันจนเหนื่อยไปเองผมก็อายคนอื่นเล็กๆ
“จึงซุก นี่ หยุดเหอะ”
โอ๊ย...ทำไงดีครับ บีบคอกันใหญ่แล้ว ไอ้วิธีที่คิดออกก็โคตรหน่อมแน้มเลยด้วย แต่... เออ ลองดูก็ได้วะ
“โอ๊ย...ช่วยด้วย” มันจะเห็นมั้ยครับว่าผมเป็นลม
“ช่วยด้วย... จึงซุก”
“คาเมะ!” แต่ดูเหมือนคุณลีมินยูจะเห็นก่อนนะครับ
“คาเมะ! นายเป็นอะไร”
เป็นบ้าโว้ย หยุดต่อยกันซะทีได้มั้ยไอ้หมาบ้า
“ฉันหน้ามืด...”
มืดสุดๆ ปัญญามืดจนต้องกระแดะสำออยอยู่เนี่ย
“คาเมะคุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ”
“ถอยไป ไม่ต้องยุ่ง!” โอ้... จินจึงซุกเวอร์ชั่นโหด ผลักคุณลีมินยูซะกระเด็นเลยครับ
“นายค่อยๆ ลุกนะ” มันเข้ามาประคองผมครับ ผมควรจะทำตัวอ่อนแบบไหนดีล่ะ กลัวมันจะรู้จังว่าผมเฟค แต่ดูๆ แล้วมันก็เชื่อผมนะครับ วันนี้มันดูเชื่อคนง่ายเป็นพิเศษ
“ไหวมั้ย นายกลับบ้านก่อนดีกว่า เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“ไม่ๆ ถ้ากลับฉันก็อยู่คนเดียวสิ ใครจะดูฉันล่ะ อยู่นี่ดีกว่า ทั้งหมอทั้งพยาบาลเต็มไปหมด” ฮู้ย...โคตรจั๊กจี้กับเหตุผลของตัวเองเลยครับ จริงๆ ก็คือขืนกลับใครจะห้ามพวกแกสองคนล่ะฟะ
“งั้นนายนอนลงก่อนแล้วกันนะ”
มันลากผมไปตรงเก้าอี้ยาวที่มีเบาะหุ้มครับ แล้วก็จัดแจงท่านอนให้ผมเรียบร้อย ทีแรกมันให้ผมนอนหงายยกเท้าขึ้นสูงกว่าหัว แต่อีกทีมันเปลี่ยนใจให้ผมนอนตะแคง มันว่านอนหงายเดี๋ยวผมหายใจไม่สะดวก
“ฉันนึกว่านายไข้ลดแล้วซะอีก นี่นายปวดหัวอยู่หรือเปล่า”
“เอ่อ...ก็... ก็นิดหน่อย” เอ่... หรือผมจะบอกว่าปวดมากดีครับ มันจะได้นึกไม่ออกว่าต่อยกันค้างไว้อยู่
“นิดหน่อยอะไร ทำหน้าเหยเกแบบนี้น่ะ ฮะ”
“เอ่อ...นอนพักแป๊บเดียวคงหาย นายอย่าไปไหนแล้วกัน นะ”
สองเด้งมันไปเลยครับ จินจึงซุกต้องเฝ้าผมไม่ไปหาเรื่องคุณลีมินยู ส่วนคุณลีมินยูเห็นผมอ้อนไอ้จึงซุกอย่างนี้ก็คงเชื่อที่ปาร์กยังพีพูดไว้เรื่องที่ผมชอบไอ้จึงซุกมัน ขอแค่ผมอย่าอ้วกออกมาก่อนก็พอ
เหมือนจึงซุกมันรู้ใจผมยังไงไม่รู้ครับ เออ มีมาลูบพงลูบผมด้วย ดีมาก!
มันทำซะผมไม่กล้ามองหน้าคุณลีมินยูเลยครับ
เฮ้อ...แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมคิดได้ไงครับว่าเหมือนเป็นตัวแทนของใครอยู่ ในเมื่อผมกำลังใช้สิทธิ์แทนคนๆ นั้น
โควตาความอนาทรของมันมีให้ผมวันนี้เยอะจนผมชักกลัวๆ
แต่เคยได้ยินมั้ยครับ... ของที่ไม่ใช่ของเรา ยังไงก็ไม่ใช่ ถึงได้มาด้วยความบังเอิญหรืออะไรก็แล้วแต่ สุดท้ายก็ต้องคืน
แล้วถ้าถึงวันนั้น ผมดันเคยตัวจนคิดไปว่าเป็นของผมขึ้นมาจะทำไงล่ะครับ ว่าไม่ได้เหมือนกันนะเนี่ย
ผมคงต้องรีบแข็งแรงให้เหมือนเดิมแล้วล่ะครับ ก่อนจะอ่อนแอ...จนชิน
“คิดอะไรอยู่ คิ้วจะผูกโบว์ได้อยู่แล้วนะ”
ฟังเสียงมันสิครับ เคยหรือที่มันจะใช้น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างนี้กับผม
“เดี๋ยวฉันยืมนาฬิกาปลุกหน่อย ของฉันถ่านหมด”
“หืม พรุ่งนี้จะตื่นเช้าหรือ”
“อืม จะไปทำงาน”
“อะไร หายแล้วหรือไงนายน่ะ อวดเก่งไม่เข้าเรื่อง” แน้ มีมาเอานิ้วดีดขมับผมเบาๆ ล้อเล่นจุ๋งจิ๋ง
“ก็เดี๋ยวฉันจะลาหยุดวันปีใหม่อีก เพราะงั้นพรุ่งนี้ควรจะไปทำงาน อาจจะต้องทำโอทีเพิ่มด้วยซ้ำไป”
“แล้วไหวหรือไง”
“ไหวดิ ร่างกายฉันเหมือนเหล็กไหลนะขอบอก”
“เหล็กขึ้นสนิมน่ะหรือ”
“เออ วันนี้ก็พักขูดสนิมแล้วไง พรุ่งนี้ตื่นมาฉันไม่หายให้นายไล่เตะเลย”
มันยักคิ้วมาดหมายราวกับจะวางแผนว่าจะเตะผมท่าไหนแน่ะครับ หึ มันน่ะไม่รู้อะไร คนอย่างผมใจเป็นนายกายเป็นขี้ข้า ลองผมสั่งให้ไหวกล้ามเนื้อเส้นประสาทมันไม่กล้าขัดหรอกครับ คิมคาเมะซะอย่าง
“เออ...สนิมกินถึงเนื้อในเมื่อไหร่อย่ามาร้องให้ช่วยแล้วกัน”
เอ๊ะ! มันเปรียบเปรยอะไรของมัน ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
สนิมกินถึงเนื้อใน ผมคือเหล็ก ไข้คือสนิม แล้ว...สนิมกินเนื้อใน อ่า...หมายถึงไวรัสจะแพร่กระจายทั่วตัวหรือครับ โหย...ทำไมแช่งกันแรงอย่างนี้อ่ะ
“นายนั่นแหละ ขอให้สนิมกินเนื้อใน!” ชิ
มันอึ้งเล็กๆ ครับ เป็นไงล่ะ แช่งผมก่อนดีนัก เชอะ แล้วมาทำเป็นส่งสายตาแปลกๆ คงจะคิดเถียงไม่ออกอ่ะดิ อิโธ่...
“ถ้าอยากให้เป็นอย่างนั้นก็เตรียมใจไว้ สนิมกินเนื้อในฉันเมื่อไหร่...เดือดร้อนถึงนายแน่”
โว้ย... นี่นอกจากแช่งแล้วมันยังขู่อีกนะครับ คนอะไรนิสัยไม่ดีสุดๆ ไอ้ที่ซาบซึ้งเมื่อกี้โมฆะ
วันไหนมันอ่อนโยนใจดีกับผม วันนี้ผู้หญิงเกาหลีคงเลิกใส่ส้นสูงกันทั้งประเทศแหละครับ
ขอให้ไวรัสแพร่กระจายทั่วตัวมันเร็วๆ เลย เพี้ยง... สนิมกินให้พรุนไปเลยไป
.................
....................
ดูเหมือนผมจะหลับไปครับ ไฟมืดเชียว
ไม่ใช่มืดทั้งหมดนะครับ แต่มืดแล้วก็สว่างเป็นหย่อมๆ หย่อมผมมืด หย่อมคุณลีมินยูที่ยืนเกาะประตูห้องฉุกเฉินอยู่สว่าง เป็นตัวอย่างการประหยัดที่ดีนะครับโรงพยาบาลนี้ ว่าแต่ไอ้จึงซุกมันไปซุกอยู่หย่อมไหนล่ะครับ ปล่อยให้คุณลีมินยูมาห่วงน้องยังพีเกินหน้ามันได้ยังไง
“ไง หายปวดหัวรึยัง”
โอ้ มันอยู่เหนือหัวผมนี่เองครับ ในลักษณะนี้...ดูเหมือนผมจะนอนตักมันอยู่ครับ
“หายแล้ว” ไม่ได้ปวดตั้งแต่แรกแล้วอ่ะนะ “นี่ยังพียังไม่ออกมาอีกหรือ”
“ยัง” มันถอนใจเฮือกเบ้อเริ่มเลยครับ
“นานแค่ไหนแล้วล่ะ” ผมไม่รอให้มันตอบหรอกครับ จับแขนมันบิดดูนาฬิกาข้อมือดิจิตอลเรืองแสงนับเอาเองท่าจะไวกว่า
“โห เกือบสามชั่วโมงแล้วนี่”
มันไม่พูดอะไรครับ ส่งแต่สายตาอ้อนล้ามาให้ลูกเดียว มันคงห่วงจนเหนื่อยน่ะครับ
“คุณหมอ!”
โอ๊ะ มีคุณหมอออกมาจากห้องฉุกเฉินแล้วครับ คุณลิมินยูก็เกี่ยวแขนเป็นการเรียบร้อย ส่วนผมก็รีบกระโดดตัวออกจากไอ้จึงซุกก่อนที่มันจะลุกขึ้นแล้วทำผมเทลงไปกับ พื้น
“คุณหมอครับ คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ” สามเสียงร้องประสานกันยังกับมีคนมากำกับบทให้แน่ะครับ ทุกคำตรงเดี๊ยะยังกับซ้อมมาเลย
คุณหมอก็ทำเล่นตัวค่อยๆ ปลดผ้าปิดจมูกแล้วส่ายหน้าช้าๆ ครับ ทำเร็วพูดเร็วกว่านี้คงกลัวพวกผมไม่เร้าใจ
“ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของคนไข้ครับ”
“ก็ทั้งหมดนี่แหละครับหมอ” ผมชิงตอบก่อนที่ใครจะชิงสิทธิ์ความเป็นญาติเหนือญาติ
“หมอต้อง...คือ...ทางเราได้พยายามเต็มที่แล้ว—“
โอ้ว ไม่นะครับ ประโยคนี้ประโยคต้องห้าม
“เดี๋ยวหมอ ญาติของพวกผมชื่อปาร์กยังพีครับ ไม่ทราบว่าคนไข้ของหมอชื่อปาร์กยังพีหรือเปล่า ผู้ชายหนุ่มๆ ตัวบางๆ ผิวสีน้ำผึ้งน่ะครับ”
อันนี้ผมต้องถามให้ชัวร์ก่อนครับ หลายกรณีแล้วที่ไม่คุยกันให้รู้แน่ก็หลั่งน้ำตาฟรี จุดนี้ผมไม่ยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาดเลยครับ เสียอะไรก็เสียได้ แต่เสียโง่ให้คนแปลกหน้านี่ผมไม่ยอมครับ
“เอ่อ ถ้าอย่างนั้น หมอต้อง...หมอ...เสียใจด้วยนะครับ”
“ไม่จริง ไม่จริงใช่มั้ยหมอ” จึงซุกถามเสียงสั่น ไอ้นี่ก็ไม่เคยรอฟังใครเขาพูดให้จบประโยคเล้ย... คุณลีมินยูก็พอกันครับเริ่มช็อกไปแล้วน่ะ
“จริงครับ” จริงอะไรล่ะหมอ
“เพราะคนไข้ของหมอชื่อยุงบินชุม เป็นตาแก่ที่เสียชีวิตเพราะเมาแล้วขับ ถ้าคุณไม่ใช่ญาติเขายังไงหมอขอตัวก่อนนะครับ หมอเสียใจด้วย”
ไอ้เวร แล้วจะมาเสียใจด้วยทำแหลนอะไรวะ ในวงเล็บ-แหลนเป็นหนึ่งในกรีฑาประเภทลาน
“เดี๋ยวหมอ แล้วหมอที่รักษาปาร์กยังพีเป็นใครรูปร่างหน้าตายังไงครับ พวกเราจะได้คว้าไม่ผิดตัว”
มันทำท่าคิดนานครับ เดี๋ยวพ่อยันโครมสักรอบดีมั้ยเนี่ย ห้องฉุกเฉินเล็กเท่าตู้รถไฟฟ้าไม่เห็นกันจะถีบให้ไปทำเลสิคเดี๋ยวนี้เลย
“หมอของคุณปาร์กยังพีคือหมอยาวจังโนะครับ ตัวสูงๆ หน้าตี๋ๆ เป็นหมอบรรจุใหม่ ยังไง...ก็ทำใจเอาไว้ด้วยนะครับ”
“เฮ้ย ไอ้จึงซุก อย่า!”
อันที่จริงผมก็ร้องห้ามไปงั้นแหละครับ ไอ้หมอหมาพูดจากวนส้นนี่รับขาหมูไปสักขาสองขาก็ท่าจะดี คนเขากำลังเครียดพูดจาได้สร้างสรรค์ให้กำลังใจกันจริงๆ อย่าให้รู้นะครับว่ามันจบสถาบันไหน
“ผมว่าเราเข้าไปดูกันเลยดีกว่า นี่มันนานมากแล้ว” คุณลีมินยูเสนอความคิดเห็นครับ ซึ่งผมว่าออกจะเป็นความคิดที่ขาดความสุขุมใจเย็นอย่างที่เขาเป็นทีเดียว
“เพิ่งคิดได้หรือ” แล้วก็เป็นไอ้จึงซุกครับที่เลือดร้อนกว่าใคร ผลักประตูห้องฉุกเฉินเข้าไปแทบกระแทกหน้าพยาบาลที่เดินสวนออกมาเลย
แล้วผมจะยืนอยู่ทำไมละครับ เขาเข้าไปผมก็ต้องตามสิ
“ยังพี” สองหนุ่มทะเล่อทะล่าเข้าไปหาเตียงที่ถูกเข็นออกมาพอดีครับ เตียงนี้ไม่มีการเอาผ้ามาคลุมหน้าให้เกิดการเข้าใจผิดระลอกสอง ทำให้เห็นสีหน้าซีดๆ บนผิวคล้ำหมองของปาร์กยังพีชัดเจน
โถ น้ำนวลที่เคยมีเผือดหายไปซะผมใจหายตาม
“พี่ชาย...”
ปาร์กยังพีไม่แค่เพ้อหาอย่างเดียวครับ แต่ยกมืออันอ่อนแรงของเขาปัดป่ายอากาศตรงหน้าด้วย ทั้งคุณลีมินยูและจินจึงซุกก็เข้าไปคว้ามือไว้คนละข้าง
ปาร์กยังพีเขาก็มีแค่สองมือน่ะนะครับ จุดนี้ผมก็ต้องยืนอยู่เฉยๆ จะแล่นเข้าไปกุมเท้าเขาก็กระไร
“ยังพี คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ”
“ยังพี พี่ขอโทษ”
ผมจะบอกพวกเขายังไงดีครับว่าสิ่งที่พวกเขาทำอยู่มันขัดขวางการทำงานของบุรุษพยาบาล แต่ดูท่าคุณบุรุษพยาบาลเขาเข้าใจครับ คงเจอแบบนี้มาจนชิน เลยยืนรอให้พวกเขารู้ตัวกันเอง
“จึงซุก คุณลีมินยูครับ ให้เขาพายังพีไปที่ห้องอื่นก่อนแล้วกันครับ ตรงนี้มันขวางทางเดินนะผมว่า”
ผมดูเป็นคนไร้หัวใจมั้ยครับ ผมก็เป็นห่วงเขานะครับปาร์กยังพีน่ะ แต่ผม...เอาเป็นว่าถ้าให้ปาร์กยังพีได้ไปนอนบนเตียงที่ไหนสักที่คงดีกว่า จริงมั้ยครับ แล้วถึงตอนนั้นจะจับมือเอานิ้วเกลี่ยปอยผมหรืออะไรก็คงทำได้สะดวกโยธิน
ระหว่างที่ผมหลับ คุณลีมินยูได้ติดต่อห้องพิเศษไว้ให้น้องชายของเขาเรียบร้อย ด้วยเม็ดเงินของตระกูลลีเรื่องนี้จึงไม่เป็นปัญหา พอปาร์กยังพีถูกเข็นให้มานอนในห้องหรูราวห้องพักโรงแรมเสร็จ คุณหมอยาวจังโนะก็ตามเข้ามาดูๆ ผมว่าหมอเพิ่งบรรจุใหม่คนนี้ก็ดูคล่องแคล่วดีนะครับ ไม่น่าห่วงอะไรอย่างที่ไอ้หมอกวนส้นคนก่อนมันแช่งชัก
“น้องของผมไม่เป็นอะไรมากแน่นะครับหมอ”
“ยังพีของผมเขาไม่เป็นอะไรมากแน่นะครับ”
คุณหมอยาวยิ้มตาตี่พยักหน้ารับเป็นการใหญ่ แล้วก็บรรยายอาการที่ปาร์กยังพีเป็นโดยละเอียด ศัพท์แพทย์มหาศาลจนผมฟังไม่รู้เรื่องเข้าหูซ้ายทะลุออกหูซ้ายเหมือนเดิม จับความได้เพียงปาร์กยังพีพักผ่อนน้อย เครียด ส่งผลให้ระบบในร่างกายที่โคตรจะอ่อนแอรวนเรจนช็อก ตับ ปอด เซี่ยงจี๊ หัวใจหวิดจะวายได้ทุกส่วน
“เอ...ไม่ทราบว่าคุณปาร์กเขามีแฟนหรือยังครับ”
อุ้ย หมอยาว จู่ๆ วกมาถามคำถามอะไรพิฆาตแบบนี้ ไอ้ที่ดีๆ มาเมื่อกี้จะติดลบวูบเอานะหมอ
“ฮะๆ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ คือจากอาการ ผมว่าสภาพจิตใจของคนไข้ค่อนข้างบอบช้ำน่ะครับ สาเหตุอาจมาจากเรื่องพวกนี้ อ่า...ถ้าทราบสาเหตุของอาการ การรักษาจะง่ายขึ้นน่ะครับ”
เหตุผลสลิดสุดๆ เชื่อก็เขางอกแล้วครับ ผมว่าไอ้หมอยาวจังโนะนี่มันชักยังไงๆ แล้วนะครับเนี่ย อยู่ๆ มาถามเรื่องส่วนตัวของคนไข้ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกะมันซะหน่อย ดวงตามันก็แพรวพราวแปลกๆ ผมว่ามันต้องเป็นพวกหมอชีกอแน่เลยครับ คงกะจีบยังพีคนหน้าซีดแต่ยังสวยแหงแซะ
“ผมเอง”
คิดว่าเสียงใครหรือครับ เสียงผมเอง! ตัดปัญหาไงครับ หึหึ แล้วใครจะกล้าเถียงล่ะครับ ไอ้จึงซุกมันโดนหักอกอย่างนั้นคงไม่กล้าบอกว่ายังพีเป็นแฟนมัน ส่วนคุณลีมินยูคงไม่กล้าค้านหักหน้าผมอยู่แล้ว
“ยังพีเป็นแฟนผมครับ คนนี้เป็นพี่ชาย คนนี้เป็นเพื่อน หายข้องใจนะครับคุณหมอยาว”
แหม่...ไอ้หมอยาวมันทำหน้าไม่เชื่อครับ ก็ช่างหัวมันสิ เพราะต่อให้มันไม่เชื่อผมก็จะกันท่ายังพีสมหน้าที่แฟนให้เหมือนเลย
ว่าแล้วก็ขอไปนั่งบนเตียงเอานิ้วเกลี่ยแก้มคนป่วยให้สมบทบาทเสียหน่อย
จุดนี้ไอ้จึงซุกคงไม่ถีบผมกระเด็นนะครับ มันคงไม่เซ่อว่าผมแค่ทำตัวเป็นไม้กันหมา (ขายาว)
แต่เจ้าสุนัขที่โดนแย่งกระดูกไปซึ่งๆ หน้ากลับยิ้มล้อเลียนใส่ไม้อย่างผมเหมือนไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่
“หรือครับ... แหม หมอเลยชวดหมด ทั้วคุณปาร์ก ทั้งคุณตัวเล็ก ฮะๆ หมอขอตัวก่อนแล้วกันครับ”
เฮ่ย นี่มันหมอหรือหม้อวะ กลับมานี่เลยนะเว่ย มันหยามผมว่าตัวเล็กด้วยครับ ปล่อยไว้ทำพันธุ์ไม่ได้ อย่าให้รู้นะว่าบ้านเกิดมันอยู่ไหน
“คาเมะใจเย็น”
ไม่เย็นเว่ย มันต้องตาย ถ้าไม่รู้เมื่อกี้มันขยิบตาให้ฉันด้วยนะเว้ยไอ้หมอหม้อนั่น
“คาเมะ! ถ้าไปชกเขาแล้วเขาไม่ชกกลับนายจะทำยังไง!”
“ฉันไม่กลัวมันหรอกน่ะ”
“แต่ฉันกลัว”
ไอ้จึงซุกมันปอดแหกตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ ไอ้หมอนั่นแค่สูงกว่ามันหน่อย แต่ก็ตัวบางกว่ามันเห็นๆ ผมไม่เชื่อหรอกครับว่าอย่างไอ้จึงซุกจะสู้กับมันไม่ได้
“เออ ปล่อยได้แล้ว มันไปไกลแล้วฉันตามไปถีบมันไม่ทันแล้วล่ะ ... ไม่เข้าใจเลยจริงๆ นายน่าจะโมโหมากกว่าฉันอีกนะ ไม่เห็นหรือไงว่ามันทำท่าจะงาบยังพีของนายด้วย นี่ที่อยู่ห้องฉุกเฉินตั้งนานสองนานมันอาจจะแอ้มยังพีไปแล้วก็ได้นะ”
“ในห้องฉุกเฉินคนเยอะแยะ เขาทำอะไรยังพีไม่ได้หรอก แต่ถ้านายไปกระโจนใส่เขานะคาเมะ นายโดนแอ้มแน่ ดูละครทีวีออกบ่อยไม่ใช่หรือไง คงไม่ต้องบอกมั้งว่ามันเป็นการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายน่ะ”
นี่มัน...
นี่มันคิดว่าผมจะโง่ขนาดนั้นเลยหรือครับ ใช่! ผมดูละครบ่อย คิดว่าผมจะโง่เหมือนนางเอกในละครหรือไงกัน ผมไม่เข้าไปทุบอกระรัวให้ถูกรวบตัวง่ายๆ แน่ กระโดดเตะให้โดนจับขาก็ไม่ทำด้วย!
“ขอบใจที่เป็นห่วง!”
“ไม่อยากให้คุณลีมินยูเขามาเห็นนายตอนห่ามๆ มากกว่า”
ไอ้นี่หนิ ความห่าม ความกะโปโล และไร้มารยาททางสังคมเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของนางเอกละครตั้งแต่จอขาวดำยันจอสีไม่รู้หรือไงวะ
เอ้อ...พูดถึงคุณลีมินยู ระหว่างผมกับไอ้ถั่วจึงซุกเถียงกันนี่เขาไปไหนเสียล่ะครับ ควรจะมาอยู่ข้างหลังผมช่วยเถียงให้ผมไม่ใช่หรือ
โอ๊ะโอ๋ คุณลีมินยูที่บอกว่าไม่รักน้องชาย และกำลังตามจีบผมอยู่นั้น กำลังทำหน้าสลดกำสรดเศร้าอยู่ที่ข้างเตียงผู้ป่วยอยู่ครับ
งานนี้ไอ้จึงซุกมันช้ากว่าพี่ชายลีไปก้าวหนึ่งซะแล้ว... เป็นผมผมจะสะอึกนะครับ ปล่อยให้คู่แข่งที่ไม่ได้คิดจะลงแข่งแซงหน้าได้เพราะมัวแต่มาเสียเวลาอะไรอยู่ก็ไม่รู้ (ผมนี่แหละครับต้นเหตุทำให้มันเสียเวลา)
ผมล่ะเดาไม่ถูกว่ามันจะทำยังไงต่อ
“คุณจะอยู่เฝ้ายังพีใช่มั้ย”
อย่างน้อยคำถามนี้ก็เกินความคาดหมายของผมทีเดียวครับ
“ถ้างั้นผมจะพาคาเมะไปพักผ่อน แล้วจะมาผลัดเวรคุณตอนเช้า ไป คาเมะ”
นี่ยิ่งเกินความคาดหมายไปใหญ่ มันเจ็บใจถึงขนาดยอมถอยเลยหรือครับ ไม่ใช่นิสัยมันสักนิด
ผมที่มัวแต่สงสัยก็ถูกมันลากเอาๆ เป็นหลายเมตรกว่าจะถึงหน้าลิฟต์
“นี่ นายไม่อยากอยู่กับยังพีหรือ เขาป่วยอยู่นะ เป็นฉันฉันจะนั่งเฝ้าเขาจนฟื้นเลย”
“แล้วคนที่ยังพีอยากเห็นหน้าเมื่อตื่นมันใช่ฉันหรือเปล่าคาเมะ”
ผมว่ามันพูดแบบนี้ออกจะงี่เง่านะครับ เวลาแบบนี้ยังมา...
“แล้วไง นายน้อยใจถึงขนาดไม่ห่วงเขาเลยหรือ”
“ห่วงสิ... ใครว่าไม่ห่วง”
นั่นไง เพราะฉะนั้นมันควรหันหลังกลับไปที่ห้องยังพีใช่มั้ยล่ะครับ
“แต่พรุ่งนี้นายจะไปทำงานไม่ใช่หรือไง จะเช้าอยู่แล้วไม่ได้นอนเดี๋ยวตอนกลางวันก็ล้มหรอก”
ปัดโธ่ไอ้บ้า จะอ้างเหตุผลอะไรก็ให้มันดูพระเอกน้อยกว่านี้เถอะ ผมเชื่อมันก็เขางอกสองเขาแล้วครับ
“เอ้อ ตามใจนาย ถ้าสุดท้ายชวดจะสมน้ำหน้าไปสามปีเลย”
...................................................................................................................................................................
มันคงรู้หรอกครับว่าผมไม่ใช่พวกชอบเหยียบคนล้ม
โดยเฉพาะคนล้มที่เอาแต่จุกไม่ยอมหาย ตั้งแต่กลับบ้านจนต่างคนต่างอาบน้ำเสร็จผมยังเห็นมันทำสีหน้าว่างเปล่าไม่เลิก
เล่นเอาซะผมไม่กล้าทำอะไรเสียงดังเลยให้ตาย
เกือบจะตีสองครึ่งแล้วล่ะครับ มันยังนั่งทื่ออยู่บนโซฟาไม่มีทีท่าจะลุกไปไหน จนผมชักสงสัยแล้วนะครับว่าถ้ามันปวดฉี่จะนั่งอยู่ตรงนี้ปล่อยให้ฉี่ราดหรือเปล่า
ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ยอมเลิกสนใจแล้วขึ้นไปนอนนะครับ ผมขึ้นไปหลายทีแล้วต่างหาก แต่ก็อดลงมาดูมันไม่ได้ทุกทีเลยครับ
แล้วลงมาทีไร มันก็อยู่ท่าเดิม อาการเดิมเป๊ะ บอกมาดีๆ ก็ได้ว่ามันจะโอนสัญชาติเป็นหุ่นขี้ผึ้ง ผมจะได้ยกมันไปขายให้พิพิธภัณฑ์ซะ
“นี่จะนั่งอยู่อย่างนี้จนเช้ามั้ย ฉันจะได้ไม่ต้องลงมาดูใหม่เพราะกลัวนายลืมปิดไฟ”
“นายปิดไฟแล้วไปนอนเลยเถอะคาเมะ”
“อยากอยู่มืดๆ ว่างั้น ทำไมไม่ไปอยู่บนห้องล่ะ อยู่บนเตียงเลยก็ดี เผื่อง่วงจะได้นอนเลย”
โอ้ มันหันหน้าได้แล้วครับ ถึงจะหันมามองผมพร้อมการถอนหายใจก็เถอะ
“ก็ได้”
เออ ผมน่าจะเล่นมุขนี้มาตั้งนานแล้วนะครับ ไม่รู้ว่ามันจะได้ผล
“นายมานอนห้องฉันมั้ยคาเมะ”
“หา...”
“ฉันก็ต้องตื่นแต่เช้าเหมือนกัน ถ้าเอานาฬิกาปลุกให้นายเดี๋ยวฉันตื่นสาย”
ผมเกรงว่ามันจะไม่นอนเลยมากกว่านะครับ เรื่องนั้นผมไม่เห็นว่าจะเป็นปัญหาสักหน่อย แสดงว่านี่มันเปลี่ยวถึงขนาดไม่อยากนอนคนเดียวเลยหรือเนี่ย
“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันไปเอาหมอนนะ”
“ไม่ต้องไปหรอก ฉันไม่หนุนหมอนอยู่แล้ว นายใช้หมอนฉันก็ได้”
“เปล่า หมายถึงหมอนข้าง ฉันไม่อยากพบตัวเองตอนเช้าว่ากอดนายแทนหมอนข้าง แค่คิดก็อ้วกแล้ว”
“งั้นก็ตามใจ”
เฮ้ย... แปลกจริงๆ ครับ แทนที่มันจะชิงอ้วกกับคำพูดของผมก่อนแล้วก็ตามมาด้วยคำยอกย้อนให้ผมเจ็บใจ ไหงมันเปิดประตูเข้าห้องไปง่ายๆ เช่นนั้น
“อ้าว ไม่ไปเอาหมอนข้างแล้วหรือ”
“เพิ่งคิดได้ว่าห้องนายก็มี ฉันแย่งไปอีกอย่างคงไม่เป็นไร”
“งั้นก็ตามใจ”
โอ้ มันตามใจผมมาสองครั้งติดแล้วครับ ถ้ามันตามใจผมอีกรอบผมจะโทรไปบอกกินเนสบุ้คจริงๆ นะ
หาว... แต่ก่อนโทรผมคงต้องนอนก่อน มันง่วงจริงๆ เลยครับ มันจะตาค้างถึงเช้าก็ช่างมันแล้ว
เอ้อ แปลกครับ มันล้มตัวลงนอนข้างผมดีๆ หลับตาด้วยนะครับ ไม่ได้ลืมตาโพลงเอาแขนวางก่ายหน้าผาก พลิกตัวตะแคงสองรอบครึ่งก่อนจะหาท่าถนัดได้แล้วทำท่าเหมือนกำลังจะหลับจริงๆ ไอ้ที่เมื่อกี้มันนั่งทื่อคล้ายจะตาแข็งถึงเช้านี่มันหลอกผมใช่มั้ยครับ
ไอ้ทุเรศ แล้วก็ปล่อยให้เป็นห่วง คืนนี้อย่างหวังจะได้หมอนได้หมอนข้างคืนเลย อย่าเผลอนะจะแย่งผ้าห่มด้วยเหมือนกัน
......................................................................................................................................................................
ผมถูกผีอำแน่เลย ทำไมขยับร่างกายไม่ได้ล่ะครับ ไม่นะ อยู่บ้านนี้มาเป็นปียังไม่เคยโดนหลอก พี่โคคิก็บอกว่าปลอดภัยชัวร์ไม่มีกรณีจูออนซาดาโกะหรือนางนาคแน่ๆ
แล้วแขนผีสาวที่ไหนคงไม่ล่ำอย่างนี้...ใช่มั้ยครับ
โธ่ ตกใจหมด ไอ้จึงซุกน่ะครับ มันคงลงโทษที่ผมแย่งหมอนข้างมัน เลยวาดแขนหมูทับผมเป็นการแก้แค้น
แหม่...ยังกะซีนในละคร เรื่องจริงมันเกิดขึ้นได้ครับ ผมเชื่อแล้ว
นี่เหมือนจะยังเช้ามืดอยู่นะครับ อีกสองชั่วโมงทีเดียวกว่าเข็มสั้นจะถึงเข็มแดงของนาฬิกาปลุก โอ๊ะ ผมเพิ่งรู้ตัวครับว่าผมหลับทั้งที่ยังใส่แว่น โธ่เอ๊ย มิน่า...เจ็บดั้งแปลกๆ
เฮ่ยๆๆๆ ไอ้จึงซุกมันรัดผมแน่นขึ้นด้วยล่ะ เฮ้ย... ฉันไม่ใช่ยังพีนะเว้ยอย่ามาละเมอแบบนี้
“ไอ้จึงซุก ฉันไม่อยากถีบนายตกเตียงนะ อย่ามาทำเรื่องน่าขนลุกแต่เช้านะเว่ย”
ผมไม่ได้กลัวว่ามันจะละเมอปล้ำผมขึ้นมาหรอกครับ ไม่ได้หวงเนื้อหวงตัวเป็นสาวๆ ด้วย แต่ผมชักหายใจไม่ออกแล้วเท่านั้น
“ฉันกอดแล้วนายขนลุกหรือ”
อ้าว ไอ้เวรนี่ ไม่ได้หลับหรอกหรือ
“แล้วจะมากอดฉันทำซากอะไรวะ”
“ก็กอดนายแล้วมันหลับดี ฉันเพิ่งรู้...”
โถ นี่มันนอนไม่หลับขนาดต้องมาขอพึ่งผมเลยหรือครับ นึกว่ามันจะเป็นพวกยอมเจ็บไม่ยอมเสียฟอร์มซะอีก
“แต่กอดแน่นอย่างนี้ฉันจะตายก่อน”
พี่โคคิเคยบอกว่าผมมีสัญชาติญาณความเป็นแม่ เอ้ย พ่อสูงครับ ผมเพิ่งเห็นแจ้งประจักษ์จริงก็นี่แหละ ก็ปกติผมไม่ได้พิศวาสเด็กเท่าไหร่ ต่อมความสงสารก็อยู่ลึกสุดๆ พี่เขาคงหมายถึงเรื่องใจอ่อนน่ะครับ เพราะผมมันทนลูกขอไม่ค่อยได้ มีคติว่ากล้าขอกล้าให้น่ะครับ
“ฉันต้องร้องเพลงกล่อมนายด้วยมั้ย”
“จะเงียบหรือจะส่งเสียงก็ตามใจ แต่อยู่เฉยๆ แล้วกัน”
โอ้โห ผมล่ะอยากจะจิกหัวทึ้งแทนการลูบหลังมันจัง นี่หรือครับคำพูดที่สมควรจะเอ่ยกับคนที่ปลอบมันอยู่ นี่ถ้าไม่เห็นว่ามันเฮิร์ตหนักนะครับ ผมเป็นถีบแล้วตามไปกระทืบมันซ้ำแน่
อย่าให้เผลอๆ
“ฉันกำลังถูกสนิมกินเข้าทุกวัน น่ารังเกียจตัวเองจริงๆ...”
มันพล่ามอะไรของมันไม่รู้ครับ เข้าเรื่องสนิมอีกแล้ว นี่มันอกหักแล้วเพ้อเจ้อได้ประหลาดดีแท้เลยนะครับว่ามั้ย หรือมันแอบไปติดโรคอะไรมาจริงๆ แล้วนี่เป็นโค้ดลับ
จะโรคอะไรก็ช่างศีรษะมันเถอะครับ อย่าเป็นโรคติดต่อแล้วกัน เอาลมหายใจมารดกระหม่อมผมขนาดนี้เดี๋ยวผมจะติดเชื้อสนิมลิซึ่มไปด้วยล่ะแย่
“ขอขยับหน่อยได้ป่ะ”
“อะไร...” ชิ มาทำเสียงงัวเงีย ผมไม่เชื่อหรอกครับว่ามันง่วงนักหนา
“ฉันชอบนอนตะแคงหันไปทางนู้นว่ะ”
“เชื่อฉันนะคาเมะ นอนหันหน้าหากันแบบนี้จะดีกับนายมากกว่า”
“ทำไมอ่ะ เขาวิจัยกันว่านอนตะแคงขวาดีกว่านะ ไม่ทับหัวใจ”
“นายอยากให้ไอ้นั่นของฉันโดนก้นนายมากเลยใช่มั้ย”
“อย่างกับตอนนี้มันไม่โดนนะไอ้บ้า” มันก็ไม่เชิงโดนหรอกครับ แต่ถ้าขยับตัวก็มีเฉียดๆ นิดหนึ่ง
“นอนๆ ไปเถอะน่า อย่าเรื่องมากได้มั้ย” มันส่งเสียงรำค้าญรำคาญ แล้วก็ไสหัวตัวเองลงไปอยู่ต่ำระดับหน้าอกของผมครับ ลมหายใจผมก็ไปรดกระหม่อมมันแทน ลักษณะนี้...เหมือนผมมีลูกทั้งที่ยังไม่มีเมียเลยทีเดียวเชียว
กลิ่นหนังหัวของมันแอบใช้ได้นะครับ แม้ว่าผมค่อนข้างแน่ใจว่าวันนี้มันยังไม่ได้สระผมเลยตั้งแต่เช้า ท่าทางรังแคก็จะไม่มีด้วยครับ
เรียกว่างามตั้งแต่หัวจรดนิ้วก้อยเท้าเลยมั้งนี่ แต่...รูปงามยังไงก็อกหักได้ครับ เรื่องความรักนี่มันไม่ปราณีใครจริงๆ
ผมล่ะอยากรู้จริงๆ เลยครับ ว่าพอเช้าขึ้นมาเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ สุดท้ายน้องยังพีจะหันมารักมันมั้ย หรือเป็นคุณพี่ชายที่จะหันไปสนใจน้องชายขึ้นมา หรือว่า ถ้าเกิดคุณลีมินยูรักน้องชายตัวเองแล้วแต่น้องยังพีดันเปลี่ยนใจหันมารักไอ้จึงซุกเข้าล่ะจะเป็นยังไง
หรือมันจะคาราคาซังแบบนี้ต่อไป...
รักสามเศร้านี่มันช่างรุงรังพันตูจังเลยครับ นี่ดีนะที่ผมไม่ค่อยมีเอี่ยวด้วยเท่าไหร่ แค่เป็นผู้มองก็ปวดหัวจะตายชักแล้ว...
เพี้ยง... คุณพระคุณเจ้า อย่าให้ผมต้องมาเจอะเจอชาตะชีวิตแบบนี้กะเขาเล้ย... ผมล่ะเบื่อจริงๆ ไอ้หนึ่งหญิง (?) สองชาย
ถ้าต้องวุ่นวายขนาดนี้ ผมแต่งกับงานท่าจะดีกว่าครับ นี่ล่ะสิทธิประโยชน์ของคนหน้าตาธรรมดา
........................................................................................................................................................................
เช้าขึ้นมาไอ้จึงซุกมันก็ไม่อยู่แล้วล่ะครับ รู้สึกมันจะออกไปผลัดเวรเฝ้าสุดที่รักมันตั้งแต่นกดุเหว่ายังไม่ร้อง แต่นาฬิกาปลุกกลับถูกตั้งให้ร้องตอนแปดโมงเช้าแทนที่จะเป็นหกโมงอย่างที่ผมตั้งเองกับมือเมื่อคืน ดีนะครับ...ที่โรงแรมเขาให้ตอกบัตรได้ถึงเก้าโมง ไม่งั้นล่ะผมเลยเส้นแดงแล้วถูกหักเงินค้าจ้างแน่ๆ และผมก็จะลุยไปเสยคางไอ้จึงซุกให้สมกับความหวังดีของมันถึงโรงพยาบาลเลยเชียว
งานบริการต้องยิ้มเข้าไว้ แต่ผมยิ้มไม่ค่อยออกหรอกครับเพราะเจ็บดั้ง ก็ผมไม่ได้ถอดแว่นนอนทั้งคืนเลยน่ะสิ แถมขาแว่นก็ดูจะพิการจนผมหยิบมาใช้รับแขกของโรงแรมไม่ลง ลำบากต้องแวะร้านขายแว่นซื้อคอนแทคเลนส์แบบชั่วคราวมาใส่ ถึงจะไม่กี่ตังค์แต่ผมก็แอบเสียดายเงินนะครับ ชั่วนี้เงินยิ่งเฟ้อๆ ดอกเบี้ยเงินฝากสูงเสียจนผมไม่อยากถอนมาใช้สักกะวอน
ที่สำคัญมีแต่เพื่อนและแขกที่สนิทเดินมาทักอยู่นั่นแหละ เสียเซล์ฟเป็นนะครับผมน่ะ
ไอ้คำว่า แปลกไปนะ เหมือนจะดูดีขึ้นนะ ผมไม่แน่ใจสักนิดเลยครับว่ามันค่อนไปทางชมหรือด่า
“ไม่ใส่แว่นหรือคาเมะ”
“ใส่ก็เห็นแล้วเดะ...ครับ คุณมินยูมาแล้วหรือครับ” เกือบแล้วครับ เกือบเอ่ยวาจาผรุสวาทใส่นายจ้างเสียแล้ว
“มาตั้งแต่สายแล้วล่ะครับ คุณจินไปเปลี่ยนเวรเร็วมาก คาเมะไม่ใส่แว่นแล้วไม่เป็นปัญหาใช่มั้ย”
มีปัญหาครับ ที่มีแต่คนทักนั่นแหละ
“ผมใส่คอนแทคเลนส์อยู่ครับ ไม่ไปเดินชนแขกหรือเดินสะดุดเอาอาหารน้ำดื่มไปเทใส่สูทใครแน่”
คุณ ลีมินยูหัวเราะรับคำพูดของผมครับ ซึ่งก็ทำให้ริ้วตีนกาที่ผมไม่เคยเห็นปรากฏขึ้นข้างละสองเส้น เมื่อนำไปรวมกับถุงใต้ตาที่วันนี้ดูมีปริมาตรมากกว่าทุกวันแล้วผมก็ฟันธงได้ ว่าเจ้านายของผมกำลังถูกโรคเครียดรุมเร้า
พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกดีนะครับพี่น้องสายเลือดนี้
“แล้วคุณมินยูจะไปโรงพยาบาลอีกเมื่อไหร่ครับ”
“คงห้าโมงเย็นเลยครับ ผมต้องทำงานที่ค้างไว้ด้วย คาเมะจะไปพร้อมกันเลยมั้ย”
ผมบอกเขาเมื่อไหร่ครับว่าจะไปโรงพยาบาล
“ก็...รอดูงานก่อนน่ะครับ ถ้าเสร็จเลยก็คงไป”
“งั้นห้าโมงผมมาคอยที่นี่แล้วกัน แล้วเจอกันครับ” รวบรัดเสร็จสรรพก็เดินจากไปครับ คุณลีมินยูเจ้านายนิสัยดี มีภาคเอาแต่ใจและบังคับคนอื่นเขาไม่รู้ตัวเหมือนกัน
แต่ก็ดุสุภาพและกวนประสาทน้อยกว่าคนบางคนเยอะล่ะครับ
.................
....................
วันทั้งวันนี้นอกจากมีคนมายุ่งกับใบหน้าอันปราศจากแว่นของผมอย่างไม่ขาดสายแล้ว เพื่อนร่วมงานบางคนถือยังวิสาสะพยายามจะเอาหวีมาแสกผมของผมให้ใหม่ บอกว่าแสกข้างไม่หล่อนะ แสกกลางดูมั้ย สนใจจะทำสีผมหรือเปล่า
เมื่อก่อนไม่เห็นมีใครมายุ่งกับกบาลผมสักคน วันนี้มันเกิดอาเพศอะไรพร้อมกันนักหนาก็ไม่รู้
ผมอยากแขวนป้ายใส่คอตัวเองแล้วนะครับ ใครมายุ่งกับสังขารของผมอีกต้องจ่ายหมื่นวอนก่อน ดูสิ จนถึงห้าโมงเย็นผมจะได้ถึงล้านมั้ย
จะว่าไปแล้ววันนี้โลกหมุนรอบตัวเองเร็วขึ้นใช้ได้เลยครับ แป๊บๆ เที่ยง แป๊บๆ บ่ายสอง อีกแป๊บก็บ่ายสี่เข้าให้แล้ว
ป่านนี้ยังพีจะฟื้นหรือยังไม่รู้นะครับ และถ้ายังพีฟื้น ตื่นขึ้นมาเจอหน้าไอ้จึงซุกจะเป็นยังไง แล้วไอ้ถั่วจะหาวิธีเรียกคะแนนจากคนป่วยได้หรือเปล่า
ผมล่ะเดารักวิปโยคของมันไม่ถูก
โทรศัพท์ไปถามข่าวคราวซะดีมั้ยครับ จะได้ไม่ต้องมาสงสัยไปทำงานไปอย่างนี้ แต่ถ้าเสียงกริ๊งของผมเกิดไปทำลายจังหวะดีๆ ของมันเข้าให้ล่ะ ผมหมาแน่ๆ
เฮ้อ...อีกไม่ถึงชั่วโมงผมก็ได้รู้แล้ว รอถึงตอนนั้นก็ได้
“คาเมะไปกันเลยมั้ย” คุณลีมินยูมาอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ครับ
“ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานของผมเลยครับ—“
“ไม่เป็นไร ไปกับผมก็ถือว่าทำงานเหมือนกัน นะครับ” ชวนให้ผมเกงานซะอย่างนั้นครับ ไม่ได้คิดมองหน้าผมเล้ย...ว่าเหวอซะขนาดไหน เดินดุ่มๆ ไปรอที่รถซะดื้อๆ
ใครบอกผมทีได้มั้ยครับว่าวันนี้คนรอบตัวผมเป็นอะไรกันไปหมด แค่ไอ้จึงซุกทั้งใจดีทั้งอ้อนผมราวตบหลังแล้วลูบหัวผมก็ประหลาดใจอย่างหาที่สุดมิได้แล้ว คุณลีมินยูก็ยังมาพลิกหน้ามือเป็นหลังมือจากที่เอาใจผมเป็นเอาแต่ใจตัวเสียอีกคน
ช่วยบอกผมสักคนเถอะครับว่าเป็นอะไรไป
ก็ดีนะครับได้เลิกงานเร็วเนี่ย แต่เร็วเสียจนบัตรก็ไม่ได้ตอกคืนนี่จะมีปัญหาย้อนหลังกับรายได้ตอนสิ้นเดือนหรือเปล่าไม่รู้ ถ้าได้ค่าตอบแทนไม่คุ้มแรงงานผมจะไปร้องให้ใครมารับผิดชอบดีล่ะครับ
“เอ่อ...คุณลีมินยูครับ”
“อะไรหรือคาเมะ”
“คุณช่วยจอดรถต้องหัวมุมปากซอยหน่อยได้มั้ยครับ”
“ทำไมล่ะ!”
โอ้ย... อยู่ในรถกันสองคนห่างกันไม่กี่ศอกก็ดันตะโกนซะหูแทบแตก ผมแค่บอกให้จอดรถไม่ได้บอกให้ขับชนเสาไฟฟ้าซะหน่อย จะตกใจทำไมนักหนา...วะ
“จะแวะซื้อของกินน่ะครับ จะได้ไม่ต้องออกมาซื้ออีก จำได้ว่าแถวหน้าโรงพยาบาลนั้นไม่ค่อยมีอะไรขาย”
“อ้อ...” คุณลีมินยูทำเสียงครางในลำคอคล้ายว่าจะเข้าใจ แล้วก็หักรถเข้าข้างทางแบบไม่ให้คนนั่งข้างอย่างผมตั้งตัว
นอกจากผมแล้วรถที่ขับตามมาข้างหลังก็คงไม่ได้ตั้งตัวเหมือนกันครับ บีบแตรใส่ดังสนั่น ผมล่ะไม่อยากลงจากรถให้คนแถวนี้มองหน้าเลยเชียว... แค่แม้ค้าร้านโจ๊กริมฟุตบาทก็จิกตามองทะลุฟิล์มกรองแสงเข้ามาจนผมไม่อยากเดินไปหาแล้ว แต่ก็ต้องเดินไปหาล่ะครับ เพราะร้านอื่นๆ ดูยังจัดข้าวของกันไม่เสร็จ
ผมเริ่มลังเลใจกับการซื้อโจ๊กสามถุง ไม่แน่ใจน่ะครับว่าคนละถุงจะพอหรือเปล่า หรือมันจะมากเกินไปเพราะอาจมีบางคนป่วยใจกินไม่ลงเอาก็ได้ แต่เอาเถอะครับ ถ้าใครกินไม่ลงผมนี่แหละจะซัดเองให้หมด... ยังไงผมก็ยัดได้อีกเยอะครับ หุ่นแบบนี้
พอกลับเข้ามานั่งในรถอีกครั้งคราวนี้ถึงกับคว้าจับสิ่งยึดเลยทีเดียว ก็คุณชายลีมินยูเธอเล่นเดี๋ยวเหยียบคันเร่งเดี๋ยวแตะเบรกสลับการถอนใจเฮือกๆ น่ะสิครับ โจ๊กที่วางข้างเท้าผมก็กลิ้งโคโล่ไปมา คาดว่าออกจากรถได้คงรสกลมกล่อมดีพิลึก เพราะถูกเขย่าจนเนื้อเข้ากันอย่างดีเป็นแน่
เฮ้อ...ไม่อยากเชื่อเลยครับแค่ระยะทางสั้นๆ จากโรงแรมมาโรงพยาบาล ทำเอาผมหวิดตายได้หลายครั้งหลายครา คุณลีมินยูผู้ชายอารมณ์ดีมีสติหายไปไหนครับ
“คาเมะ”
“ครับ”
“โจ๊กนั่นเดี๋ยวผมถือให้แล้วกัน”
“เอ่อ... ไม่เป็นไรหรอกครับมันไม่ได้หนักอะไร”
“ให้ผมถือเถอะ... มือผมว่าง” ฮ่ะๆๆ พูดยิ้มๆ เหมือนคนอยากเป็นสุภาพบุรุษอ้างเหตุผลเพื่อโชว์แมน
เอาไปเลยครับโจ๊ก การที่ผู้ชายคนหนึ่งกำลังไร้สติปล่อยให้มือว่างอาจเป็นการเสี่ยงต่ออันตรายได้ครับ หรือยังไง
ขณะที่กำลังเดินเข้าประตูโรงพยาบาลอยู่นั้น ผู้ชายร่างสมส่วนคนหนึ่งวิ่งลิ่วๆ สวนผมกับคุณลีมินยูออกมาครับ ถึงผมจะกำลังขยี้ตาเพราะเริ่มแสบเคืองกับคอนแทคเลนส์อันแรกในชีวิตผมก็มั่นใจว่าต้องเป็นมัน
“จึงซุก”
เอี้ยด... รองเท้าคู่แพงดอกยางลึกของมันส่งเสียงเยี่ยงรถที่มีเบรกเอบีเอส
“จะไปไหน ไม่อยู่เฝ้ายังพีล่ะ”
แทนที่มันจะรีบตอบคำถามสนองความอยากรู้ของผม มันกลับมองเลยผมไปจ้องหน้าคุณลีมินยูเกือบสามวิก่อนจะเอื้อยเอ่ยออกมาได้
“ไปหาของกิน ยังพีตื่นแล้วแต่ไม่อยากกินอาหารโรงพยาบาล”
“ยังพีฟื้นแล้วหรือ” คุณลีมินยูถามตาวาวทีเดียวครับ คงโล่งอกที่น้องชายตัวเองไม่เป็นอะไรมาก
“เฮ้ย ไม่ต้องไป ฉันซื้อโจ๊กมาพอดี ให้ยังพีกินถุงหนึ่งก่อนก็ได้”
งานนี้อดกินมื้อเย็นอีกแน่แล้วผม แล้วเมื่อไหร่ผมจะบึกบึนสมใจล่ะครับ
“จริงหรือ”
“โกหกมั้ง คุณลีมินยูถืออยู่นี่ไง ไปๆ รีบขึ้นไปเหอะ ให้คนป่วยหิ้วท้องรอนานๆ ไม่ดี”
ว่าแล้วผมก็ออกแรงถึงของผมดันตัวจึงซุกกลับเข้าไปในลิฟต์ใหม่ แล้วก็กวักมือยิกๆ เรียกคุณลีมินยูที่ยืนถือถุงโจ๊กค้างอยู่ที่เดิมให้เข้ามาก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิด
ติ๊ง... มาถึงชั้นสิบสองแล้วครับ ผมล่ะชอบลิฟต์โรงพยาบาลนี้จัง ขึ้นลงเร็วกว่าลิฟต์โรงแรมตั้งเยอะ
“เดินไปทางไหนคาเมะ”
“อ้าว ก็ห้องอยู่ทางนี้ไม่ใช่หรือ”
“เมื่อวานน่ะใช่ แต่วันนี้เขาเปลี่ยนห้อง ทางนี้ๆ”
“ไม่เดินนำตั้งแต่แรกล่ะไอ้บ้า” เสียเส้นจริงๆ หน็อย...มาทำขยี้ศีรษะของผมละม้ายเอ็นดู อารมณ์มันแปรปรวนบ่อยจริงๆ ครับ เมื่อกี้ยังทำหน้าเครียดอยู่เลย เดี๋ยวพ่อยันโครมสักทีเผื่อจะได้เห็นอีกอารมณ์
ห้องใหม่อยู่ซะลึกจนเกือบสุดทางเดินเลยครับ ดูวังเวงจริงๆ นี่คนอย่างจึงซุกต้องอยู่กับบรรยากาศแบบนี้มาเกือบทั้งวันหรือครับเนี่ย ผมเริ่มนับถือหัวใจรักของมันเหลือเกิน
“อ้าว คุณพยาบาล ทำไมไม่เข้าไปล่ะครับ”
จึงซุกถามพยาบาลสาวใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ยืนละล้าละลังอยู่หน้าห้อง 1216 เธอก็ดูอึกอักชวนสงสัยเหลือเกินครับ หรือว่า...ยังพีเป็นอะไรไป
ไม่นะครับ ไอ้จึงซุกลงมาแป๊บเดียวยังพีโรคกำเริบขึ้นมาอีกแล้วหรือนี่
“เดี๋ยวค่ะ คุณหมอยาวแค่กำลังตรวจ—“
สามชีวิตแย่งกันเปิดประตูห้องเข้าไปไม่สนพยาบาลนางไหนทั้งสิ้น ยังพีเป็นอะไรไปไม่ได้นะครับ ไม่งั้นผู้ชายสองคนนี้จะทำยังไง
“ไอ้สารเลว”
คอนแทคเลนส์ของผมทำพิษขึ้นมาซะดื้อๆ ครับ คงเพราะแรงกระแทกตอนเบียดเข้าประตูทำให้เลนส์เลื่อน ผมเลยได้ยินแต่เสียงร้องโหวกเหวกดังมั่วไปหมด
“แกจะทำอะไรยังพี”
ใครครับ ใครทำอะไรยังพี ผมพยายามเปิดตาดูก็เห็นลางๆ ว่าคุณลีมินยูซ้อมใครสักคนใหญ่เลย โอ๊ย เจ็บตาชะมัด ทำไมนะเวลาแบบนี้ผมถึงช่วยอะไรไม่ได้
แล้วไอ้จึงซุกมันอยู่ไหนล่ะครับ
“ออกไปเดี๋ยวนี้ และถ้าไม่อยากตายอย่ามาแตะต้องยังพีอีก” เสียงคุณลีมินยูกร้าวอย่างที่ผมจินตนาการไม่ถึงเลยสักนิด ใครคนนั้นถึงกับวิ่งสะดุดเสื้อตัวยาวหนีไปไม่เป็นท่าไปเลย
เสื้อสีขาวยาวๆ แบบนั้นคงเป็นหมอล่ะครับ สิ่งที่หมอทำอยู่เมื่อครู่คงไม่ใช่การตรวจโรค ถึงได้โดนซัดซะอ่วมแบบนี้
“พี่จึงซุก...” เสียงยังพีร้องไห้สะอึกอีกแล้วครับ
อ๋อ... ไอ้จึงซุกมากอดปลอบลูบหลังยังพีที่กำลังขวัญเสียอยู่นี่เอง มิน่ามันถึงได้ยอมพลาดฉากบู๊
“พี่จึงซุก ไอ้หมอนั่นมันจะรังแกยังพี ฮึก ช่วยยังพีด้วย...” โถ นอกจากเจอพิษรักจนร่างกายอ่อนแอแล้ว นี่ยังต้องมาเจอะเจอกับหมอบ้ากามอีกนะเนี่ย โลกช่างไม่ยุติธรรม
“ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยยังพี” คุณลีมินยูถลาเข้าไปสำรวจเนื้อตัวน้องชายใหญ่เลย ยังพีดูเหมือนจะกลัวๆ ครับ ปัดป่ายมือของคุณลีมินยูไม่ใยดี
“พี่จึงซุกอย่าทิ้งยังพีไว้คนเดียวอีกนะ...ฮึก”
โอ๊ย...ยังพีตัวสั่นเลยครับ คุณลีมินยูก็กำหมัดแน่นจนสั่นพอๆ กัน
“ไม่ต้องกลัวนะยังพี เดี๋ยวพี่จะ—“
“พี่จึงซุก ยังพีไม่อยู่แล้วนะที่นี่ พี่จึงซุกพายังพีกลับบ้านที” เอ่... น้องยังพีเหมือนไม่รับรู้การมีอยู่ของพี่ชายลีเลยนะครับ
“ยังพี...”
“พี่จึงซุก ยังพีกลัว อย่าทิ้งยังพีอีกนะ...”
ชัวร์ป้าบ เลยครับ คุณลีมินยูถูกปาร์กยังพีน้องชายเมินร้อยเปอร์เซ็นต์ ซุกไถหน้าเข้าอกไอ้จึงซุกท่าเดียว ไม่สนใจพี่ชายยอดรักยอดดวงใจเลย... งานนี้ส้มหล่นใส่จึงซุกลังเบ้อเร่อ
งงสิครับ งงกันอย่างพร้อมเพรียง
นี่ยังพีจะตัดใจจากคุณลีมินยูหันมารักจินจึงซุกแล้วหรือครับ
เอาจริงหรือนั่น
โอ๊ย ไอ้เลนส์บ้า จะทิ่มตาไปถึงไหนวะ เจ็บนะเว่ย
คุณลีมินยูคงไม่ชินกับการถูกเมินครับ ถอยหลังอึ้งๆ ไปสามก้าว ส่วนไอ้จึงซุกคงยังไม่ทันเตรียมใจเป็นผู้ถูกเลือก แขนที่ลูบๆ ยังพีเมื่อกี้ก็ชะงักค้างไปเหมือนกัน
ส่วนผม...เอามือกุมตาเดินเก็บถุงโจ๊กที่หล่นกระจายอยู่ทิศละถุง
ใครก็ได้บอกผมทีครับ ยังมีอะไรเซอร์ไพรส์ผมอีกมั้ย
..........................................................................................................................................................................
#1 By จุ๊ (58.8.125.174) on 2007-03-09 02:36