Korean Fiction 6
posted on 15 Apr 2007 02:36 by asuka-jan in Korean-Fictionตุ๊ด ตุ๊ดเป็นบ้า
ผมมายืนร้องไห้หาสวรรค์วิมานอะไรตรงนี้
ไอ้จึงซุกมันแค่ตะโกนใส่ผมดังหน่อยเท่านั้นเอง ผมมายืนน้ำตาตกตรงนี้ทำไม
รู้ไปถึงไหนอายถึงนั่น ยิ่งถ้ารู้ไปถึงพี่โคคิผมโดนล้อสนั่นแน่
บ้าจริง
โอ๊ย อับอาย อับอาย ผมทำให้ตระกูลคิมขายขี้หน้า ร้องไห้เพราะอะไรไม่ร้อง ดันร้องเพราะโดนผู้ชายด้วยกันตะคอกใส่ ทุเร๊ศ...
ผมจะมองหน้าใครได้ล่ะครับทีนี้...
“คาเมะ คาเมะ คุณอยู่ไหน”
อ๊ะ เสียงคุณมินยู เฮือก... ตาย ตายๆๆ เมื่อกี้ที่ผมเป่าปี่ไปเขาเห็นหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไหนจะคนอื่นๆ อีก ตาย... ทำไงดี
“คาเมะ คุณอยู่แถวนี้หรือเปล่า”
ผมอยู่ตรงบันไดหนีไฟครับ แต่จะดีมากครับถ้าคุณไม่มาเจอ
“คาเมะ คุณอยู่ที่นี่เอง”
“ครับ คุณมินยู โทษทีครับที่ไม่ได้ส่งเสียงตอบ...” ผมอยากจะร้องไห้อีกรอบแล้วล่ะครับ...
“คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย”
เป็นสิครับ เซนซิทิฟยังกับเด็กสามขวบ ฮือ... ไม่น่าเลย...
“คาเมะ... คุณอย่าคิดมากเลยนะ จินจึงซุกเขาไม่—“
“คุณมินยูครับ ผมไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง ไปกันเถอะครับ”
“คาเมะ—“
“คุณมินยูหิวหรือยังครับ ถ้าหิวแล้วมากินนี่กันเถอะ เดี๋ยวผมพาไปที่เจ๋งๆ ที่โรงพยาบาลนี้มีที่บรรยากาศดีมากๆ อยู่ที่หนึ่งครับ อ๊ะ แต่กินที่นั่นตอนนี้ต้องแข็งตายแน่ๆ เอางี้มั้ยครับ กินมันตรงนี้แหละ”
อ้า...ข้าวข้างในยังร้อนกรุ่นๆ อยู่เลยครับ กับข้าวก็หอมจัง เจ้าเนื้อย่างนี้ก็... สุดแสนจะน่ากิน
“ไหนคุณบอกว่าซื้อให้จินจึงซุกเขาไงครับ”
“หมอนั่นน่ะ อดอาหารสักมื้อมันไม่ตายหรอกครับ มีไขมันสะสมอยู่เยอะแยะ”
คุณลี... ผมทำตัวปัญญาอ่อนใส่มันขนาดนั้นผมไม่กล้าไปมองหน้ามันตอนนี้หรอก...
“งั้นเอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้าน คุณกลับไปนั่งกินสบายๆ ที่บ้านดีมั้ย”
“แต่คุณมินยูมาเพื่อเยี่ยมยังพีไม่ใช่หรือครับ แต่นี่คุณยังไม่ได้คุยอะไรกับน้องชายคุณเลย กว่าจะไปกว่าจะมาเสียเวลาออก”
นอกจากจะทำตัวอ่อนไหวไม่แมนแล้วผมยังสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นอีก ให้ตายซี้...
“เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ เดี๋ยวผมไปง้อไอ้จึงซุกมัน แล้วคุณมินยูกับจึงซุกก็เอาข้าวนี่ไปกินคนละกล่อง ส่วนผมเดี๋ยวกลับบ้านไปหาอะไรทำกินเองที่บ้าน”
“แต่ว่า—“
“เอาตามนี้แหละครับ ไปกันคุณมินยู”
ว่าแต่ผมต้องเลี้ยวไปทางไหนล่ะเนี่ย ตอนเดินมาไม่ได้ดูทางซะด้วย
“คุณมินยูนำทางทีครับ ผมเดินไม่ถูก”
...............................................................................................................................................................
พอผมเปิดประตูเข้าไปไอ้จึงซุกทำหน้าเหรอหราเลยครับ
“คาเมะ”
“อ่ะนี่ ข้าวกล่องนาย ฉันวางไว้นี่นะ เมื่อกี้ขอโทษที ฉันผิดเองที่ไปเขย่าตัวยังพีเขาแรงไปนิดหนึ่ง เดี๋ยวฉันกลับละ ง่วงจะตายอยู่แล้ว นายน่ะเฝ้ายังพีดีๆ แล้วกัน”
“นาย”
“เออ ฉันไม่ได้ซื้ออาหารหรูๆ มานะ แค่เนื้อย่างธรรมดา นายน่ะมีอะไรก็กินๆ ไปเถอะ อย่าเรื่องมากนัก”
“คาเมะ”
“เอ้อ ฉันกลับสักทีดีกว่า เมื่อคืนยิ่งนอนได้น้อยๆ อยู่ วันนี้งานก็ยุ่งชะมัด ต้องกลับไปชาร์ตพลังเพิ่มแล้วล่ะ”
“คาเมะ...”
“ฮ้าว... เห็นมั้ยเนี่ยหาวแล้ว โอ๊ยง่วงจริงๆ เลย วันนี้จะกลับไปนอนแช่น้ำให้สบาย—“
“หยุดพูดได้หรือยัง จะกลับใช่มั้ย ไป ฉันไปด้วย ยังพี พี่กลับแล้วนะ คุณลี ดูแลยังพีด้วยนะครับ”
“เฮ่ย!” ไอ้บ้าจึงซุก ปล่อยนะเว่ย ปล่อย
ไอ้จึงซุกมันหิ้วปีกผมไปเลยครับ หิ้วจริงๆ นะ ขาผมแทบลอยกับพื้นแน่ะ ไอ้บ้านี่ ขยับปากจะโวยวายก็ไม่ได้ครับ มันถลึงตาใส่ผมใหญ่ อ่านสายตามันได้ว่า พูดอีกคำนายโดนดีแน่ อีโธ่ ใครกลัววะ ฮะ
โอ๊ย มันเหวี่ยงผมใส่ลิฟต์ด้วย ไอ้นี่หนิ นึกว่าแรงเยอะนักรึไงวะ ตายล่ะ ไม่มีคนอื่นอยู่เลย ผมจะโดนมันฆ่าหมกศพมั้ยเนี่ย...
“ไม่โกรธฉันแล้วใช่มั้ย”
หา...
“นายว่าอะไรนะ”
“ไม่ได้โกรธก็ดีแล้ว”
“อะไรของนาย...”
ตกอยู่ในความเงียบอีกพักใหญ่ครับ ภายในลิฟต์แคบๆ ที่เคลื่อนตัวอืดกว่าเรือเกลือ
ประตูลิฟต์เปิดรับคนตามชั้นต่างๆ ทำให้ผมกับมันถูกเบียดจนต้องยืนคนละฝั่ง จึงซุกมันมองหน้าผมสลับกับมองพื้น ส่วนผมน่ะมองหน้ามันสลับกับเพดาน
ขำดีครับ
ประตูลิฟต์เปิดออกแล้ว ผมเดินตามมันไปที่รถ มีหิมะเกาะอยู่บนนั้นหนาเป็นคืบ เจ้าจึงซุกเสียเวลาอยู่พอสมควรที่จัดการกับหิมะนั่น
“ไปได้แล้ว ขึ้นรถ”
มันเข้าไปในรถและเร่งฮีทเตอร์ พอผมเปิดประตูอุณหภูมิในรถจึงยวนใจจะให้ผมเข้าไปมากกว่ายืนตัวสั่นอยู่ข้างนอก
“ที่บ้านในตู้เย็นพอมีของอยู่ใช่มั้ย”
“มี ถ้าไม่มีเดี๋ยวต้มบะหมี่ได้”
จึงซุกพยักหน้าแล้วออกตัวรถอย่างแรงตามประสาคนมีอันจะจ่ายค่าน้ำมัน รถไม่ได้สะบัดมากอย่างที่ผมคาดเดา บนสภาพถนนที่ยากต่อการควบคุม เจ้าจึงซุกมันขับรถเก่งใช้ได้เลยแหละครับ
“คุณกับคุณลีเขาว่าไงหรือ ทำไมนายถึงกลับบ้านล่ะ”
จึงซุกเมินคำถามผมด้วยการเหยียบคันเร่งหนักเท้ากว่าเดิม ผมที่ไม่ถูกโรคกับความเร็วจำต้องสมัครใจปิดปากเงียบและจิกมือกับเบาะเพื่อความอุ่นใจ แอบเห็นไอ้จึงซุกมันชำเลืองมาแล้วหัวเราะด้วยล่ะครับ
ฝากไว้ก่อนเถอะวะ
โฮ่... กำลังจะถึงวังจินคิมแล้วครับ ไฟจากต้นสนสามใบสว่างไสวเป็นเส้นชัยทีเดียว
“เอ้า นั่งทำไรอยู่ล่ะ ลงไปเปิดประตูบ้านสิ”
“เดี๋ยวเด้” มันให้เวลาผมเตรียมตัวเตรียมใจหน่อยก็ไม่ได้ครับ การเดินจากที่อุ่นๆ ไปหาที่หนาวยะเยือกน่ะเป็นเรื่องง่ายสำหรับผมเมื่อไหร่
แต่ไอ้คนข้างตัวมันไม่เข้าใจผมเลยครับ มันทำเสียงเฮ่อ...ใส่ผมแล้วก็ลงไปเปิดประตูบ้านเองแบบไม่มีง้อ
เชอะ วัยรุ่นใจร้อน...
.................
.......................
การนั่งซดบะหมี่สำเร็จรูปร้อนๆ ตอนง่วงๆ นี่ให้ข้อดีหลายประการครับ นอกจากจะอิ่มสบายท้องแล้วยังสามารถยกมานั่งกินบนโซฟานุ่มๆ ได้ไม่เหมือนตอนกินอาหารอย่างอื่น อีกอย่าง...ไม่ต้องเสียเวลาล้างจานด้วย กินหมดก็โยนพลาสติกให้ลงถังแล้วนอนเอนหลังได้ทันที
สบายจนอยากจะหลับเอาดื้อๆ เลยเชียว...
“อิ่มแล้วหรือ”
“อืม...”
แต่เจ้าคนถามดูท่าจะยังไม่อิ่มครับ ไปงุ่มง่ามเข้าไปในครัวอีกแล้ว ทั้งที่เมื่อกี้มันกินบะหมี่ไปตั้งสองถ้วย!!
เสียงก๊อกแก็กๆ ชวนน่าสงสัยลอยมาครับ และไม่นานกลิ่นหอมอุ่นๆ ก็ลอยตาม โอ้... กลิ่นโปรดของผมซะด้วย กลิ่นโกโก้
“อ่ะ กินเสร็จแล้วก็ขึ้นข้างบนไปซะ”
ไม่ใช่แค่กลิ่นโกโก้ครับ มีกลิ่นคาเฟอีนลอยปนมาด้วย ในแก้วของมันนั่นเอง
“ทำไมไม่เอากาแฟมาให้ฉันล่ะ” ถึงโกโก้จะเป็นเครื่องดื่มโปรดของผม แต่ในกระแสเลือดก็มีคาเฟอีนมากกว่าครับ ปกติผมกินแต่กาแฟด้วยซ้ำ ส่วนไอ้จึงซุกจะเป็นคนกินโกโก้
“ตาจะปิดอยู่แล้วจะหาเรื่องกินเข้าไปทำไม”
“แล้วนายอ่ะ ไหนบอกกินกาแฟแล้วใจสั่นไง ทำไมไม่กินโกโก้”
เอาอีกแล้วครับ มันไม่ตอบคำถามผมอีกแล้ว มองหน้าผมนิ่งๆ ด้วยหางตาแล้วก็หันกลับไปจิบกาแฟต่อไม่สนใจใคร
ผมเพิ่งรู้ว่าไอ้หมอนี่เวลาจะเงียบทีมันก็ปิดปากสุดๆ ไปเลยครับ แย่จริง แล้วคนอย่างมันผมก็ไม่อยากเซ้าซี้ให้เสียฟอร์มด้วย
แต่เรื่องกาแฟนี่พอยอมได้ครับ ทว่าเรื่องของมันกับรักสามเศร้านี่คงต้องยอมตื๊อถามสักหน่อย
กระดึ๊บๆ เสียงตัวผมที่เลื้อยตัวจากโซฟายาวมานั่งบนพนักโซฟาสั้นที่มันนั่งอยู่ครับ จิตวิทยาเล็กน้อยๆ ของพวกประชาสัมพันธ์ครับ เขาว่าวิธีนี้จะทำให้เราดูมีอำนาจเหนือคู่เจรจา แต่เดี๋ยวก่อน เขาหมายถึงการยืนค้ำศีรษะท่านลูกค้านะครับ แต่ผมเมื่อยเลยนั่งค้ำหัวไอ้จึงซุกมันแทน
มันทำตาเหลือกด้วยความงงเล็กน้อยครับ ก่อนจะหันไปทางอื่นซดกาแฟต่อ ได้... ไม่ยอมคุยด้วยดีๆ ใช่มั้ย... หึหึ
“เฮ่ย อะไรของนายเนี่ย” ฝีมือการตะปบในระยะสองคืบครึ่งแม่นยำเป็นที่ยิ่งครับ ผมล็อกหน้าของจินจึงซุกให้หันซ้ายหันขวาหลบสายตาเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้แล้ว
“เล่ามาซะดีๆ สรุปว่าสถานการณ์ตอนนี้ของนาย ยังพี แล้วก็คุณลีน่ะเป็นยังไง อ๊ะๆ ถ้าไม่เล่าคืนนี้ไม่ต้องนอน ฉันจะเอาผงกาแฟกรอกปากนาย”
“คิดว่าจะทำได้อย่างที่พูดหรือไง” จึงซุกวางแก้วกาแฟของมันลง แล้วก็เอามือมาจับแขนผมไว้ เตรียมสู้ว่างั้นเถอะ
“น่า... เล่าหน่อยไม่ได้หรือไง เห็นฉันเป็นคนอื่นคนไกลไปได้” ไม้แข็งไม่ได้ก็ต้องไม้อ่อนครับ แต่ถ้าอ่อนไม่ได้ก็จะกลับมาแข็งอีกที
จึงซุกถอนใจยาวเลยครับคราวนี้ แล้วปล่อยมือตัวเองจากแขนผม ผมก็เลยปล่อยมือจากหน้ามันบ้าง
“เมื่อเย็นนายพูดอะไรกับยังพีเขาล่ะ” แน่ะ ไม่ตอบผมแล้วยังมาย้อนถามอีก
“นายเล่ามาก่อนสิ”
จ้องตาวัดใจกันอีกแล้วครับ ไม่อยากบอกเลยว่าแสบตาจะตายอยู่แล้ว ลืมหยอดตา ฮือ... แต่ต้องถลึงไว้ห้ามกระพริบ เดี๋ยวแพ้มัน...
และแล้ว...ความพ่ายแพ้ของมิสเตอร์จินจึงซุกก็ปรากฏอกมาในรูปการถอนหายใจครั้งที่สาม
“สมมุตินะ ถ้าพี่โคคิของนาย... ไปชอบคนอื่นนอกจากพี่สาวฉัน นายว่าเขาควรจะทำยังไง”
อ้าวไอ้นี่ พูดจาแมวๆ แบบนี้มีสวย...
“ไม่มีทาง ถึงเมื่อก่อนพี่โคคิจะเจ้าชู้ แต่เขารักพี่จึงมึนมาก แล้วเขาก็เป็นคนรักษาสัญญา เมื่อบอกว่าจะรักพี่จึงมึนคนเดียวก็หมายความว่าเขาจะไม่มีคนอื่น!”
“รู้แล้วน่า แต่สมมุติ เข้าใจมั้ยสมมุติน่ะ”
แหม...สมมุติหรือ เรื่องนี้คิดยากนะครับ ผมน่ะพวกอ่อนด้วยประสบการณ์ทางรักซะด้วย แต่สำหรับเรื่องนอกใจคนอื่นเนี่ย ผมตั้งมั่นเอาไว้แล้วล่ะครับว่าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นกับชีวิตตัวเองเด็ดขาด แล้วผมก็เชื่อว่าพี่ชายแท้ๆ ของผมก็ต้องคิดแบบนี้เหมือนกัน
ผมอยากจะเป็นคนรักที่ดีครับ
“ต่อให้เป็นอย่างนั้นจริงพี่โคคิก็จะต้องพยายามเลิกสนใจคนอื่นคนนั้นแน่”
“แล้วถ้าเลิกสนใจไม่ได้ล่ะ ถ้ายิ่งนานวันก็ยิ่ง...เอ่อ...ยิ่งรักล่ะ”
เอ๋า...
“ก็...ไม่รู้แหละ ยังไงก็ต้องเลือกสักคน และถ้าพี่โคคิเลือกพี่จึงมึน พี่โคคิก็ต้องตัดคนอื่นที่ว่านั่นออกไปจากชีวิต ยากยังไงก็ต้องทำให้ได้”
ไม่อย่างนั้นจะให้ทำร้ายคนรักของเราด้วยการแบ่งหัวใจเป็นสองดวงหรือยังไง
ถึงจะยาก แต่มันก็ควรเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือครับ
คำพูดแบบอิงเหตุผลไม่สนความรู้สึกของผมทำให้จึงซุกยิ้มแค่นๆ ออกมา
มือของมันที่เคยตกอยู่ข้างลำตัว ยกขึ้นมาวางไว้บนเอวผมเบาๆ แล้วมันก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมสูดหายใจลึกคล้ายเรียกกำลังใจก่อนจะเล่นเกมยี่สิบคำถามกับผมต่อ
“งั้นถ้าพี่สาวฉัน... ถ้าเขาทิ้งพี่โคคิไปล่ะ ถ้าอยู่ดีๆ พี่จึงมึนก็ไปหาคนอื่นแล้วทิ้งพี่โคคิของนายล่ะ”
เวรกรรม แบบนี้เขาเรียกว่าอกหักสองต่อหรือเปล่านี้ แหม... แต่ว่าตัวเองก็เป็นฝ่ายไปชอบคนอื่นเขาก่อนเองนี่นา
“แม้ว่าพี่โคคิของนายจะพยายามประคองความรักนั้นไว้แค่ไหน...”
อ่า... นี่แหละตัวแปร ค่อยน่าเห็นใจหน่อย
“ถ้างั้นก็แย่สิ ถูกทิ้ง ใครก็ต้องเจ็บ... แต่ก็หันไปหาอีกคนให้เขารักษาแผลใจก็ได้นี่ แต่เอ๊ะ ว่าแต่อีกคนเขาชอบพี่โคคิด้วยหรือเปล่า”
ถ้าอีกฝ่ายชอบก็โอเคใช่มั้ยครับ แต่ถ้าเป็นรักข้างเดียวล่ะก็... เศร้าหนักแน่ๆ
มันยิ้มประหลาดๆ ครับ มือที่วางบนเอวผมเมื่อกี้ก็ยกขึ้นมาเขี่ยคางผมเล่น - ไอ้นี่ลามปามจริง
“คาเมะ... หัวใจคนเราไม่เหมือนในละครนะ ต่อให้คนนั้นใจตรงกับนาย ก็ใช่ว่าจะหันไปรักกันได้เลยง่ายๆ เมื่อไหร่ ในเมื่อ...นายเพิ่งจบกับอีกคนหนึ่ง”
“จะให้...ตีปีก มีรักครั้งที่สอง ง่ายๆ ได้ยังไง”
“จึงซุก...”
อะไรของมันครับเนี่ย ไหนมันว่าเรื่องสมมุติ ไหงทำหน้าทำตาอย่างนั้น แววตาเศร้าๆ ของมันที่ผมเห็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันคริสต์มาสกลับมาฉายชัดตรงหน้าผมอีกแล้ว
“นี่...เปลี่ยนเรื่องเถอะนะ คิดอะไรเศร้าๆ อย่างนั้นทำไม นายเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังสักทีดีกว่า” จริงมั้ยครับ นอกเรื่องมานานละ
ว่าแต่ทำไมไอ้จึงซุกต้องมองผมตาค้างอย่างนั้นด้วย
“นี่คาเมะ อย่าบอกนะว่านายยังไม่เข้าใจ”
“จะร้องเสียงดังทำไมเนี่ย ก็เข้าใจแล้วไง”
“เข้าใจว่าอะไร”
“ก็...เข้าใจว่าความรักมันน่าปวดหัวไง แล้วคนที่สองใจไม่ใช่คนเลวเสมอไป แล้วก็---“
“พอเลยๆ ไม่เข้าใจก็ดีแล้วล่ะ” มันทำเสียงหงอยๆ แล้วเอาหัวมาพิงอกผม ทำเสียงงึมงำแล้วก็ไถหัวไปมา โอ๊ยผมล่ะอยากจะฆ่ามันจริงๆ
“อย่ามาเนียนดิวะ”
“ฉันเนียนอะไร ไหนอธิบายมาซิว่าฉันเนียนยังไง”
“ก็นายบอกว่าจะเล่าอ่ะ ทำไมไม่เล่าสักทีเล่าลีลาอยู่ได้”
เท่านั้นแหละ มันก็ก้มหน้าลงไปเป่าปากถอนหายใจกับพุงผมเหมือนเดิม
ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงกับมันแล้ว ง่วงก็ง่วงอยากหลับจะตาย แต่ผมไม่อยากไปนอนแบบคาใจอยู่อ่ะครับ จะมีอะไรง้างปากมันได้มั้ยเนี่ย
“จึงซุก... ช่วยเล่าทีเถอะน้า... นะ นะ อยากรู้จะแย่อยู่แล้ว--” อ้อนยังไม่ทันจบเลยครับไอ้จึงซุกมันก็เอานิ้วชี้เค็มๆ ขึ้นมาปิดปากผม เดี๋ยวพ่องับนิ้วเลยเน่
“ฉันเล่าให้นายฟังไปแล้วคาเมะ เผยจนหมดไส้แล้ว”
“อะไรวะ เล่าให้ฟังตอนไหนกัน อย่ามามั่วสิ” อย่ามาอำนะครับ ถึงผมจะง่วงแต่หูผมยังไม่เสื่อม ยังไม่ได้ยินมันพูดถึงยังพีหรือลีมินยูสักกะแอะ
ในเมื่อไม้อ่อนใช้ไม่ได้จริงๆ ไม้แข็งเห็นทีจะต้องถูกนำมาใช้อีกครั้งครับ ระหว่างที่สมองของผมสรรหาวิธีการ สองมือก็ตะปบจับหน้ามันให้กลับมาสบตากับผมใหม่
เอ๊ะ ทำไมร้อนแบบนั้นล่ะ
“จึงซุก นายไม่สบายหรือ”
ไม่ใช่แค่ร้อนครับ แต่แดงเถือกไปทั้งหน้าเลย แถมหัวคิ้วก็มุ่นผูกเป็นปมเหมือนปวดหัวมากๆ อีกด้วย ไอ้บ้า เป็นไข้ก็ไม่บอก
ตายๆๆ ดูมันเป็นมากเลยครับ แขนขามันอ่อนแรงเห็นได้ชัดเลย โห ชีพจรก็เต้นแรงด้วย บอกแล้ว...อย่ากินกาแฟ
“ความรักมันคงเป็นเรื่องปวดหัวจริงๆ อย่างที่นายว่า”
“ยังจะมาเล่นลิ้นอีก นี่ ปวดมากหรือเปล่า”
พารา พาราอยู่ไหนนะ ผมต้องไปเอาพาราให้มันกิน
“จะไปไหน...”
“ไปเอายาไง นี่เอากี่เม็ดดี สองแล้วกันนะท่าทางนายดูแย่อ่ะ”
“ไม่ต้องไป อยากรู้ใช่มั้ยว่าฉันกับยังพีแล้วก็มินยูตกลงกันยังไง... มานี่สิ” คราวนี้มันลุกขึ้นเปลี่ยนไปนั่งโซฟายาว ผมก็กลัวว่ามันจะล้มครับเลยต้องตามไปประคองมัน
“ไม่อยากรู้แล้ว... ถ้าการที่พูดถึงเรื่องนี้ทำให้นายต้องไข้ขึ้นขนาดนี้ฉันยอมไม่ต้องรู้ก็ได้”
“อย่างที่บอกไปแล้ว ฉันกับยังพีตกลงเป็นพี่น้องกัน ส่วนลีมินยู เมื่อเย็นฉันบอกเขาไปแล้วว่าถ้าจะรักกับยังพีก็ต้องหาทางเอาเอง เพราะฉันอยู่ข้างยังพี แต่ฉันจะไม่ขวาง... เพราะฉันอยากให้ยังพีมีความสุขเหมือนกัน”
“โดยที่นายยอมทุกข์เองใช่มั้ย...” โถ เป็นคนดีจริงๆ เลย ลูบหัวแปะๆ “ไม่ต้องเศร้าไปหรอกนะ สักวันนายจะทำใจได้เองแหละ”
แทนที่ไอ้จึงซุกมันจะปลื้มกับคำปลอบใจของผม มันกลับชักสีหน้าใส่ผมซะงั้น อ้าว ตูทำอะไรผิดฟะ
“ฉันจะทำใจไม่ได้ก็เพราะนายนั่นแหละ เมื่อไหร่จะเข้าใจสักที คนอื่นเขารู้เรื่องกันหมดแล้วเหลือแต่นายคนเดียว”
อ้าว มาวีนผมซะงั้น ก็มันเคยอธิบายอะไรให้ผมฟังดีๆ บ้าง แล้วอย่างนั้นจะให้ผมเข้าใจได้ไง แน่ะ มาทำสายตาพ้อ งานนี้ฉันไม่ผิดสักหน่อยนะ ไอ้บ้า
“นายอยากให้ฉันเข้าใจอะไรนายก็พูดออกมาดีๆ สิ ไม่เอาอ้อมค้อม ไม่ต้องเปรียบเทียบได้มั้ย ฉันงง ฉันสับสน ฉันปวดหัวด้วย” ง่วงอีกต่างหาก!
“ก็ฉันจะพูดได้ไง ฉันเพิ่งเลิกกับยังพีเขา ฉันจะพูดเรื่องนี้กับนายตอนนี้ได้ไงเล่า! บอกแล้วไงว่าไม่เข้าใจน่ะดีแล้ว”
“ก็ถ้ามันดีแล้ว งั้นนายจะโวยวายทำไมล่ะ ตกลงอยากให้ฉันรู้หรือไม่อยากให้รู้กันแน่วะ” โมโหแล้วนะเว่ย
“ไม่ต้องมาทำหน้าจ๋อย เออ ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของนายอีกแล้ว จะไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหนก็ไปเลยไป”
โอ๊ย ไอ้บ้านี่ จะมารัดตัวฉันไว้ทำไม ปล่อยนะไอ้บ้าจึงซุก
ง่วงๆ แบบนี้ยิ่งไม่มีแรงดิ้นอยู่ เดี๋ยวมันเข้าใจผิดคิดว่าผมแรงน้อยกว่ามันสิครับ
“ฉันอยากให้นายรู้ แต่ฉันพูดไม่ได้... ขอร้องนะคาเมะ เข้าใจฉันหน่อย”
เรียกร้องหาความเข้าใจจากผมเหลือเกินครับ แต่ไม่เคยเปิดเผยอะไรกับผมสักอย่าง ขี้โกงจริงๆ
“อย่าโกรธฉันเลยนะ”
ใครว่าผมโกรธ ผมไม่ได้โกรธมันสักนิด ผมน้อยใจ... ทำไมมันไม่ไว้ใจผม มีเรื่องอะไรทำไมมันเล่าให้ผมฟังไม่ได้
แล้วถ้าผมจะโกรธ ผมโกรธตัวเองมากกว่า ทำไมผมถึงไม่เข้าใจมันสักที ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองสมองทึบเท่าครั้งนี้เลยจริงๆ
ผมเคยคิดนะครับว่าถึงไม่สนิทกับมันนักแต่ผมก็รู้จักมันดี ปกติผมจะเดามันออกทุกครั้งว่ามันคิดอะไรรู้สึกยังไง ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกผมแทบจะเดาได้หมดว่าหน้าอย่างมันมีอะไรที่ชอบและไม่ชอบบ้าง
ถ้าจะพูดให้เวอร์ๆ ก็คือเหมือนผมกับมันเคยรู้จักกันมาก่อน ผมว่าผมเข้าถึงรสนิยมของมันมากกว่าไอ้คุณพี่โคคิซะอีก
ทำไมผมโง่อย่างนี้ หรือเส้นผมอะไรมันมาบังภูเขาแห่งปัญญาของผมอยู่
บ้าจริง หัวตาของผมมันร้อนอีกแล้วล่ะครับ อย่าเชียว ขืนเป่าปี่ต่อหน้ามันได้อายตาย
โอย ซี่โครงจะหัก ไอ้จึงซุกมันกอดผมแน่นจัง จะร้องจริงๆ ก็เพราะเจ็บล่ะครับงานนี้
ผมก็แปลกนะ ยืนให้มันกอดอยู่นั่น ไม่ร้องบอกมันว่าเจ็บจะแย่อยู่แล้ว
แขนมันก็ยังกับโซ่เหล็ก นอกจากรัดแน่นแล้วยังอยู่ทน ให้ตายสิ
---สนิมกินเนื้อในฉันเมื่อไหร่...เดือดร้อนถึงนายแน่---
สนิมก็กินมันสักทีสิน่า โซ่แขนของมันจะได้เปราะสักที ไม่งั้นผมได้เดือดร้อนจริงๆ แน่
“จะกอดฉันอีกนานมั้ยเนี่ย”
มันคลายอ้อมแขนพอให้ผมได้หายใจครับ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยอยู่ดี... วะ นานนักเดี๋ยวก็ยืนหลับมาซะตรงนี้หรอก
ไม่ไหวแล้วครับ ความอ่อนเพลียมันโจมตีผมจนต้านไม่อยู่
ผมกึ่งแกล้งทำขาอ่อนทรุดตัวลงพื้น ไอ้จึงซุกตกใจใหญ่รีบอุ้มผมขึ้นมาเลย เออ ดี ไหนๆ ก็ไหนๆ พาผมไปส่งที่เตียงเลยก็ได้นะนั่น
ผมทิ้งแขนลงตามแรงโน้มถ่วงเพื่อความสมจริง ทำคออ่อนหงายเงยไปเลยด้วยครับ - จุดนี้ผมจำมาจากปาร์กยังพี
“คาเมะ นายเป็นอะไร”
เสียงมันร้อนรนน่าแกล้งต่อมากๆ ครับ ถึงจะหลับในไปกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่อีกห้าสิบนั้นก็สนุกกับการรับรู้ท่าทีของมันสุดๆ
ไอ้จึงซุกวางผมลงกับโซฟา ส่วนตัวมันก็เดินไปล็อกบ้านปิดไฟ ไม่นานก็กลับมาหาผมอีกครั้ง แล้วก็อุ้มตัวผมเดินขึ้นชั้นบน
เอิ๊กๆ การทำตัวเป็นง่อยนี่ให้ประโยชน์หลายอย่างดีจัง
อ้าวๆ แทนที่มันจะไปส่งผมที่ห้อง มันกลับพาผมมาห้องมันซะนี่ ก็ได้วะ นอนห้องไหนก็เหมือนกันแหละ เตียงมันก็นุ่มกว่าเตียงผมด้วย
อะไรๆ ก็ดีครับ แย่ก็ตรงที่เมื่อผมแกล้งหลับแบบนี้แล้วทำให้ไม่สามารถลุกไปแปรงฟันได้ โอ้ คืนนี้ผมต้องนอนอมขี้ปากตัวเองหรือนี่...แมงจ๋า หยุดทำงานสักวันเถอะนะ จึงซุก ฉันฝากแปรงฟันด้วยแล้วกัน
ได้ยินเสียงมันเปิดน้ำก็อยากไปล้างหน้าจังเลยครับ ผมเป็นคนสิวขึ้นง่ายด้วย รับรองเลยครับพรุ่งนี้ต้องผุดมาสักเม็ดสองเม็ดแน่ๆ
โหย... กลิ่นสบู่ของมันหอมเตะจมูกมากๆ อิจฉาคนได้อาบน้ำครับ ฮึ่ม... ขัดใจโจ๋ ชิ นอนดีกว่า
สติของผมลางเลือนไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ
ราตรีสวัสดิ์นะจึงซุก ราตรีสวัสดิ์นะพี่โคคิ
...............
.....................
หืม อะไรน่ะ
อะไร...
อะไรมาแตะหน้าผากผม
อ๊ะ แก้มด้วย
อึ๋ย...ปากด้วย
....................................................................................................................................................................
ไหนมันเคยบอกว่าไม่ควรนอนกอดซ้อนหลังไงครับ
แล้วทำไมถึงทำเล่า ...ไอ้บ้านี่!
รัดซะแน่นไม่พอ น้องชายของมันยังตื่นตัวอรุณสวัสดิ์ทักทายบั้นท้ายผมอีกต่างหาก อี๋...
ปวดฉี่นะเว้ย
แล้วดูสิจะขยับตัวหรือหยิบแขนมันออกก็ไม่กล้า แม้จะปวดฉี่มากก็ตามที
เพราะผมไม่อยากให้มันตื่นมาแล้วเห็นตัวมันเองกับผมนอนกอดก่ายกันในสภาพ...นี้ น่ะสิครับ
ถึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่บอกตรงๆ นะครับ ความสนิทสนมชนิดแนบเนื้อที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและบ่อยครั้งในระยะหลัง ทำให้ใจแกร่งๆ ของผม...มันแกว่งๆ
ก็ที่นอนกอดกันอย่างนี้ กี่คืนเข้าไปแล้ว
คิดว่าผมตายด้านหรือครับ ถึงผมจะทำนิ่งๆ แต่แท้จริงสยิวอยู่ไม่น้อย แต่มันน่ะสิครับ เฉ๊ย...เฉย ในเมื่อมันเฉย เห็นผมเป็นเหมือนหมอนข้าง จะให้ผมมากเรื่องก็ดูกระไร ยังไงก็แมนๆ
แต่ที่ปาร์กยังพีใส่หูพูดเมื่อวานน่ะสิ มันทำไอ้ที่หยิวกิ้วอยู่แล้ว ยิ่งกิ้วๆๆๆ แบบยกกำลังขึ้นไปอีก
จึงซุกรักใครคนหนึ่ง ...ใช่แน่ๆ ถึงเพิ่งจะมาเก็ทเอาเมื่อได้หลับไปแล้วตื่นหนึ่งก็เถอะ
แต่ที่แย่ก็คือ ยังพีคิดว่าคนนั้นคือผม
เหตุผล - - ผมคือคนเดียวที่ยังพีเห็นว่าใกล้ชิดกับจึงซุกที่สุด อยู่ร่วมบ้าน และที่สำคัญ ยังพีเคยเห็นผมนอนกอดกับไอ้บ้านี่ด้วย
ทั้งที่จริง ไม่ได้มีอะไรในกอไผ่!!!
แต่เขาก็เล่นพูดซะผมเกือบคล้อยตาม จนเมื่อคืนก็เผลอไปทดสอบเสน่ห์ด้วยวิธีนางเอ๊กนางเอก เป็นลมล้มพับจนป่านนี้ยังหาทางลุกไปแปรงฟันชะแบคทีเรียยังไม่ได้
กลุ้มใจจริงๆ ครับ เอาไงดี เอาไงดี... ผมจะไปแปรงฟันและฉี่ยังไง...
เฮ่ มันขยับตัวแล้วครับ คงตื่นแล้วแน่ๆ งัวเงียแบบนี้ พูดง่ายครับ ตาก็ยังไม่ลืมด้วย ดีจังเลย
“จึงซุก... เอาแขนนายออกไปดิ๊” เสียงของผมอู้อี้นิดๆ ครับ เพราะต้องปิดปากพูด ไม่มีอะไรรับประกันว่าคนที่ประสาทรับรู้ทางการมองเห็นยังไม่ทำงาน ประสาทรับรู้กลิ่นจะหย่อนประสิทธิภาพไปด้วย
ไอ้จึงซุกเชื่อฟังดีครับ เอาขาหน้าและขาหลังออกไปจากตัวผมอย่างว่าง่าย พร้อมเสียงครางและการพลิกตัวแบบคนที่ยังไม่อยากตื่น
ฟู่... ไปกันเถอะเมะน้อย ไปทำงานของเจ้า ก่อนที่จะเป็นนิ่ว
อ๊ะๆ ตอนนี้ขอเซนเซอร์ครับ
.................
.....................
ฮ่า...สดชื่น ลมหายใจหอมสดชื่นแล้วครับ ยิงกระต่ายก็เรียบร้อย ทีนี้ผมต้องไปที่ห้องตัวเองก่อน ยังไงเสื้อผ้าผมก็อยู่ที่นั่น
กี่โมงแล้วนะ ท้องฟ้าตอนหน้าหนาวเดาเวลายากน่าดู แต่ผมก็ควรจะไปเสียที อีกสามวันจะได้หยุดแล้ว...ไปเช้าหน่อยก็ดูขยันดี จริงมั้ยครับ
“อ่าว จึงซุก จะเข้าห้องน้ำหรือ โทษทีนะ” ไอ้จึงซุกยืนทำตาปริบปรืออยู่หน้าห้องน้ำครับ สงสัยจะละเมอลุกมาฉี่
“เฮ้ย”
“เหลือเวลาอีกตั้งเยอะ นายไปนอนต่อเถอะ”
เหตุการณ์ดำเนินรวดเร็วมากครับ รู้ตัวอีกทีหลังผมก็สัมผัสกับพื้นที่นอนแล้ว อะไรของมันเนี่ย อุ้มผมมาทำไม
“เดี๋ยวอีกสองชั่วโมงชั้นปลุกให้ ตอนนี้เพิ่งตีสี่เอง”
“นี่!”
“หลับตาซะ อย่าส่งเสียงจุ๊กจิ๊ก ฉันรำคาญ”
แค่นั้นแหละครับ อิสรภาพห้านาทีของผมก็สิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว ด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ ไม่ฟังอีร้าค่าอีรมของมัน ผมต้องถูกกักตัวในอ้อมกอดแข็งๆ อีกครั้ง... ไอ้บ้า ไอ้จึงซุกบ้า อย่ามาทำอะไรส่งเสริมความเชื่อของแฟนเก่านายอย่างนี้สิ ถ้าฉันเชื่ออีกคนเดี๋ยวก็ได้ขนลุกกันทั้งบ้านหรอก
ต้องหาครับ ต้องหาให้ได้
เขาหรือเธอคนนั้นเป็นใคร
ผมจะได้ไม่ต้องคิดมาก ส่วนยังพี...จะได้ไม่คิดผิด
“ฉันบอกว่าให้นอนไง เดี๋ยวเถอะ ยุ๊กยิกจริงๆ”
ชิ ดุอีก จะทำไม ไม่กลัวเว้ย
อ๊า... ไอ้ผีเชือกกล้วย สงสัยมันขาดความอบอุ่นเมื่อยามเด็กครับ รัดกันจัง มีญาติผู้ใหญ่เป็นอนาคอนด้าแน่ๆ
ฮึ่ม! เดี๋ยวพ่อกลับชาติไปเกิดเป็น มะหมา เพื่อนสี่ขามั่งหรอก
คอขาวนักนะ... กัดซะดีมั้ยเนี่ย แง่ม!
ไม่ไหวครับ เมื่อกี้...ซ้อนหลังก็ไม่ดี ไอ้นั่นของมันทิ่มจิ้มก้นผม ตอนนี้...หันหน้าหากันก็ยิ่งแย่ มือมันครับ มือมัน
มาวางทิ้งไว้ที่แก้มก้นผมเฉย!
อย่านะ อย่าขยับนะเฟ้ย ไม่อย่างนั้น... ตูหยิว... แง่มแง่ม!
...........................................................................................................................................................................
แว่นเพื่อนรักของผม หวังว่าจะไม่มีอะไรมาพรากเราอีก
ใบหน้าอันคุ้นเคยกลับมาแล้วครับ ผมเซิงๆ กับแว่นทรงสี่เหลี่ยม ไม่มีอะไรจะเหมาะกับชีวิตของผมไปมากกว่านี้อีกแล้ว...
เพื่อนๆ โห่เสียดายความเท่ของผมกันใหญ่ แต่ก็นะ... ผมเชื่อว่ายังไงก็ต้องมีสักคนที่ยินดีกับเรื่องนี้
ก็ไอ้เจ้านั่นนั่นแหละครับ
ก่อนออกจากบ้านมาก็ถาม ห่วงแว่นผมยิ่งกว่าผมซะอีก มันบอกว่า... ยังไงก็เอาไว้ใช้พรางสิวที่ผุดขึ้นตรงหัวคิ้วได้
วันนี้ไอ้คนหน้าใสไร้สิวขับรถมาส่งผมถึงหน้าโรงแรมเลยล่ะครับ ไอ้อุ๊อึนดองมันพยายามส่องน่าดู ถามผมยิกๆ ว่าคนนี้หรือเปล่าที่ว่าเป็นเด็กในสังกัด ผมก็ยักคิ้วทำเขินยิ้มรับอำมันไป ไอ้อึนดองแทบถลาจะวิ่งตามรถไอ้จึงซุกเพื่อขอไปดูหน้า
แต่เสียใจที่ไอ้หน้าใสของผมมันเร่งเครื่องแรงแซงทางโค้งไปไกลลิบแล้ว เจ้าอึนดองเลยอดส่อง ได้แต่ดมกลิ่นควันจากการเผาไหม้ของน้ำมันไร้สาร
ป่านนี้ ปาร์กยังพีคงถึงบ้านเรียบร้อย... อาจจะกำลังให้จึงซุกป้อนข้าวป้อนน้ำอยู่ หรือไม่ก็นอนหลับโดยมีอีกคนคอยกุมมือไว้
คิดว่าจะเชื่อมันได้สักแค่ไหนกันครับ ที่จึงซุกจะคิดกับยังพีแบบพี่น้องได้จริงๆ เมื่อกลางวันผมโทรไปหามันยังรีบวางสาย บอกว่ากำลังยุ่ง กำลังพายังพีออกจากโรงพยาบาล ออกจะเป็นห่วงเป็นใย เป็นธุระให้เกินหน้าพี่ชายแท้ๆ ที่ได้แต่เดินคอตกกลับมาโรงแรมอย่างนี้
- ยังพีเขาจะกลับกับจึงซุกครับ ผมเลย... –
คุณลีมินยูสิ้นความหวังจะง้อขอน้องชายคืนดีด้วยยังพีไม่ยอมคุยไม่ยอมมองหน้า ส่วนไอ้คนมือถือศากปากถือบัญญัติสิบประการก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้คุณมินยูอย่างที่ว่าไว้ ผมล่ะอยากจะรู้จริงๆ ครับ ไอ้ภาวะ 1 รับ 2 รุกนี่จะจบลงเมื่อไหร่
หรือต้องให้คนนั้นของไอ้จึงซุกมาปรากฏตัว เหตุการณ์จึงยุติลงได้
“คาเมะ จะกลับบ้านเลยหรือเปล่าครับ”
“ทำไมครับคุณมินยู จะไปส่งผมหรือ” ชัวร์ครับ เดินควงกุญแจรถมาแต่ไกล
“งั้นไปกันเลยนะ”
มองเผินๆ คงเหมือนแฟนกันครับ แต่ตอนนี้ ผมเลื่อนสถานะจากคนถูกจีบไปเป็นศิราณีไปแล้ว ทั้งๆ ที่เขามีแต่จากศิราณีมาเป็นคนถูกจีบ แต่ก็ดีครับ มันทำให้ผมพูดคุยกับเขาได้สะดวกใจขึ้นเยอะ
“คุณมินยูไม่รีบกลับบ้านหรือครับ”
“ผมมาตั้งหลักกับคุณก่อนไง”
ตั้งหลัก นักธุรกิจแบบคิดไวทำไวอย่างคุณลีมินยูต้องถอย ความรักนี่มันไม่ใช่อย่างใจบันดาลจริงๆ นั่นแหละ ขนาดว่าใจตรงกันแล้วยังไม่ง่าย พวกกว่าจะรู้ตัวก็สายนี่น่าสงสารจริงจริ๊ง
“ช้านักเดี๋ยวหลุดมือจะหาว่าผมไม่เตือน”
“เอาน่า ผมยังไม่ได้ถอดใจสักหน่อย แต่ของแบบนี้มันต้องมีจังหวะ คุณจินเขายังอยู่ผมก็แทรกเข้าไปไม่ได้อยู่ดี...”
“เอ๋า ก็ถ้าคุณมินยูไม่อยู่ จึงซุกเขาก็ไม่ไปไหนสิครับ เขาไม่ปล่อยให้ยังพีอยู่คนเดียวแน่ๆ” ใช่มั้ยล่ะครับ “เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวคุณมินยูขับกลับบ้านเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะลากเจ้าจึงซุกกลับให้”
ในเมื่อเป็นเพื่อนกันแล้วก็ต้องช่วยเพื่อนครับ ทั้งเพื่อนจึงซุกและเพื่อนมินยู คนหลังน่ะจะได้สมรสสมรักไวๆ ส่วนคนแรก... จะได้ตัดใจได้สักที...ไม่ใช่แค่ปากพูด และรักใหม่ของมันจะได้เกิด ไม่ต้องมาห่วงหน้าพะวงหลัง
เห็นมั้ยครับว่าผมมองรอบด้านแค่ไหน...
“จะดีหรือ”
“ดีสิครับ ผมจะตามมันไปตากผ้า เนี่ย...หมกค้างอยู่ในเครื่องตั้งแต่เช้าแล้ว” เพราะมันเอาแต่เฝ้าแฟนเก่าอยู่นั่น...
“งั้นขึ้นรถเลยครับ” คุณมินยูเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้ผมด้วยครับ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยทำ เออแฮะ พอไม่คิดอะไรแล้วทุกอย่างมันก็สบายๆ ไปหมดครับ ผมเองก็ไม่เกร็ง นี่ถ้าไม่เกรงใจสายตาใครผมว่าจะถอนสายบัวก่อนก้าวขาซะหน่อย
“อ้าว ไม่ถอยรถล่ะครับ หรือว่าคุณมินยูลืมของ” คุณลีมินยูแกมองกระจกข้างแล้วยกมุมปากขึ้น มือที่กำลังจะบิดพวงมาลัยก็ปล่อยลงข้างตัวเสียเฉยๆ
“เราคงไม่ต้องไปแล้วมั้งครับ”
สิ้นคำ เสียงเคาะกระจกก็ดังรัวมาจากทางฝั่งของผมครับ ตกใจหมด ใครวะ
เฮ่ย ทำไมมันมาอยู่ที่นี่
“คาเมะ คาเมะ”
ผมยังติดสินใจไม่ทันเสร็จว่าจะเลื่อนกระจกลงหรือเปิดประตูรถออกไปดี คุณลีมินยูแกก็กดปุ่มเลื่อนกระจกลงให้จากประตูของเขา
“ลงมา” ไอ้คนมาใหม่มันยื่นมือเข้ามาปลดล็อกเองชนิดไม่เกรงใจเจ้าของรถเลยครับ
“เฮ้ยๆ เดี๋ยว ใจเย็น นี่นายมานี่ได้ไงอ่ะ”
“นาย กลับกับฉัน คุณลี น้องชายคุณตอนนี้ไม่มีคนอยู่เป็นเพื่อน คุณควรจะรีบกลับหน่อยนะครับ”
แม่เจ้า เป็นพายุบุแคมมาจากไหน เปล่าหรอกครับ สีหน้าแลคำพูดน่ะ ไม่ได้มีท่าทีโกรธเกรี้ยวอะไร แต่การกระทำสิ สปีดเร็วกว่านรก!
ปุบปับตัวผมก็ไปอยู่บนรถมัน หายใจออกอีกครั้งรถก็แล่นกระชากผ่านหน้ายามของโรงแรมไปแล้ว
“โกรธใครมาหรือ”
บรึ้น!! คำตอบของมันคือการกระชากเกียร์กระปุกขึ้นจากเลขสามเป็นเลขห้า
“มะ...มีอะไรก็พูดกันได้นะเว่ย”
ฮึ่ม!! แล้วลดจากเลขลงมาเหลือสี่...เพื่อเข้าโค้ง ผมขอตัวจับพนักเบาะให้มั่นก่อนนะครับ
แรงฉวัดเฉวียนของตัวรถทำเอาผมเอนตัวไปทางซ้ายทีทางขวาที ดีเหลือเกินที่ถนนโล่ง จึงไม่ชนรถคันไหนไปซะก่อน แต่ฟุตบาทและเกาะกลางก็ยังมีเอาไว้ให้ล้อรถพอเสยได้ ด้วยความเร็วขนาดนี้ สะกิดนิดเดียวก็คงพอที่จะทำให้ศีรษะของผมพร้อมหลังคารถเล่นหกสูงกับพื้นถนนได้โดยไม่ต้องรอให้ผ่านการอนุมัติ
“ถ้านายยังขับรถอย่างนี้ฉันกระโดดลงจริงๆ นะ ไม่พูดเล่นนะเว่ย ฉันเอาจริง” เสียงของคนเอาจริงสั่นเชียวครับ เปล่านะ ผมไม่ได้กลัว ผมแค่กำลังสะเทือนใจด้วยความเป็นห่วงมัน มากๆ...
สุดท้ายมันผ่อนลงมาเหลือเกียร์สามเหมือนเดิมครับ พร้อมกับรอยยิ้มที่จุดขึ้นที่มุมปาก สายตาของมันยังจับจ้องไปที่ทางข้างหน้า แต่เสียงหัวเราะแผ่วๆ ที่ลอยมากับลมแอร์ ผมว่ามันกำลังเยาะผมอยู่แน่ๆ หน็อย...
“มีญาติเป็นสมาชิกโอเปกหรือไง ขับรถผลาญน้ำมันอย่างเนี้ย หา! หรือสกุลจินมีปั๊มประจำตระกูล”
ยิ่งด่าไอ้ตัวดียิ่งยิ้ม มันน่าโกรธจริงๆ เลยครับ ดูสิ เม้มปากกลั้นเสียงหัวเราะอีก อื้ม... พ่อขอสักทีเถอะวะ
“เฮ้ย อย่านะ เดี๋ยวได้ตายทั้งคู่หรอก อย่าทุบมานะ” ไม่ทุบเว้ย จะถีบเลยต่างหาก ไอ้บ้า ชอบทำอะไรให้คนอื่นตกอกตกใจ ถ้าไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเอง ผมอยากจะเข้าไปจิ้มๆๆๆๆ เอวมันให้บุ๋มเป็นรอยนิ้วเลยครับ
“นี่นายแกล้งฉันใช่มะ”
ไอ้คนหน้าใสอารมณ์ไม่ปกติ เดี๋ยวเหอะ คืนนี้จะให้นอนนอกห้อง!
เฮ้ย ไม่ใช่สิ คืนนี้ผมจะกลับไปนอนที่ห้อง... แล้วให้ไอ้คนขี้แกล้งนอนคนเดียวไปเลย ฮึ่ม...
..................................................................................................................................................................
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันตื่นมาทำก็แล้วกัน”
“บ้า ไม่ได้ ทำตอนนี้แหละ”
“ทำไมต้องบังคับจิตใจกันด้วย”
“ก็นายรับปากไว้แล้วอ่ะ”
“แต่นี่มันมืดแล้วนะ”
“ยังไงก็ต้องทำ นายจะปล่อยให้มันค้างไว้อย่างนั้นหรือ”
“ก็มัน—“
“ไม่ต้องเถียง ฉันเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เพื่อนาย”
“นี่นายต้องการอย่างนั้นมากถึงต้องลงทุนขนาดนี้เลยหรือ”
“ใช่ ไม่มีอะไรที่ฉันต้องการมากไปกว่านี้...อีกแล้ว”
เพื่อยืนยันความต้องการอันแน่วแน่ ผมกรีดนิ้วชี้ ช้าๆ ชัดๆ ตรงไปยังห้องครัวที่ผมได้เอาสายไฟเก่าๆ มาผูกพาดระโยงระยางเอาไว้สำหรับภารกิจในค่ำคืนนี้ โดยเฉพาะ
“ตากผ้าซะ นายเป็นคนอาสาเองนะ เพราะฉะนั้น อย่าบ่ายเบี่ยง อาบน้ำเสร็จแล้วฉันจะลงมาดู”
เว้ย... ไม่เคยรู้สึกเหมือนเป็นนายเท่าวันนี้เลยครับ ผมชี้นิ้วสั่งไอ้จึงซุกให้ทำงานบ้านได้ เย่...
เจ้าจึงซุกมันสัญญากับผมไว้ครับ ตอนที่มันปลุกผมสายไปครึ่งชั่วโมง ทำให้ผมไม่มีเวลารอให้ผ้าแห้งแล้วตากได้ตั้งแต่ตอนเช้า มันจึงรับปากผม ว่ามันจะแวะกลับบ้านมาจัดการให้ แต่เอาเข้าจริง จนป่านนี้ เสื้อผ้าทุกชิ้นยังหมกในเครื่องจนเห็ดราแทบจะขึ้นเป็นดอกๆ...
มันว่าทำธุระยุ่งทั้งวัน ไม่ได้ลืม ไม่ได้ตั้งใจเบี้ยว
ใช่สิ ไปอยู่กับยังพีทั้งที คงแยกกลับมาได้ง่ายๆ หรอก
เมื่อเย็นคงตัดใจสุดๆ กลับบ้านเร็วแถมอุตส่าห์แวะไปรับผมอีก อารมณ์ถึงได้บ่จอยแล้วมาพาลแกล้งผมเล่น
ไอ้คนนิสัยไม่ดี... ถ้ายังตัดใจไม่ได้จะทำเป็นแมนบอกให้คุณมินยูรีบไปหายังพีทำไม
ตัวเองเจ็บ ก็มาแกล้งคนอื่น
เอ๊ะ... แล้วผมจะทำปากยื่นเพื่อ? น่ารักตายเลย หุบๆๆ โห... นัยน์ตาต้อนควัก พี่สาวที่อิมฟอร์เมชั่นยังไม่สู้นะเนี่ย เป็นอะไรไปคิมคาเมะ เข้าสู่วัยทองแล้วหรือไง ทำเป็นตาแก่ขี้งอนไปได้
ไม่เอาๆ อาบน้ำๆ
อืม... วันนี้อาบสักสิบนาทีก็พอ แล้วพรุ่งนี้ค่อยสระผม ยังไงต้องรีบลงไปแกล้ง เอ้ย ไปเอาใจช่วยเจ้าจึงซุกมันก่อน ฉายเดี่ยวการตากผ้า จะไว้ใจได้แค่ไหนก็ไม่รู้
ฮ้า... น้ำอุ่นสบายจังเลยครับ นี่ถ้าผมเก็บตังค์ได้เยอะๆ เมื่อไหร่นะ ผมจะทุบห้องน้ำเพิ่มพื้นที่วางจากุชชี่สักอัน เอาให้หรูกว่าอ่างในห้องไอ้จึงซุกอีก แต่ตอนนี้ ยืนฝันใต้ฝักบัวไปก่อน
เอาล่ะๆ เพิ่มเป็นสิบห้านาทีแล้วกัน ไอ้นั่นมันคงตากผ้าไม่เสร็จง่ายๆ หรอก...
โอ๊ะ ผมเปียกแล้วล่ะครับ ก็ได้ๆ สระผมเลยแล้วกันวะ
................................................................................................................................................................
“คาเมะ คาเมะ นายนอนแล้วหรือ คาเมะ”
“คาเมะ นอนแล้วหรือ”
“คาเมะ”
โว้ย... จะเรียกอะไรนักหนา คนกำลังหลับสบาย!
เฮ่ย หลับ ผมหลับไปหรือครับ เฮือก! สี่ทุ่ม ผมหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เมื่อกี๊ยังอาบน้ำอยู่เลย เวร เสื้อผ้าก็ไม่ได้ใส่
“เฮ่ หลับจริงๆ หรือ อะไรกัน...”
“นายหลับจริงๆ หรือ...”
เดี๋ยวๆ ตื่นแล้ว รอแป๊บนึง กางเกงลิงอยู่ไหนเนี่ย เฮ้ย อย่าเพิ่งเดินไปสิวะ ใจร้อนจริง อ้า เจอแล้วๆ
“จึงซุก” ผมร้องเรียกคนที่กำลังก้มหน้าจับลูกบิดประตูห้องตัวเอง
“ไหนว่าจะลงไปไง หลับก่อนเฉยเลยนะ” ไฟในบ้านทั้งชั้นล่างชั้นบนปิดสนิทเลยครับ มีแต่แสงจากห้องผมเท่านั้น ในความมืดสลัว
ผมเห็นไอ้จึงซุกทำหน้างอนป่องๆ แก้มงี้ตุ่ยอย่างกับอมมะนาวเข้าไปข้างละลูก
ฮ่ะๆ ผมรู้นะครับว่ามันแกล้งทำ และแม้จะดูน่าเตะ แต่ก็ต้องยอมรับน่ะครับว่าคนหล่ออย่างมันทำแล้วขึ้นทีเดียว ง้อหน่อยก็ได้วะ
“โทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ก็มันเผลอหลับไป—“
“ไม่ต้องพูดเลย ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ”
มันบอกให้ผมยืนอยู่ตรงนั้น แต่ตัวมันน่ะเดินเข้าห้องไปครับ อ้าว แล้วนี่มันกะจะลงโทษผมด้วยการให้ยืนกระต่ายขาเดียวทั้งคืนหรือว่ายังไง เฮ่ หายไปไหนล่ะ เฮ่ๆๆ
เกิดความเงียบอันโดดเดี่ยวราวสิบเอ็ดวินาที ไอ้จึงซุกก็โผล่หน้าออกมาจากห้องของมัน พร้อมด้วยหมอนหนึ่งใบและโทรศัพท์มือถือ
เดินผ่านหน้าผม เข้าห้องและล้มตัวลงนอนบนเตียงแข็งๆ ของผม...
ไอ้บ้า ฉันมานอนห้องตัวเองเพราะไม่อยากยุ่งกะแกนะเว่ย ออกไป๊!
“นี่นายจะมานอนห้องนี้ทำไมเนี่ย”
“ก็จะทำไมล่ะ” ดูมัน ส่งเสียงกวนโอ๊ยแล้วพลิกตัวไปมาเหมือนเทสต์ความกว้างของเตียง
“นี่!”
“รังเกียจหรือไง” แก้มมันป่องเหมือนเมื่อกี้เลยครับ แต่น้ำเสียงจริงจังกว่า สายตาก็...รอฟังคำตอบมากกว่า
ถามมาอย่างนี้ จะให้ผมตอบยังไงเล่า ไม่ได้รังเกียจเว้ย แต่ไม่อยากหยิว เข้าใจมั้ย
“อึดอัด?”
เปล่า อุ่นสบายดี แต่มันหยิวเกินไป
“ไม่ชอบ?”
ชอบ... แต่มันไม่ควร
“ไม่อยาก?
อยากดิวะ
“งั้นฉันไปก็ได้”
“เฮ่ย จะไปไหน” ไปจริงหรือ...
ถึงมันอยากไปจริงก็คงไปไม่ได้มั้งครับ ผมเล่นถลาเข้าไปคว้ามันไว้ทั้งตัว...
ปากว่าตาขยิบนี่หว่าเรา
“ฉันแค่สงสัย ทำไมนายถึงได้ชอบ เอ้ย ไม่ใช่ชอบ ทำไมเราถึงต้องนอนด้วยกันด้วย มันไม่จำเป็น ถูกป่ะ”
แรกๆ เพราะไอ้จึงซุกมันเจ็บ มันเหงา แต่ตอนนี้มันจะใช่เหตุผลนี้อยู่หรือ ผมสงสัย มันเหมือนว่าเราต่าง...
“ก็ฉันติดแล้วนี่ ฉันติด เหมือนที่นายติดกาแฟ”
ใครบอก ผมติดโกโก้ต่างหาก ผมดื่มกาแฟเพื่อเอาคาเฟอีน แต่ที่ผมติด คือกลิ่นโกโก้ที่ผสมในกาแฟ
ไม่ได้รู้เรื่องเล้ย...ไอ้บ้า
เฮ่ย นอกเรื่องละ
“แล้วไง เราต้องนอนกอดกันทุกคืนงั้นสิ” เพราะมันติด และผมเองก็ติด...
“ก็ถ้านายรังเกียจ อึดอัด ไม่ชอบ และ...ไม่ต้องการ ฉันก็ไม่รบกวนนายหรอกน่า... ปล่อยฉันสิ”
ก็ไม่อยากปล่อยนี่หว่า ไม่ได้รังเกียจ ไม่ได้อึดอัด ไม่ได้ไม่ชอบ และไม่ได้... ไม่ได้ไม่ต้องการ แต่มันหยิวน่ะ...
เออ! ยอมหยิวก็ได้ ให้มันรู้ไปดิว่าหยิวอยู่คนเดียว
“ที่นอนนายนุ่มกว่า ไปห้องนู้นกันเหอะ”
โอ๊ย... เขินครับ ผมเขินนะเนี่ย รู้สึกเหมือนกำลังอ่อยมันอยู่เลย จั๊กเดียมมากๆ
แล้วดูมันยิ้มสิ เออ ก็ยังดีวะ อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่เขิน
“งั้นนายไปใส่เสื้อซะ ยืนโชว์ก้างอยู่ได้”
ไอ้เวรนี่ ก้างที่ไหน ออกจะเป็นซิกแพค ไม่เหมือนแกหรอก มีแต่พุง!
แต่ก็ดีครับ กัดกันแบบนี้ดีกว่าบรรยากาศเมื่อกี้ตั้งเยอะ ไม่โหวงในท้อง มือไม้ก็ไม่สั่น
โอ้โห ไม่ใช่เสื้อแล้วครับ กางเกงด้วย นี่เมื่อครู่ผมยืนเกาะแขนมันด้วยลิงตัวเดียวที่ใส่ติดตัว ขอเวลานอกสักครู่เลยครับ
“อ่ะ” ไอ้จึงซุกโยนหมอนของมันให้ผมถือ อะไรฟะ
“เฮ่ย” อุ้มอีกแล้วเรอะ
“ไม่พอใจก็ดิ้นสิ”
ไอ้นี่...หนิ
“ถ้าดิ้นแล้วสัญญานะว่าจะไปโยนฉันลงพื้น”
“ไม่รู้สิ ถ้านานดิ้นแรงฉันอาจจะตกใจ” แล้วมันก็สาธิตอาการตกใจจนผมยกแขนเหนี่ยวคอมันไว้แทบไม่ทัน
“ไอ้บ้าจึงซุก!” จะด่าก็นึกคำด่าไม่ออกครับ เฮ้อ...สมองมันตื้อๆ อย่างประหลาด
“นี่ ปล่อยฉันเหอะ จะไปปิดไฟ” เข้าใจมั้ย turn off the light อ่ะ
“ปิดให้ก็ได้”
“ไม่เอา” โว้ย ช่วยรับรู้สายตาขอร้องของฉันหน่อยเถอะ ปล่อยเด้...
ในที่สุดมันก็วางผมลงครับ คงเมื่อยแขนมันด้วยแหละ
เฮ้อ...นี่ถ้ามันยื้อจะอุ้มต่อผมจะสงสัยไปแล้วล่ะครับว่ามันคิดอะไรกับผมหรือเปล่า เดี๋ยวก็กอดเดี๋ยวก็อุ้ม ทำตัวเป็นคนขาดความอบอุ่น
ก็...สรุปว่าคืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่ผมหลับสบายในอ้อมกอดของมันครับ อันที่จริง...ผมหลับสบายในการนอนก่ายมันมากกว่า ทีแรกจะแกล้งทับมันเล่นๆ น่ะครับ กะว่าให้มันหนัก ปรากฏว่ามันตวัดแขนล็อกเอวผมไว้เฉยเลย กลายเป็นผมเองที่แทบหายใจไม่ออก ยังดีที่สุดท้ายมันยอมคลายแขน
ผมก็ไม่จำสักทีครับ แกล้งมันทีไรเป็นโดนเอาคืนกลับทุกครั้ง เป็นคนไม่ยอมคนเลยจริงๆ (ยกเว้นยังพีนะครับที่เห็นมันยอมได้ทุกอย่าง)
“นี่คาเมะ”
“หืม...”
“ฉันกับยังพี... ไม่มีอะไรแล้วจริงๆ นะ”
มันกระซิบบอกผมขณะที่ผมกำลังจะเคลิ้มหลับ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันนึกอะไรขึ้นมาครับ
“อืม... แล้วไงล่ะ”
“เชื่อฉันนะ”
“เออๆ เชื่อ...” เลิกพูดสักทีเหอะ คนจะนอน
“นายชอบคุณลีเขาหรือเปล่า”
“เปล่า...” นึกจะอยากรู้อะไรขึ้นมาล่ะเนี่ย
“ฝันดีนะ”
“ขอบใจ แต่ขอหลับสนิทดีกว่า ไม่อยากฝันอ่ะ”
“กวนแบบนี้เดี๋ยวก็—“
“เดี๋ยวก็อะไร” ทำไม จะทำอะไร สู้คนนะเว่ย
-หมับ- มันบีบก้นผมเต็มแรงทั้งสองข้างเลยครับ
ไอ้ชั่ว เจ็บนะ ฮือ....
จำไว้เลยไอ้จึงซุก สักวันฉันจะแก้แค้นแก ข้างหลังไม่สะใจจะบีบข้างหน้าเลยคอยดู!
........................................................................................................................................................................
ดีใจคร้าบบบ
เอาตัวไม่รอด...
)
(ยังรอเรื่องซาลามอยู่ด้วยนะเคอะ)
สำหรับสงกรานต์คร้าบบบ ขอให้มีความสุขในวันปีใหม่ไทยนะคะ 
อยากยิงน้องเมะด้วยความรักสักดอก เล่นซะจินมึนไม่รู้จะสื่อสารยังไงกะน้องเค้าดีค่ะ ทั้งอ้อมทั้งตรงก็เหมือนคุยกันคนละเรื่องเดียวกันคะเมะทุกที นางเอกของเราอย่าให้ซื่อจนบื่อนะค่ะ เดียวจะอ่อนเกินงาม ซื่อได้แค่พอประมาณว่าเล่นตัวให้พอดี สงสารคนอ่านกลุ้มใจกะลุ้มไปพร้อมมันด้วย เมื่อไหร่มันจะพูดภาษาเดียวกันสักทีนะ
ไม่ค่อยปลื้มนายเอกเลย ไม่ใช่เพราะว่าปลื้มน้องพีมากจนไม่เหลือที่เผื่อใครหรอกนะคะ แต่ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมนายเอกใช้เวลานานนักกว่าจะรู้เรื่องที่คนอื่นในเรื่องรู้มาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้ว อะไรจะขาดความมั่นใจในตัวเองได้ขนาดนี้ พระเอกก็อุตส่าห์ตามมานอนกอดอยู่ทุกคืน ถูกเนื้อต้องตัวกันชนิดที่ว่าถ้าเป็นผู้หญิง คาเมะก็คงต้องแต่งงานกับจินแล้ว แถมจินก็สารภาพออกมาทุกอย่างแล้ว ยังไม่ได้พูดก็แค่ว่าคนที่จินรักก็คือคาเมะเท่านั้น แต่ก็เอาเถอะค่ะ นายเอกมีสิทธิพิเศษอยู่แล้ว ความน่ารักจะเพิ่มขึ้นมากเวลานายเอกใสซื่อบริสุทธิ์ พระเอกรักก็ไม่รู้ คิดไปแต่ว่าตัวเองไม่ดีพอ
นี่เป็นความโชคดีมากเลยนะคะ ที่น้องพีออกมาร่ำร้องว่ารักพี่ยู ทั้งที่เป็นพี่น้องกันแท้ๆนี่แหละ ไม่อย่างนั้นจินก็คงลังเลต่อไป คาเมะก็ยังคงเข้าใจว่าจินเห็นตัวเองเป็นคนใช้ คู่เอกก็จะไม่ได้คู่กัน ต้องขอบคุณความไม่สนใจศีลธรรมของน้องพี
เพิ่งสังเกตว่าน้องพีกับพี่ยูอยู่บ้านเดียวกัน คู่นี้ก็กลุ้มใจเหมือนกัน นี่ถ้าน้องพีตัดใจได้แล้วจริง ก็ไม่อยากให้พี่ยูมาเกิดดวงตาเห็นธรรมว่าแอบรักน้องตัวเองมาแสนนานเอาตอนนี้เลย เพราะว่าน้องพีฉลาด (เรื่องหน้าตางามเลิศละไว้ในฐานที่เข้าใจ) ถ้ารู้ว่าไม่มีหวังก็คงตัดใจ หาคนใหม่ที่ไม่มีอดีตอีรุงตุงนังได้ (ความจริงจะหาสักกี่คนก็คงได้) แต่ถ้าพี่ชายมาบอกรัก น้องพีก็คงจะกลับไปรักกับพี่ชาย ซึ่งก็เป็นเรื่องดีอยู่ แค่หมั่นไส้พี่ยูเหลือเกิน ที่กว่าจะรู้ตัวว่ารักน้อง ต้องรอให้น้องพีไม่สบายเกือบตายเข้าโรงพยาบาล แถมเกือบถูกคุณหมอปล้ำ (อันนี้ก็ยังไม่แน่ใจ ว่าตกลงใช่แผนน้องพีหรือเปล่า ยังไงก็ยังงงอยู่ ว่าคนไข้จะถูกคุณหมอปล้ำในโรงพยาบาลได้ยังไงกัน ถ้าเป็นผู้คุมกับนักโทษในคุกก็ว่าไปอย่าง) รู้ตัวช้าขนาดนี้ แต่ตอนจบได้คู่กับน้องพี โลกช่างไม่ยุติธรรม แต่เอาเถอะค่ะ เพื่อความสุขของน้องพีคนดีที่หนึ่ง
#1 By pum (128.59.6.118) on 2007-04-15 06:53