Korean Fiction 4
posted on 06 Mar 2007 04:41 by asuka-jan in Korean-Fiction
หลังจากเก็บโจ๊กเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนคอนแทคเลนส์ของผมจะกลับเข้าที่พอดีครับเลย หายเจ็บไปได้หน่อยแค่เคืองนิดๆ เท่านั้น
เมื่อมองเห็นได้ปกติผมก็คิดขึ้นมาได้พลันว่าไม่ควรอยู่รบกวนการปลอบอกปลอบใจของใครบางคู่ ก็ไอ้จึงซุกน่ะสิครับ ลูบหลังยังพีไปก็ปรายตาทำหน้ากระอักกระอ่วนมองมาทางผมอยู่นั่น สงสัยคงพยายามทำสัญญาณให้ผมอย่าอยู่เกะกะมันกับยังพี
ได้ ผมจัดให้ ใครเขาอยากจะอยู่ดูมันกับว่าที่แฟนมันล่ะครับผมคนหนึ่งล่ะไม่เอา เห็นจนเบื่อ
เพราะฉะนั้นสิ่งที่ควรจะทำมากกว่าคือการตามคุณลีมินยูไปใช่มั้ยล่ะครับ ถูกต้องตามหลักซีรี่ส์ทุกเรื่อง
โอ๊ะ ลืมไป ผมเล่าให้ฟังหรือยังครับว่าช่วงที่ผมมะงุมมะงาหราเก็บโจ๊ก คุณลีมินยูเขาเดินกึ่งวิ่งผ่านหน้าผมออกจากห้องนี้ไปแล้ว
นั้นล่ะครับ เพราะงั้นผมควรตามไปเสียหน่อยใช่มั้ย อีกอย่าง...จะได้เลิกทำตัวเป็นส่วนเกินในห้อง 1216 ด้วย
เว้ยเฮ้ย...นี่คุณลีมินยูเขาไปไหนแล้วเนี่ย... จะกลับไปแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้
อย่าได้ไปไหนไกลเลยครับ ผมกับคุณลีมินยูไม่ได้สนิทกันมากพอที่ผมจะรู้ว่าเขามีความหลังกับสถานที่ไหนบ้าง ถ้าเขาจะไปทอดอารมณ์พระรองทำมิวสิคตากฝนผมก็ตามหาเขาไม่ถูกหรอกครับ
เอ่อ ค่อยยังชั่ว อยู่คุยกับบุรุษพยาบาลอยู่หน้าลิฟต์นี่เอง
“คุณลีมิน—“ อ่าวเฮ่ย ไปไหนอีกแล้วฟะ
คุณลีมินยูเดินดุ่ยๆ หน้าตุ่ยๆ ปานคนกำลังจะส่งเรื่องไปฟ้องศาลเลยครับ โอ้โห วิ่งขึ้นบันดีทีละสามก้าว โอ๊ย รอผมด้วยคุณลี้!
ผู้ชายคนนี้กลายร่างเป็นหนุ่มเลือดร้อนแล้วสร้างความเหน็ดเหนื่อยให้ผมจริงๆ นะคับ ผมอยู่กับไอ้จึงซุกมาเป็นปีคิดว่าแย่แล้วยังไม่รู้สึกสูญเสียพลังงานเท่าวันนี้เลย
“คุณลีมินยู นี่จะไปไหนครับเนี่ย”
“ผมจะเอาเรื่องมัน”
ก็ตอบได้ทันควันนี่นา แสดงว่ารู้สิว่าผมวิ่งตามอยู่ โอ๊ย แล้วก็ไม่ได้คิดจะชะลอฝีเท้าลงกันมั่ง ใจคอจะเล่นตี่จับกันทั่วโรงพยาบาลใช่มั้ยเนี่ย
และแล้วคุณลีมินยูก็ไปยืนหอบเหนื่อยที่หน้าห้องใครสักคน ดูความหรูเลิศของชั้นนี้ทั้งชั้นผมว่าไม่พ้นผู้บริหารระดับสูงของที่นี่หรอกครับ
โอ้โห คุณลีมินยูเอาจริง
“เอ่อ...ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรบนชั้นนี้—“
“แพทย์ของโรงพยาบาลนี้ลวนลามคนไข้ ถ้าคุณไม่จัดการ ผมจะไปคุยกับตำรวจ”
“อะไรกันครับ”
ท่าทีแข็งๆ ของเจ้าถิ่นดูพินอบพิเทาไปเยอะตอนที่คุณลีมินยูยกตำรวจมาขู่ ถึงออกจะงงเล็กน้อยแต่ฝ่ายนั้นก็เชิญพวกเรานั่งเก้าอี้
ดีครับ ผมล่ะเมื้อยเมื่อย แต่คุณลีดูจะไม่ยอมนั่งให้เสียเวลา
“หมอที่ชื่อยาวจังโนะลวนลามน้อยชายของผม ผมต้องการให้คุณไล่เขาออก” โอ้ เด็ดขาด “ไม่อย่างนั้น ผมจะทำทุกวิถีทางให้โรงพยาบาลของคุณเสียหาย”
“เอ่อ...อะไรกันครับ หมอยาวน่ะหรือครับทำอย่างนั้น”
“ใช่ เขาทำ ผมเห็นกับตา และมีพยานร่วมรู้เห็นอีกหลายคน ไม่ใช่การเข้าใจผิดแน่ๆ”
“ใจเย็นๆก่อนนะครับ”
“ไม่เย็น ถ้าคุณไม่ออกคำสั่งตอนนี้ ผมเอาจริง”
“อย่างไรก็ต้องมีการสืบสวนก่อนนะครับ อยู่ๆ จะให้ผมลงโทษคนของผมเลยได้ยังไง”
“ถ้าอย่างนั้นคุณจะมาหาว่าผมไม่เจรจาก่อนไม่ได้”
แค่นั้นแหละครับคุณลีมินยูก็ออกไป เดินเข้ามาพูดเท่ๆ แล้วก็วิ่งห้อกลับลงไปข้างล่างใหม่
โถ... พูดแค่นั้นแล้วเขาจัดการอะไรได้ก็ขำแล้วคุณลีมินยู้ เปลืองแรงจริงๆ
“เดี๋ยวครับ คุณลีมินยูจะไปที่ไหนอีกครับเนี่ย”
“คาเมะ คุณเห็นบอร์ดที่ติดรูปหมอมั้ย”
“ทำไมหรือครับ คุณลีคิดจะทำอะไร”
“เห็นรึเปล่า”
“น่าจะอยู่ข้างล่างนะครับ เอ่อ...มั้ง”
“หมอนั่นมันหมอโรคหัวใจ น่าจะอยู่ชั้นโรคหัวใจ”
พูดกับตัวเองอีกสองสามคำคุณลีมินยูก็วิ่งหน้าตั้งอีกแล้วครับ คราวนี้เป็นขาลง ก็ดีครับ เหนื่อยน้อยกว่าวิ่งขึ้น แต่มันทำให้ข้อต่อเสื่อมเร็วกว่านี่นา แต่แล้วก็เบรกเอี๊ยด...
ผมละเกลียดจริงๆ พวกชอบหยุดไม่บอกล่วงหน้า แล้วยังเป็นตรงบันไดอีก ดีนะครับเนี่ยที่ผมพร้อมหยุดทุกเวลาอยู่แล้ว ...ไม่อยากบอกเลยครับว่าเดินตามหลังไอ้จึงซุกแล้วเอาหน้าชนหลังมันจนชิน ตอนนี้เลยความรู้สึกไวไม่ไปชนใครเขาอีก
“อะไรครับคุณลีมินยู”
“หน้าห้องเมื่อกี๊ก็มีรูปติดนี่ใช่มั้ยคาเมะ”
“ทำเนียบผู้บริหารน่ะหรือครับ”
“ใช่”
นั่นแหละครับ ไม่ต้องเดาผมก็หลีกทางให้คุณลีมินยูผันตัววิ่งกลับขึ้นไปใหม่ แต่คราวนี้ผมไม่ตามแล้วนะครับ คาดว่าเดี๋ยวก็คงลงมาเอง
ระหว่างนี้ผมนั่งเดาสถานการณ์ในห้อง 1216 ไปดีกว่า ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะตกลงเป็นแฟนกันหรือยัง...นะครับ
ในขณะที่พี่ชายที่ไม่เคยถูกคิดว่าเป็นพี่มาวิ่งๆ เพื่อเอาเรื่องให้น้องชาย
ยังพีจะเลิกคิดถึงพี่ชายคนนี้แล้วไปรับรักพี่จึงซุกนั่นหรือยัง
ไอ้จึงซุกนั่น...มันก็น่ารักดีเหมือนกันนะครับ ดูสิ คอยตามห่วงตามเอาใจขนาดนั้น ถ้าผมเป็นยังพีอาจจะใจอ่อนไปนานแล้วก็ได้
นี่ก็เทียวไล้เทียวขื่อกันมาเกือบปี
แต่...เมื่อวานผมยังได้ยินยังพีประกาศปาวๆ อยู่เลย รักพี่ชายคนเดียว
จะรัก...มากี่ปีแล้วก็ไม่รู้
เฮ้อ ปกติผมเป็นคนค่อนข้างจะเดาอะไรได้แม่นยำนะครับ แต่คนอย่างยังพีผมล่ะเดาไม่ถูก
แต่จะว่าไปอีกสองคนทั้งจึงซุกและคุณลีมินยู ตอนนี้ผมก็ไม่รู้เลยว่าพวกเขาคิดอะไรกันอยู่
ถ้าผมเป็นจิน ผมจะยังกอดยังพีได้มั้ย จะรอเพื่อให้ได้รักหรือเปล่า
และถ้าผมเป็นลีมินยู ควรจะเสียใจหรือดีใจที่น้องชายตัวเองจะหันไปหาคนอื่นซะที ไม่ต้องมามอบความรักที่ผมไม่อาจตอบสนองให้อีก
“เฮ่ คุณลีมินยู คุณจะไปไหนครับ” กระโดดลงบันไดทีละสี่ห้าขั้นเลยทีเดียว
“ผมจะกลับโรงแรม คาเมะ...คุณช่วยผมจัดการอะไรอย่างได้มั้ย”
“กลับไปทำไมครับ นี่จะค่ำแล้วนะครับ”
“คุณช่วยพายังพีย้ายโรงพยาบาลทีนะ ผมติดต่ออีกที่หนึ่งไว้แล้ว แค่ช่วยทำเรื่องออกจากที่นี่”
“อะไรนะครับ”
“โรงพยาบาลกลางน่ะ อ้อนี่ครับบัตรเครดิตใช้จ่ายค่ารักษาของที่นี่ได้เลย ผมไปก่อนนะ ฝากดูแลยังพีด้วยนะครับ”
เอ่อ...
ไม่เคยรู้สึกตกกระป๋องเท่าวันนี้เลยนะครับ ผมน่ะ
ชักสงสัยแล้วสิว่าตาลีมินยูนี่ไม่ได้คิดอะไรกับน้องชายจริงหรือ มาคิดเรื่องนี้ตอนนี้อาจจะผิดประเด็นไปนิดแต่ผมตงิดจริงๆ นะครับ
เฮ้อ...ให้ไอ้จึงซุกมันจัดการไปแล้วกัน ผมมันเป็นแต่ยกกระเป๋ากับเก็บจานเก็บช้อน เรื่องรูดบัตรไม่ค่อยสันทัดเท่าไหร่
........................................................................................................................................................................
เรื่องรูดบัตรน่ะไม่ยากเท่าขนย้ายคนป่วยตอนใกล้ค่ำหรอกครับ เพราะสรุปว่าผมจัดการติดต่อเองทุกอย่าง ก็เจ้าจึงซุกน่ะครับต้องคอยจับมือคนป่วย เพราะแอร์โรงพยาบาลดึกๆ มันหนาว...
เห็น ใจว่าเพิ่งผ่านเรื่องไม่ดีมานะครับ ไม่อย่างนั้นผมนี่แหละจะไปให้ความอบอุ่นคนป่วยเอง มือหยาบกร้านจากการทำงานอย่างผมน่าจะอุ่นกว่าไอ้มือคนกินแรงชาวบ้านอย่างไอ้ จึงซุกมันแน่ รับรองว่าจะส่งกระแสความอุ่นร้อนไปถึงทรวง
อย่าเข้าใจผิดว่าผมอิจฉาพวกเขานะครับ แค่ไม่ชอบความยุ่งยากเท่านั้นเอง แค่จะอธิบายให้ทางโรงพยาบาลเข้าใจถึงเหตุผลที่ขอย้ายก็แย่แล้ว พูดยากชะมัดเลยครับ พอเอ่ยความจริงสาวๆ หน้าเคาท์เตอร์ก็เอียงคอมองยังพีใหญ่เลย ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อนี่มันน่าสนใจมากเลยนะครับ น่าสนใจกว่าคนเป็นผู้ร้ายซะอีก
ไอ้หมอยาวยังเดินลอยหน้าลอยตาได้อยู่เลย ผมจะคอยดูว่าคุณลีมินยูจะเอายังไง เล่นกับระดับลูกชายเจ้าของโรงแรมใหญ่จะเอ้อระเหยได้สักกี่น้ำ ยิ่งวันนี้ผมเห็นแล้วว่าพี่แกมาเฟียใช่ย่อย ในวงเล็บ ผิดจากเมื่อก่อนที่นึกว่าแกจะโกรธใครไม่เป็น
“เสร็จหรือยัง”
“เรียบร้อย ทีนี้ก็เข็นสุดที่รักของนานไปรอหน้าประตูได้ เดี๋ยวรถจากโรงพยาบาลนั้นจะมารับ... อ่อ หรือว่ากลัวอากาศจะหนาวเกินไปก็รอในนี้ก็ได้ เดี๋ยวฉันออกไปเอง มาเมื่อไหร่จะเรียก”
“ไม่ต้อง ฉันไปเอง”
“ไม่เป็นไร อยู่เป็นเพื่อนยังพีของนายไปเหอะ”
“แล้วจะให้ฉันปล่อยนายออกไปยืนสั่นข้างนอกได้ยังไง อย่าอวดดีน่ะ เดี๋ยวก็ได้แข็งเป็นตุ๊กตาหิมะหรอก ฉันไม่อยากได้มาประดับบ้าน”
“ปรามาส วันนี้ฉันนุ่งโค้ทตัวนี้มาไปเดินเล่นกะชาวเอสกิโมยังได้เลย”
“พูดมากน่ะ ไปนั่งเป็นเพื่อนยังพีได้แล้ว”
ไม่ใช่แค่ปากนะครับ มือมันก็ดันหัวผมส่งด้วย เอ้อ... ใช่ซี้ ผมมันไม่ใช่ยังพีนี่ จะได้ค่อยๆ ประคองไปส่งอย่างละมุนละไม ฝากไว้ก่อนเถอะวะ
โอ้โห แล้วดูหน้ายังพีสิครับ ต้องการคนอย่างผมนั่งเป็นเพื่อนมากเลย
“พี่จึงซุกล่ะ”
นั่นไง
“ไปรอรถพยาบาลข้างนอก”
“นายออกไปรอแทนสิ” โว้ย...อะไรจะตรงไปตรงมาขนาดนี้วะ นับถือจริงๆ
“อาสาไปแล้ว แต่เขาอยากเป็นพระเอก”
“งั้นนายไปบอกว่าฉันเรียก”
แล้วฉันเป็นคนใช้แกหรือไงวะ อย่าคิดว่าป่วยแล้วสั่งได้สิเฟ่ย
“ไม่ต้องแล้วมั้ง เหมือนรถพยาบาลจะมาแล้วนะ”
เฮ่อๆ ช่วยกันเข็นไปเองนะครับ คอยดูจัดการเรื่องเสร็จเมื่อไหร่จะกลับบ้านไปอาบน้ำอุ่นนอนไม่สนใจใครเลย
“คาเมะ นายอยู่เป็นเพื่อนยังพีทีนะ ฉันจะกลับไปเอาของที่บ้าน”
“ไม่ต้องเลย จะเอาอะไรบอกมาจะไปเอาให้”
“ไม่ได้...ของใช้ส่วนตัว”
“ของส่วนตัวของนายฉันก็ซักล้างมาหมดแล้วไม่เป็นไรหรอก”
“ไม่ได้ ฉันจะขนงานมาทำ เดี๋ยวนายทำงานของฉันเสียหาย”
“น้อยๆ หน่อย ไอ้ฉันคนนี้ไม่ใช่หรือที่ต้องคอยเก็บงานการของนายไม่ให้หายไม่ให้กองรวมกันจนแยกไม่ออกน่ะ”
“เถอะน่า ฉันบอกให้อยู่นี่ก็อยู่สิ ไม่ต้องเถียง เดี๋ยวกลับมา”
อะไรของมันวะ สั่งได้สั่งดี แค่ผมไม่ค่อยจะขัดมันนักนี่ทำให้มันคิดว่ามันชี้ให้ผมทำตามที่มันต้องการได้ทุกอย่างหรือไงครับ มันเห็นผมเป็นอะไรเนี่ย
“คาเมะ พี่จึงซุกไปไหน”
“นี่ ทีหลังถ้าอยากจะให้เขาอยู่กับนายก็หัดรั้งให้ทันเองสิ มาถามเอากับฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะนะ”
ขอโทษนะครับที่พูดจาใจร้าย ผมอารมณ์ไม่ดี
“ขึ้นรถไปซะสิ คนเขารออยู่เยอะแยะ นายเองจะได้ไปนอนพักสบายๆ ซะที”
อย่านะครับ อย่าช้า ไม่งั้นผมเหวี่ยงได้ยิ่งกว่านี้อีก
เหมือนยังพีจะรู้ครับว่าผมหงุดหงิดเลยไม่ทำตัวเอาแต่ใจใส่ผมเท่าไหร่ ให้คุณบุรุษพยาบาลประคองขึ้นรถอย่างว่าง่าย
ดีแล้ว...ไม่งั้นผมคงต้องโดนจึงซุกมันฆ่าเอาแน่ถ้ายังพีเกิดไปฟ้องว่าผมใจร้ายกับเขา
อ๊ะ นี่ผม...
ไม่ได้ห่วงยังพีเลยนี่ครับ
นั่นน่ะ คนป่วยนะ เมื่อวานเพิ่งล้มต่อหน้าผม วันนี้ก็เพิ่งถูกทำรายต่อหน้าผม
นี่ผม...เป็นคนเย็นชาได้ขนาดนี้เลยหรือครับ
ช่างมีความเห็นใจต่อผู้อื่นน้อยเหลือเกิน
ก็ทำไมล่ะ จริงๆ ถึงอย่างนั้นยังพีเขาก็มีคนเป็นห่วงเยอะแยะแล้วนี่ครับ ขาดผมไปคนเดียวคงไม่เดือดร้อน
แต่ถ้าคิดแบบนั้น มันหมายถึงความอิจฉาเลยนะครับ
ไม่มีทาง...
อ๊ะ ถึงแล้วครับ เร็วจริง
ช่างสิครับ จะความเย็นชา หรือความอิจฉา อารมณ์ของผมมันไม่มีผลกระทบต่อปาร์กยังพีเขาหรอกมั้ง
“ลงมาไหวมั้ยยังพี”
“ไหว”
เห็นมั้ยครับ ยังพีเองก็ไม่ได้แคร์ผมนักหรอก
“อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็ได้พักแล้ว”
“ใจคอนายจะให้ฉันหลับท่าเดียวเลยนะ”
อ้าว ก็คนป่วย...
“แล้วถ้านายตื่นฉันจะชวนนายคุยเรื่องอะไรล่ะ หรือจะให้เงียบๆ กันไป”
ยังพีตวัดตาโหลๆ มามองผมนิ่งเลยครับ เหมือนเราสองคนจะหยั่งใจกันอยู่...
ผมเคยคิดนะครับว่าทำไมเราถึงไม่ค่อยถูกชะตากันนัก ผมไม่เคยคิดว่ายังพีเป็นคนไม่ดีอะไรนะครับ แต่ทำไมผมถึงปฏิบัติกับเขาแบบลบๆ เสมอ
“สักวันเราอาจจะต้องคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวเลยก็ได้”
จะเรื่องอะไรงั้นหรือ คงไม่พ้นผู้ชายสองคนนั้นหรอกครับ ผมเดานะ ปาร์กยังพีจะมีประเด็นอะไรอื่นที่จะคุยกับผม นอกจากเรื่องชวนปวดหัวที่เหมือนไม่เกี่ยวกับผมแต่ก็ถูกลากมาเอี่ยว
แต่จะในฐานะที่ผมเป็นคนอยู่ร่วมบ้านของจินจึงซุก หรือคนที่ลีมินยูอ้างว่าชอบ...เท่านั้นเอง
“ได้... แต่ถ้าจะคุยกันสองต่อสองล่ะก็ เตรียมยาอมใต้ลิ้นหรือยาขยายหลอดลมไว้ด้วยนะ ฉันไม่มีทักษะพื้นฐานการพยาบาลผู้ป่วย”
เหมือนยังพีจะหัวเราะครับ แต่แป็บเดียวเท่านั้น
“นายนี่ช่างพูดถึงปมด้อยของคนอื่นได้อย่างไม่รู้สึกผิดเลยนะ”
“ขอโทษที ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นปมด้อยของนาย”
ครั้งแรกมั้งครับที่ยังพีหลบตาของผม เขาน่ะคิดผิดแล้วล่ะครับ ผมรู้สึกผิดเป็นเหมือนกันนะ...
“ใครๆ ก็อยากมีร่างกายแข็งแรงทั้งนั้นแหละคาเมะ ฉันไม่ได้อยากทำตัวเป็นภาระของคนอื่นอย่างที่นายเข้าใจหรอกนะ”
“ฉันไม่ได้คิด—“
“ฉันจะนอนแล้ว ขอบใจที่ช่วยเข็นมาถึงห้องนะ จะกลับไปก่อนเลยก็ได้”
ยังพีดันร่างที่คล้ายจะล้มได้ตลอดเวลาของตัวเองขึ้นเตียงสูงๆ ของโรงพยาบาลไป ทำเอาผมสำนึกได้ถึงความอ่อนแอของร่างกายนั้นมากกว่าครั้งไหน แล้วผมจะ...ยืนเฉยได้ยังไง
“เชื่อเถอะ ต่อให้นายเป็นภาระ ก็ยังมีคนที่เขาอยากจะแบกรับเอาไว้นะ”
“หึ”
ยังพีไม่ปฏิเสธมือพยุงของผมอย่างที่ผมคาด จะเพราะเขาไม่ใช่คนใจแคบหรือเพราะเขาไม่มีแรงจริงๆ ผมก็ไม่รู้หรอกครับ
แต่ผมคิดว่า...ถ้ายังพีปัดมือของผมออกมันน่าจะดีกว่าเยอะเลย
มีผมคนเดียวเท่านั้นนี่ครับที่เป็นปัญหา
ผมไม่แน่ใจเลยครับว่าร่างที่นอนหันหลังให้ผมนั้นหลับไปจริงๆ หรือเปล่า ผมเคยคิดว่าคนที่ป่วยมากๆ จะหายใจเบาๆ รวยริน แต่ยังพีหายใจลึกมากๆ เลยครับ สม่ำเสมอ กระบังลมยกสูง ราวกับตั้งใจ ถ้าในศาสนาพุทธก็เหมือนคนที่กำหนดลมหายใจตัวเองอะไรทำนองนั้น
ผมมองอัตราการหายใจนั่น จนลืมหายใจเสียเอง
ใครเปิดประตู
อ๋อ...เจ้าจึงซุกนี่เองครับ
“กว่าจะมาได้ ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว” ถึงยังไม่หาวแต่ผมก็คิดว่าร่างกายตัวเองตอนนี้ต้องการพักผ่อน
จึงซุกมองไปที่เตียงคนป่วยเป็นอันดับแรกเลยครับ พอเห็นว่าหลับถึงหันมามองหน้าผมได้ และกว่าจะรับรู้ว่าผมพูดอะไรกับมันไปก็ครู่หนึ่งเลยเหมือนกัน
“กลับแล้วนะ”
“เดี๋ยว”
ไอ้จึงซุกมันวางกระเป๋าเป้บวมๆ ของมันลงกับโซฟาครับ นี่มันแบกอะไรมาบ้างก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด สงสัยกะจะกินอยู่ที่นี่ถาวรล่ะมั้ง เอาล่ะ ให้มันรื้อมันค้นของของมันให้พอ ส่วนผมขอชิ่งไปกลับก่อนดีกว่า
“บอกว่าเดี๋ยวไงเล่า” มืออีกข้างมันยังค้นเสื้อผ้าในเป้ต่อไปครับ แต่อีกข้างก็มารั้งแขนผมไว้ อย่าเรียกว่ารั้งเลยครับ เรียกว่าเหนี่ยวเลยดีกว่า
“มีอะไรจะใช้อีกรึไงฮะ ก็บอกว่าแล้วนี่ว่าง่วง อยากกลับบ้านนอน...”
“เอ้านี่ เสื้อผ้านาย ไปอาบน้ำซะสิ”
“อะไร”
“เสื้อผ้านายไง อะไร จำกางเกงในตัวเองไม่ได้หรือ” มันยังมีหน้ามาทำยียวนกวนฟรีคิก
“ไอ้บ้า แกรื้อตู้ฉันหรือ”
กกน.ชิ้นน้อยสุดรักสุดหวงลายมินนี่ของผม(มิกกี้ซักอยู่)ทำไมผมจะจำไม่ได้ล่ะครับ แต่ที่ผมไม่เข้าใจคือ... มันเอาเสื้อผ้าของผมมาเพื่อ!
“ไม่ได้รื้อ หยิบอันบนๆ มาเลยนะเนี่ย พูดมากน่าไปอาบน้ำได้แล้วไป”
“ไม่ ฉันจะกลับบ้าน นี่เอาของฉันคืนมาเลยนะ”
“ไม่ต้องกลับ อยู่กับฉันที่นี่แหละ”
“อะไรของนายวะ!”
“ฉันอยากให้นายอยู่เฝ้ายังพีกับฉัน เข้าใจได้หรือยัง ถ้าเข้าใจแล้ว ไปอาบน้ำซะ”
“ไม่เอา!”
”ชู่วส์...เบาๆ สิ ยังพีนอนอยู่นะ”
เว่ย เดี๋ยวตะโกนให้ตื่นทั้งโรงพยาบาลเลยนี่
“ทำไมต้องให้ฉันนอนที่ด้วยล่ะ ให้ฉันกลับไปเฝ้าบ้านแล้วนายอยู่จู๋จี๋กับยังพีไปสองคนไม่ดีกว่าหรือ”
นี่ผมกระซิบซาบให้เกียรติผู้ที่หลับอยู่แล้วนะครับ แต่ถ้ามันยังงี่เง่าเอาแต่ใจไร้พ้อยท์กับผมล่ะก็มีตะโกนแน่ๆ
“ฉันจะให้นายอยู่บ้านคนเดียวได้ไง”
“ทำไมจะไม่ได้”
อย่าพูดอะไรจำพวก ‘เป็นห่วง’ นะครับ นอกจะไม่เชื่อแล้วผมจะอ้วกน้ำย่อยในกระเพาะออกมาจริงๆ
“ว่าไงล่ะ”
มันเงียบครับ มองหน้าผมเฉยๆ
“เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันต้องการเพื่อนก็ได้” แล้วมันก็พูดออกมาเหมือนทีเล่นทีจริง
ซึ่งผมไม่รู้จริงๆ ครับว่ามันค่อนไปทางไหน
หรือมันแค่พูด...เพราะรู้ว่าด้วยเหตุผลอย่างนี้มันยากที่ผมจะปฏิเสธ
ทำไมครับ ทั้งๆ ที่ผมออกจะเป็นคนเย็นชา เมื่อหัวค่ำก็อุตส่าห์แน่ใจด้านมืดของตัวเองในข้อนี้... ดับเบิ้ลแสตนดาร์ต?
สิ่งที่ผมทำก็แค่กระชากเสื้อของผมในมือของมันแล้วเดินลงส้นแบบไร้เสียงเข้าห้องน้ำไป
ก่อนจะต้องออกมาขอแปรงสีฟันยาสีฟันและสบู่เหลวจากมันสองสามรอบ
น้ำโรงพยาบาลอุ่นดีนะครับ แต่ไม่ช่วยให้ผมผ่อนคลายลงได้เท่าไหร่นัก
.......................................................................................................................................................................
ไอ้จึงซุกปิดไฟมืดหมดแล้วครับ หลังจากแลๆ ดูๆ ห่มผ้าเกลี่ยผมให้ยังพีเรียบร้อย
ทีนี้คงถึงเวลามาตกลงเรื่องที่นอนกันแล้วล่ะมั่ง หนึ่งเตียงหนึ่งโซฟาแต่สามคน จะนอนกันยังไง เมื่อกี้ผมว่าจะเสนอให้จึงซุกมันขึ้นไปนอนร่วมเตียงกับยังพีเขาแล้วนะครับ แต่เกรงใจ
“นายแน่ใจนะว่าโรงพยาบาลนี้เขาให้ได้สองคน ไม่ใช่หลับๆ อยู่ดีๆ แล้วโดนไล่นะ”
“นายนอนฝั่งในแล้วกัน เอ้า เหยิบหน่อย”
มันคว้าผ้าห่มสีขาวของโรงพยาบาลที่ขะยุกๆ อยู่ตรงเท้าผมขึ้นมาสะบัด ก่อนจะกางห่มร่างของผมกับมัน
เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ ถ้ามีใครมาไล่ผมจะได้ถือโอกาสกลับ อย่างน้อยผ้าห่มที่บ้านทั้งสองผืนจะได้เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว
“หันมาทางนี้สิ เดี๋ยวก็ละเมอเอาหัวโขกกำแพงหรอก”
“ถ้าฉันจะโง่ขนาดนั้นก็ปล่อยให้มันโขกไปเถอะ” จะเดือดร้อนทำไมล่ะครับ เท่านี้หน้าผากของผมก็เหม่งงามได้รูปอยู่แล้ว เพิ่มอีกสักนิดจะเป็นไร
“แน่นะ”
“น่ะ-“
ผมควรจะรู้นะครับว่ามันเอาแต่ใจแค่ไหน เพื่อให้ได้สิ่งที่มันต้องการ ลงทุนลวนลามคนอย่างผมมันก็ทำ ผมรู้แล้วครับว่าทำไมมันถึงหลีกเลี่ยงการนอนกอดกันแบบซ้อนหลัง
ก็ตอนนี้ไอ้คนถูกกอดอย่างผมเสียวสันหลังตั้งแต่ใบหูถึงก้นกบเลย... แล้วมันล่ะครับ จะเป็นยังไง
“ก็ได้ๆ”
ผมกลายสภาพเป็นไอ้หนุ่มพ่อลูกอ่อนไปอีกแล้วครับ วันหลังผมว่าจะไปเปิดตำราหาเพลงกล่อมด้วย จะได้เป็นพ่อมันเต็มตัว
หนังหัวมันหอมดีจัง ถ้าไอ้นี่มันยังใช้บริการสยึมกึ๋ยกับผมบ่อยๆ ผมคงจะเสพติดกลิ่นหนังหัวมันสักวัน
มันก็ช่างกล้านะครับ มานอนกอดผมแล้วหันหลังให้ว่าที่แฟนซะอย่างนั้น
ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคิดอะไรอยู่
เฮ้อ... คนรอบข้างของผมตอนนี้มีแต่คนเข้าใจยาก
คนบนเตียงยิ่งแล้วใหญ่
เห...
เฮ่ย เฮ่ยๆๆๆๆๆ
ลูกกะตาสีขาววาววับที่จ้องเขม็งมานั้น...ของจริงใช่มั้ย ไม่น้า......
ไอ้จึงซุก ไอ้จึงซุก ลุกเดี๋ยวนี้นะเฮ่ย จึงซุก จึงซุก ลุกเดี๋ยวนี้
ผมคงเป็นบ้าไปแล้วครับ ได้แต่ทำตาค้างมองตอบดวงตาของยังพีในความมืด ใจของผมร้องเรียกให้ไอ้จึงซุกมันลุกออกไป แต่มือของผมที่อยากจะทุบหลังมันด้วยนั้นกลับขยับไม่ได้เอาเสียเลย
มันตกใจจริงๆ นะครับ
เข้าใจคำว่า “ชู้” ชะมัดเลยตอนนี้
ถึงเรื่องจริงไม่มีความใกล้เคียงกับคำนั้นแต่อย่างใด แต่ผมกำลังนอนกอดอยู่กับแฟนคนอื่นเขาใช่มั้ยล่ะครับ นี่ผมจะโดนเอาน้ำร้อนสาดหน้ามั้ยเนี่ย
แต่ยังพีเขาต้องรู้ใช่มั้ย ว่ามันไม่ใช่ ยังพีเขาคงไม่เข้าใจผิดหรอกใช่มั้ยครับ
“นอนเสียทีสิคาเมะ กลืนน้ำลายเอื้อกๆ อยู่ได้”
ไอ้จึงซูก... แกยังกล้าพู้ด... ไม่ได้รู้เล้ยว่าความวิบัติกำลังมาเยือนชีวิต
ผมควรถีบให้มันหันหน้าไปดูมั้ยครับ ว่าปาร์กยังพีคนดีที่จินรอนั้นมองมาด้วยสายตาแบบไหน
ไม่ทันแล้วล่ะครับ ยังพีหลับตาแล้วหันตะแคงไปอีกทางหนึ่งซะแล้ว
โอ้ พระเจ้าช่วยกล้วยบด ผมก่อเวรก่อกรรมกับคนป่วยอีกแล้วครับ
ไอ้จึงซุก แกนะแก เริ่มเองนะเว่ย สางปัญหาเอาเองแล้วกัน... ฉัน...ไม่เกี่ยวนะ
..........................................................................................................................................................................
ผมอยากจะหายตัวไปจากที่นี่จริงๆ ไม่มีครั้งไหนที่ผมคิดถึงเตียงอุ่นที่บ้านขนาดนี้
ผมมีธุระอะไรที่นี่ล่ะครับ นั่งมองไอ้จึงซุกมันป้อนมื้อเช้าให้ยังพีอย่างนั้นหรือไง
แทนที่จะได้ปิ้งขนมปัง ชงโกโก้ กวาดพื้น แล้วก็เตรียมตัวไปทำงาน กลับต้องมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อคอยรับแววตาชวนขนลุกของยังพีที่ปรายมาเป็นระยะ
ผมควรจะไปบอกไอ้จึงซุกซะทีดีมั้ยครับว่ายังพีเห็นผมกับมันนอนกอดกันเมื่อคืน เผื่อมันจะได้แก้ไขความเข้าใจผิด
หรือว่าจะปล่อยไป ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนที่...ยังพียังยิ้มให้จึงซุกเหมือนไม่มีเรื่องใดแคลงในหัวใจ
ปวดหัวโว้ย...
“ฉันไปทำงานก่อนดีกว่านะ”
“เดี๋ยว”
กะแล้ว... ลางสังหรณ์ผมแม่นจนน่าเปิดสำนัก
“อะไรอีกล่ะ”
มันละสายตาจากน้องยังพีมามองผมไล่ศีรษะจรดเท้า แล้วก็ไล่ขึ้นลงๆ สามรอบพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดหนักมากขึ้นเรื่อยๆ
“นาย...จะไปทำงานอย่างนี้น่ะหรือ”
“ฉันจะไปทำงานชุดเดิมได้ไงเล่า ก็ต้องกลับไปเปลี่ยนที่บ้านก่อนสิ” ขอโทษนะครับถึงแม้ว่าชุดเดิมก็ยังดูดีนะอันที่จริง
“ไม่ใช่...” มันถอนหายใจประหนึ่งว่ารำคาญที่ผมเข้าใจอะไรยาก แล้วก็เดินเข้ามาใกล้ทิ้งน้องยังพีที่มองตาเป๋งมาหาผม
“แว่นนายน่ะ หายไปไหน”
ด้วยระยะที่ใกล้ขนาดสะบัดปลายเท้ากระทบหน้าแข้งของมันถึง ผมก็เกิดหมั่นไส้ท่ากอดอกของมันจนอยากพิสูจน์แรงเหวี่ยงข้อต่อหัวเข่าซะจริง
“ไม่ทักซะชาติหน้าเลยล่ะ ...ขาแว่นมันหัก ฉันเอาไปทิ้งไว้ที่ร้านแล้วเขาบอกว่าจะได้หลังปีใหม่นู่นเลย ตอนนี้ฉันใส่คอนแทกอยู่ เข้าใจ๊”
“คอนแทค? ฉันไม่เห็นนายหยอดตาหรืออะไรเลย”
“ทำไมต้องหยอดอ่ะ ฉันไม่ได้เป็นตาแดงซะหน่อย” มันก็ถามประหลาดนะครับ
“ทำไมจะไม่แดง... นี่ตาแห้งล่ะสิ เอาเลนส์ออกมาล้างบ้างหรือเปล่า... นายรู้จักวิธีการใช้คอนแทคเลนส์บ้างมั้ยเนี่ย เดี๋ยวเลนส์บาดตาแล้วตาบอดขึ้นมาทำยังไง—“
“พี่จึงซุก ยังพีหิวน้ำจังเลยฮะ...”
เสียงออดอ้อนที่ฟังดูไม่ค่อยเจือจริตมารยาดังขึ้นมาตัดบทสนทนาของผมกับไอ้จึงซุกอย่างถาวร ผมถือโอกาสที่จึงซุกหันไปป้อนน้ำให้ยังพีหลบออกไปข้างนอกก่อนที่จะถูกเรียกตัวไว้ครั้งที่สอง
ไม่รู้สิครับ ผมไม่ชอบบรรยากาศในห้องนั้นเอาเสียเลย มันเต็มไปด้วย...ความคลุมเครือที่กดทับจนผมพลอยจะหายใจไม่ออก
แม้ว่ามันดูจะไม่เกี่ยวอะไรกับผมนัก แต่มันก็เกี่ยวนั่นแหละ อย่างน้อย...คนดูอย่างผม ก็อยากให้เรื่องนี้มันจบลงสวยๆ นะครับไม่ว่าจะใครก็ไม่อยากให้เจ็บ
แล้วผมก็ไม่ใช่คนดีขนาดขอเจ็บแทนใครซะด้วย แค่เจ็บตาเนี่ยก็แย่พอแล้วล่ะครับ จากข้างเดียวเริ่มลามมาสองข้างแล้วเนี่ย
..................................................................................................................................................................
ผมอาบน้ำแต่งตัวเร็วที่สุดในรอบปีเลยล่ะครับ ไม่อยากไปทำงานสายให้ถูกลดเงินเดือนเล่น
ที่ทำงานของผมจะว่าเงียบก็เงียบจะว่าคึกคักก็คึกคักครับ คือมีคนเดินขวักไขว่เต็มไปหมด แต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพนักงานของโรงแรมเอง ช่วงวันหยุดยาวนักท่องเที่ยวเขาก็ทยอยขึ้นรถทัวร์ออกไปเที่ยวชมเมืองกันซะหลายคณะ เหลือไว้ก็แต่คนงานที่ช่วยกันจัดตกแต่งโรงแรมรอการเคาท์ดาวน์ในวันปีใหม่
ต้นสนปลอมต้นเบ้อเริ่มที่อยู่หน้าโรงแรมก็ถูกประดับใหม่หลังจากที่โดนหิมะทับซะจนมองเห็นแต่สีขาว คุณพี่คนสวนเก้กังกับการปีนบันไดอะลูมิเนียมลื่นๆ ถ้าผมไม่ห่วงว่าต้องรีบไปรูดบัตรเข้างานซะก่อน ผมล่ะอยากจะไปช่วยจับบันไดให้จังครับ เสียวพี่แกหงายหลังลงมา
โอ้แม่เจ้า
ทั่วทั้งฮอลล์ของโรงแรมเต็มไปด้วยกระดาษโปสเตอร์ขนาดเอสามติดอยู่ที่เสาทุกต้นเลยครับ หน้าลิฟต์ก็มี เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก็ไม่เว้น ผมชะงักกึกด้วยความตกใจปนสยอง
ก็ทำไงได้ การได้เห็นหน้าของไอ้คุณหมอหื่นยาวจังโนะขนาดใหญ่กว่าหน้าจริงหลายๆ ก็อปปี้มันก็ชวนให้หลอนอยู่นะครับ
คุณลีมินยูเขาเล่นอะไรของเขาเนี่ย
ผมทำใจเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เบิ่งตาอ่านข้อความใต้รูปครับ
- ระวังบุคคลโรคจิต ชายคนนี้เป็นหมออยู่ที่.... มีประวัติชอบลวนลามคนไข้ โปรดระวังตัวหากไปรับการรักษาที่โรงพยาบาลดังกล่าว –
แม่เจ้า...
“ไงคะเมะ งงล่ะสิ”
เพื่อนพนักงานของผมครับ ส่งเสียงทักทายด้วยแอ็กเซนส์ฝรั่งดังลั่น
“เออ งง นี่มันอะไรกันวะเนี่ย”
ไอ้คุณเพื่อนทำท่ายักไหล่ครับ
“ไม่รู้ดิ เดินเข้าโรงแรมมาตอนเช้ามืดก็เจอแล้วอ่ะ เห็นพวกพนักงานกะกลางคืนเขาว่าคุณลีมินยูแกสั่งให้ติดตั้งแต่เมื่อวาน ว่าแต่แกไม่รู้หรือเนี่ย นึกว่าสนิทกับนายเขาซะอีก”
เหอๆ เมื่อก่อนน่ะคิดว่าสนิทอยู่หรอก แต่หลังจากวันคริสต์มาสมาเหมือนไม่เคยรู้จักใครจริงสักคน
“งานนี้ไม่รู้ว่ะ นั่นไงเจ้านายมาแล้ว แกอยากรู้มากนักก็เข้าไปถามสิ”
คุณลีมินยูเดินแบกถุงใต้ตามาแต่ไกลเลยครับ พลพรรคนินทาเจ้านายก็สลายตัว ไอ้คุณเพื่อนของผมก็หลบชะแว็บหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ถ้าไม่บอกกันแต่แรกว่าเป็นคน ผมจะสันนิษฐานว่ามันเป็นอย่างอื่นไปแล้วนะครับเนี่ย ไอ้ ‘อุ๊อึนดอง’ คนนี้...
“คาเมะ คุณมานานหรือยัง” คุณลิมินยูเอ่ยทักผมเสียงเรียบๆ
“เพิ่งมาถึงเมื่อกี๊นี้เองครับ” พร้อมกับความประหลาดใจด้วย
“คุณลีนึกยังไงถึงทำแบบนี้ล่ะครับ”
การติดรูปประจาน...วิธีสุดท้ายที่ผมคิดว่าคุณลีมินยูจะทำ เล่นคุณไสยสาปแช่งผมยังจะเชื่อถือกว่า เพราะแบบนี้มันเสี่ยงต่อการถูกฟ้องหมิ่นประมาทชัดๆ
คุณลีแกก็ยิ้มบางเบาคล้ายเดาความคิดผมได้
“ผมรอให้ทางนั้นมาโวยน่ะครับ จะได้ฟ้องกลับ ...พอดีเมื่อคืนผมติดต่อนางพยาบาลที่นั่นได้ เธอรับปากว่าจะช่วยเป็นพยานให้ ก็กะจะไม่เอาเรื่องอะไรมากหรอก แค่ให้ถูกถอนใบวิชาชีพก็คงพอ...”
แค่หรือ... จะยึดใบประกอบอาชีพเขาเนี่ยนะครับ แค่!
อันนี้ดูจองเวรแล้วมั้ง... ผมไม่ได้เห็นใจไอ้ยาวนั่นนะครับ มันอาจจะสมควรโดน แต่ว่า...
“คุณก็ว่ามันสมควรใช่มั้ยล่ะ” สงสัยสีหน้าผมจะออกครับ คุณลีมินยูเลยรีบหาเหตุสนับสนุนความเห็นของตัวเองเป็นการใหญ่
“วันนั้นคุณยังจะแล่นเข้าไปเล่นงานเขาเลยไม่ใช่หรือ”
กรุณาจินตนาการถึงน้ำเสียงแบบเรียบๆ นุ่มๆ นะครับ ทำเอาสำนวนยียวนกวนประสาทของไอ้จึงซุกมันน่าพิศวาส (กว่า) ขึ้นมาทันใด
“งั้นผมเอาใจช่วยแล้วกันนะครับ” เหอๆ
สาบาน ผมจะไม่ทำให้ผู้ชายคนนี้โมโหเป็นอันขาด อาฆาตเอาจริงเอาจังเป็นบ้า ดูสายตานั่นสิครับ ไม่ได้เข้ากับรอยยิ้มบางที่ปากเล้ย...
“ยังไงผมขอตัวไปทำงานก่อนดีกว่าครับ คุณลีก็อย่าลืมไปพักผ่อนนะครับ” เผ่นครับ งานนี้ขอเผ่น
“เดี๋ยวคาเมะ”
“ครับผม!” ให้ตาย ไม่เคยขานรับใครไวปานนี้
“กลางวันนี้ทานข้าวด้วยกันนะครับ”
“เอ่อ...ครับ” ปฏิเสธได้มั้ยเนี่ย...
“งั้นเที่ยงตรงผมมาหา” สงสัยจะไม่ทันแล้วล่ะครับ
โว้ย...อยากหายตัวไปจากโลกนี้
จะปีใหม่แล้วนะครับ ผมควรจะได้ดูพลุหลังเคาท์ดาวน์อย่างโล่งโปร่งใจสิ นี่อะไร... หันไปทางไหนก็มืดมน
ถึงผมจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย แต่มันก็อดจะกังวลไปด้วยไม่ได้นะครับ แล้วดูสิ ทุกคนเปลี่ยนไปทั้งนั้นเลย ทั้งไอ้จึงซุก ยังพี หรือคุณมินยู กลายเป็นบุคคลที่ผมไม่อยากมองหน้า... ไม่ใช่อะไรหรอกครับ เห็นหน้าพวกนี้แล้วอยากถอนใจ...
แต่ผมไม่ชอบ! พี่โคคิสอนไว้ว่าถอนใจทีหนึ่งความสุขก็จะหายจากเราไปหนึ่งดุ้น ขืนผมทำแบบนั้นบ่อยๆ ก็แย่น่ะสิ ไม่เอานะ
หรือผมจะขอลาพักร้อนแล้วหนีไปต่างประเทศดี จะได้ไม่รู้รับรู้เรื่องราวของพวกเขา
เฮ่อ...ก็ไม่ได้อีก ลางานแล้วผมจะเอาที่ไหนกินล่ะครับ พี่โคคิสุดที่รักก็เอาแต่เที่ยวเพลินไม่ส่งเงินมาให้น้องแสนดีบ้างเลย ทุกวันนี้ค่าใช้จ่ายในบ้านแทบจะให้ไอ้จึงซุกมันออกทั้งหมด
ตระกูลจินนี่มันรวยจริงๆ พี่ผมได้ตกถังข้าวสารของแท้
แล้วผมล่ะครับ จะวาสนาดีได้แฟนรวยๆ กับเขาบ้างไหมเนี่ย...
เอ่...รู้สึกว่าผมจะคิดนอกประเด็นไปนะครับ เอาใหม่ๆ
“คาเมะ มาทำงานดิวะ อู้อยู่ได้ เดี๋ยวฟ้องนายนะเว่ย”
“เออๆ ไปแล้ว” แหม...ทำอย่างกับว่ามันขยันตาย แต่ก็ดีเหมือนกันครับ ทำงานไปดีกว่าเอาเวลามาฟุ้งซ่าน
เอาล่ะ ผมขอตามเจ้าอุ๊อึนดองไปทำงานก่อนนะครับ อย่างน้อยก็น่าจะทอนเวลาถอนหายใจของผมไปได้บ้าง
งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข – คำขวัญของประเทศอะไรก็ไม่รู้ครับ ผมเคยได้ยินตอนเรียนหนังสือ ปลอบใจได้ดีนะครับคำขวัญเนี้ย
...............................................................................................................................................................
เที่ยงแล้วครับ คุณลีมินยูยังไม่เห็นมา ผมชักลังเลว่าจะรอหรือหายศีรษะไปเลยดี
เที่ยงห้านาที ผมเริ่มไปเตร็ดเตร่อยู่แถวล็อบบี้ กะว่าอีกห้านาทีคุณลียังไม่มาผมไปแน่
เที่ยงสิบเข้าไปแล้วครับ ผมหิวจนไส้แสบแล้วล่ะ ผมเลย หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อโทรถามซะหน่อย คือ...ไม่อยากเสี่ยงหายตัวไปเฉยๆ ครับ ช่วงนี้คุณลีเขายิ่งน่ากลัวอยู่
เอ๋...10 มิสคอล์แน่ะครับ ไอ้จึงซุกมันมีธุระอะไรกับผมนักหนา บ้าจริง นี่ผมต้องโทรกลับหรือเนี่ย เปลืองเงินชะมัด
“เออ นายโทรมามีไร” มันรับซะเร็วเลยครับ ผมยังไม่ทันได้ยินเสียงรอสายเลย
“เหงา ไม่มีไรทำ” หยึย มันทำเสียงซะขนแขนผมลุกเกรียว
“นายก็คุยกับยังพีไปสิ หรือว่าเขาหลับ”
“อืม หลับ” ว่าแล้ว...
“งั้นก็ทำงานไปสิ ฉันเห็นนายยกโน้ตบุ้คไปด้วยไม่ใช่หรือไง” แอปเปิ้ลสีขาวเชียวนะครับคอมมันน่ะ
“แบตหมด”
“วะ ก็เสียบปลั๊กเล่นสิ” ทำไมมันทึ่มอย่างนี้ล่ะครับ
“เสียบแล้ว แต่คิดงานไม่ออก”
“แล้วโทรมาคิดว่าฉันจะช่วยนายได้รึไง”
“ก็น่าจะได้นะ”
“วิทยานิพนธ์ของนายมันติดขัดอะไรที่ตรงไหนไม่ทราบ” มันจะให้ผมช่วยอะไรล่ะครับ ปกติแค่ผมเข้าไปเฉียดกองงานของมันนิดก็ไล่ตะเพิดผมออกมาแล้ว
“เปล่า... พอดีหิว เลยคิดงานไม่ออก ซื้ออาหารชุดจากที่โรงแรมนายมาให้หน่อยสิ” ไอ้ทุเรศ จะใช้ให้ซื้ออาหารจะอ้อมค้อมทำไมตั้งนาน
“ไม่มีเงิน” อาหารชุดโรงแรมห้าดาวของผมขายแพงมากครับขอบอก
“ออกไปก่อนน่ะเดี๋ยวจ่ายให้ บวกค่าเหนื่อยด้วยเอ้า” เออ จะคิดเท่าราคาของเลย
“ทำไม แถวโรงพยาบาลนั้นไม่มีที่กินหรือไง” ผมจำได้ว่าหน้าโรงพยาบาลมีตลาดด้วยซ้ำไปนะครับ
“มี แต่ไปไหนไม่ได้ ...ไม่อยากทิ้งยังพีไว้คนเดียว...” มันคงกลัวว่าผมจะไม่ซื้อให้จัดครับ ทำเสียงอ่อยน่าดู
“ก็ได้...แล้วจะเอาชุดไหนล่ะ”
“อันไหนก็ได้ เอาที่ดูน่ากินๆ อ่ะ”
“ไม่ถูกใจอย่าบ่นนะ” ต้องดักคอมันก่อนครับ
“นายรู้ไม่ใช่หรือไงว่าฉันชอบกินแบบไหน”
“ไม่รู้เว้ย ไม่เคยจำ” โกหกแน่ล่ะครับ ผมทำอาหารให้มันกินเกือบทุกวันไม่รู้ก็แย่แล้ว
“เออๆ เอามาเหอะ ซื้อมาไม่ดีฉันก็กินนายนั่นแหละ เร็วๆ นะ แสบท้องเป็นบ้า”
แล้วมันก็วางสายใส่ผมไปเลยครับ ผมล่ะอยากหายตัวเอามะเหงกเขกกระหม่อมมันซะเดี๋ยวนี้ ฟังมันสิครับ พูดกับผมมาแต่ละคำ...
ผิดกับตอนที่มันพูดกับยังพีลิบลับ - ยังพีง่วงหรือยังครับ ยังพีหิวน้ำมั้ย ค่อยๆ นะครับยังพีเดี๋ยวสำลัก – ถุยๆๆๆๆ
ป้อนกันให้ติดคอตายไปข้างหนึ่งเลยไป
“คาเมะ รอนานมั้ยครับ ผมขอโทษที” คุณลีมินยูวิ่งมาจากด้านนอกโรงแรมครับ กระหืดกระหอบมาเชียว
“ไม่เป็นไรครับ ผมเพิ่งเลิกงานเมื่อกี้นี้เอง”
“งั้นไปกันเลยนะครับ ไป”
“เออะ เดี๋ยวครับ คือ...ผม” ตายล่ะ ผมจะบอกเขายังไงดี จะถูกเคืองมั้ยนี่ “ผมไปไม่ได้แล้วล่ะครับคุณมินยู”
เฮือก คุณลีมินยูเขานิ่งไปเลยแหละครับ งื้อ...
“ทำไมครับ หรือว่าโกรธที่ผมมาช้า”
“เปล่าครับ คือ... ผมรับปากนายจึงซุกเขาไว้แล้วน่ะครับว่าจะซื้ออาหารชุดไปให้ ผมคง...ต้องรีบไป”
“งั้นหรือครับ” พระเจ้า น่ากลัวมาก... อากาศรอบตัวผมงี้เย็นเยียบเชียวล่ะครับ
“ผมต้องเอาไปให้มันที่โรงพยาบาลน่ะครับ คุณมินยูจะไปด้วยกันมั้ยครับ จะได้ไปหาน้องชายคุณด้วย” ยิ้มสู้สุดๆ ครับ หน้าซื่อเข้าไว้ใครจะกล้ามาวีนใส่
“คาเมะไปเถอะครับ ผม...” อยู่ๆ ก็หัวเราะซะงั้นครับ “พูดตรงๆ เลยแล้วกัน ผมยังไม่พร้อมที่จะโดนยังพีเมินใส่อีกรอบ”
สายตาของคุณมินยูตอนนี้ แตกต่างจากเมื่อเช้ามากๆ เลยครับ
บอกผมอีกสักทีสิครับว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยคิดเกินเลยกับน้องชายตัวเอง...สักนิด
ใช่ครับ มันอาจจะเป็นความเจ็บปวดแบบที่พี่ชายถูกน้องชายโกรธ แต่ว่า...สำหรับผมที่มีพี่โคคิเป็นพี่ชาย มันให้ความรู้สึกที่ต่างกันกับพี่น้องคู่นี้เสียเหลือเกิน
“คุณมินยูอาจจะคิดไปเองก็ได้นะครับ เมื่อวาน...ยังพีเขาขวัญเสียมาก อาจจะ—“
“ไม่หรอกครับ ผมรู้จักน้องคนนี้ดี เขาจงใจ อาจจะอยากลงโทษผมก็ได้”
ไม่...ไม่ใช่ ให้ตายเถอะครับผมขอค้าน แม้พูดไม่ได้ว่ารู้จักยังพีดีนักหนา แต่สำหรับผม ผมว่ามันไม่ใช่การลงโทษแน่ๆ
“เอาเถอะครับ เรื่องของผมน่ะช่างมันเถอะ คาเมะรีบไปซื้ออาหารให้คุณจินเขาดีกว่า เดี๋ยวเขารอคุณแย่”
“คุณมินยูครับ ผมว่าคุณน่ะชอบยังพีนะครับ คุณไม่ได้ชอบผมหรอก”
ดังน้อยกว่าตะโกนนิดเดียวเองครับคำพูดของผม แต่เบาน้อยกว่านี้ไม่ได้ครับ เดี๋ยวไม่กระเทือนโสตมิสเตอร์ลีมินยู
“ผมจูบคุณได้นะคาเมะ แต่ผมจูบยังพีไม่ได้”
เอาล่ะสิ ยังไงดีล่ะคิมคาเม้...
“ถึงแม้ผมจะพยายามลืมที่เขาเป็นน้อง แต่ผมก็ ไม่ได้จริงๆ”
“แล้วถ้ายังพีเป็นฝ่ายจูบคุณล่ะครับ คุณจะโอเคมั้ย”
คุณพี่ผู้หญิงที่เคาท์เตอร์ทำให้ผมนึกขึ้นได้ครับ ผู้หญิงน่ะ เพราะเพศของเขาทำให้ไปจูบใครลำบากใช่มั้ยล่ะครับ แต่ถ้าเป็นฝ่ายถูกจูบ...ก็ว่าไปอย่าง
“ถ้ายังพีเป็นฝ่ายจูบคุณ คุณจะผลักไสเขาออกไปมั้ยครับ”
ไม่แน่ว่า...ความไม่ได้ของคุณลีมินยู มันอาจจะไม่ใช่ว่าไม่ได้ไปซะทั้งหมด
ขอโทษนะจึงซุก ฉันไม่ตั้งใจจะหักหลังนายนะเว้ย...
“ผม...”
สองแก้มคุณลีคล้ายจะมีเลือดฝาดนิดๆ ครับ สายตาก็เคลื่อนไปซ้ายขวาบนล่างด้วยความเร็วสูง ไม่รู้ว่าในใจกำลังนึกภาพอะไรอยู่
แต่ที่แน่ๆ ผมว่า...ปาร์กยังพียังไม่ควรรีบตัดใจตอนนี้นะครับ
“ผมขอตัวไปซื้ออาหารให้เจ้าจึงซุกมันดีกว่าครับ ไอ้นี่ถ้าหิวหนักแล้วจะอาละวาด ส่วนคุณ...หวังว่าตอนเย็นจะเจอกันที่โรงพยาบาลนะครับ”
ต้องรีบชิ่งไปก่อนที่เขาจะคิดเถียงอะไรได้ครับ สุภาษิตของผม หย่อนระเบิดแล้วเปิดตูด อย่าเพิ่งท้วงว่ามันไม่สุภาพนะครับ ใช้คำว่าเปิดก้นแล้วมันไม่ฮานี่นา
ผมตัดสินใจได้แล้วล่ะครับ เจ้าจินซุกน่ะมันชอบอาหารต่างชาติ อาหารเกาหลีดีๆ มีไม่กิน เพราะฉะนั้นผมจะซื้อเบนโตะญี่ปุ่นไปให้มันครับ เอาซูชิรวมดีกว่า ซื้อกล่องโตๆ แล้วไปแย่งมันกิน ทีนี้ผมก็อิ่มแบบไม่ต้องจ่าย อ๊ะ ซื้อสองกล่องเลยก็ได้นี่ครับ บอกมันให้เก็บไว้กินตอนเย็นผมจะได้กินฟรีสองมื้อ ว่าแล้วก็น้ำลายไหล เปรี้ยวปากอยากกินจริงๆ เลย
.....................................................................................................................................................................
“นายจะแกล้งให้ฉันหิวตายใช่มั้ย”
“นี่ก็รีบสุดๆ แล้วนะเว้ยไอ้บ้า”
ดูมันสิครับ ใช้คนอื่นแล้วยังจะโวยวายใส่อีก ถ้าไม่กลัวว่าจะต้องรีบกลับไปทำงาน ผมจะแกล้งยื้อกล่องอาหารไม่ยอมให้มันกินง่ายๆ เลยคอยดู
“ทำไมซื้ออาหารญี่ปุ่นมาล่ะ”
“จะกินมั้ย ไม่กินเอามา คนยิ่งหิวๆ อยู่ รู้ซะมั่งนะว่าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย”
“ชู่วส์... เบาๆ สิ ยังพีนอนอยู่ไม่เห็นหรือไง”
มันน่าเอาฝาเบนโตะกระแทกหน้ามั้ยล่ะครับ ผมอุตส่าห์พูดเป็นนัยว่ายังไม่ได้กินมื้อเที่ยงมา แทนที่มันจะทำท่าเกรงใจแล้วชวนผมกินด้วย ดูมันเด้ ห่วงแต่ยังพีคนเดียว
“ก็ได้ งั้นนายก็กินไปซะ ฉันกลับล่ะ” เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเสียดายซูชิครับ
“เดี๋ยว”
“อะไรอีกล่ะ”
“ไม่หิวหรือไง กินด้วยกันสิ” ดู๊ดู มันทำหน้ายิ้มกริ่มครับ มันคงรู้มันผม นั่น ร่อนตะเกียบที่คีบข้าวปั้นหน้าปลาหมึกมาล่อผมใหญ่เลย
“จิ้มวาซาบิให้ด้วยดิ” ผมต้องรีบก้มหน้าเลยแหละครับ ไม่ใช่อะไร กลัวมันเห็นว่าผมกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ลูกกระเดือกของผมยิ่งโตๆ อยู่
“มาใกล้ๆ สิ” มันยังไม่หยุดทำตาวาวใส่ผมเลย จะล้อเลียนอะไรกันนักกันหนา
แต่ผมยอมแล้วครับ ความหิวครอบงำทุกสิ่ง ผมนั่งลงแถมกระแซะมันอย่างออดอ้อนเลยด้วยซ้ำไป
“จิ้มโชยุให้ด้วย”
มันก็หัวเราะพลางส่ายหน้าครับ เออ แปลกดีนะครับ นานๆ มันจะรับคำสั่งของผมแบบนี้
“อ้าปาก”
“กินเองได้ เอาตะเกียบมา”
“ไม่เป็นไร ค่าเหนื่อยของนาย”
ก็ได้วะ ทำตัวง่อยสองสามวิเพื่อของกิน อ้าม...
“ยังพีเหม็น ช่วยไปกินกันข้างนอกได้มั้ยครับ”
เจี๊ยก! อีกแล้วคับ ยังพีมาจังหวะดีอีกแล้ว
พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย เมื่อคืนก็นอนกอดกับไอ้จึงซุก ตอนนี้ก็กำลังอ้าปากให้จึงซุกป้อนข้าวปั้น!!
งื้อ...เขาเปล่านะ อย่าเข้าใจเขาผิดน้า...
“งั้นพี่ออกไปกินข้างนอกนะครับ แป๊บเดียว ยังพีหลับต่อเถอะนะ” ไอ้จึงซุกก็เดินไปลูบหัวยังพีเยี่ยงไม่รู้ทิศทางลมใดๆ ทั้งสิ้นเลยครับ
ยังพีก็ไม่ได้ออกอาการอะไรมากไปกว่าคนกำลังหลับแล้วถูกขัดจังหวะการนอน
สรุปว่าทั้งห้องนี้มีแต่ผม ที่อกจะแตกตาย
“ลุกสิ อ่าว นายเป็นไรไป”
จะเป็นอะไรล่ะไอ้บ้า ไม่เอาแล้ว ไม่ต้องเข้ามาใกล้เลย
“กลับก่อนนะ”
“อ้าว แล้วไม่กินหรือซูชิเนี่ย”
“ไม่อ่ะ จะบ่ายอยู่แล้ว เดี๋ยวกลับไปทำงานไม่ทัน” กระซิกๆ ซูชิของผม...
“งั้นนายเอากล่องนี้ไป อ่ะนี่เงิน พอมั้ย” มันให้เงินผมมาเท่าราคาเบนโตะสามกล่องเชียวล่ะครับ (บอกแล้วไอ้นี่มันรวย)
“ไม่ต้องคืนหรอก เดี๋ยวเย็นนี้นายก็ต้องซื้อมาให้ฉันอีก อ้อ ไม่เอาอาหารญี่ปุ่นแล้วนะ”
ชิ ทำเป็นหัวเราะ อารมณ์ดี เฮ้อ...
“ได้ยินมั้ยเนี่ย”
“ได้ยิน เอ้อ คืนนี้ฉัน...จะกลับไปนอนบ้านนะ”
“ทำไม”
“ไม่ทำไม นอนนี่มันไม่สบาย”
“ตามใจ งั้นฉันกลับไปด้วย”
“เฮ่ย แล้วยังพีล่ะ”
“ก็ให้พี่ชายเขามาเฝ้า จะให้ฉัน...ทิ้งนายอยู่บ้านคนเดียวได้ไง”
หมอนี่มันแกล้งผมใช่มั้ยครับ มันอยากจะให้ยังพีลุกขึ้นมาบีบคอผมใช่มั้ย
ผมว่าคุณลีมินยูเข้าใจยากแล้ว แต่มันนี่แหละครับ ที่เข้าใจยากที่สุด ไอ้บ้าจึงซุก ไอ้บ้าๆๆๆ
อย่าให้ผมมีตั๋วเครื่องบินนะครับ จะกลับบ้านไปจัดกระเป๋าหนีจริงๆ ด้วย
.........................................................................................................................................................................
คุณลีของเราแห้วเยย
#2 By ★~น้ำหนึ่ง~★ on 2007-03-10 21:37