Only-oasiS

บังคับขู่เข็นน้องให้ต่อได้แล้ว

เรื่องนี้ผลงานของ Renika ค่ะ คอมเมนท์ให้กำลังใจน้องสาวของแจนด้วยนะคะ

-3-

Fiction: [Un] Perfect Continuous
Part: 01
Character: Jin x Kame and Friends
Genre: Drama
Author: Renika
Editor: Asuka
Rate: General
Warning: ฟิกชั่นเรื่องนี้มีทั้งเหตุการณ์จริงและจินตนาการผสมกัน โปรดใช้วิจารณญาณในการแยกแยะ ดูแลตัวเองนะคะ

1 # hate

            บรรยากาศ มาคุภายในห้องพักห้องแต่งตัวไม่ได้ทำให้ใครในห้องมีท่าทีตึงเครียดเลยแม้แต่ น้อย...คงเพราะความเคยชินที่อยู่ร่วมกันมาหลายปีด้วยระดับความสัมพันธ์แบบ ห่างเหิน

คาซึยะถอนหายใจพรืด...พร้อมกับเอาผ้าที่คล้องคออยู่ซับเหงื่อที่ไหลโซมกาย การเล่นไลฟ์แต่ครั้งมันเหมือนสูบพลังชีวิตไปแทบหมดตัว ความรู้สึกเมื่อยล้ากลืนกินไปทั่วจนอยากจะของีบมันที่ห้องพักนี่เลย

ร่างบางปรายตามองเพื่อนร่วมวงที่ต่างคนต่างรวบข้าวของเตรียมกลับบ้านกันแบบไม่สนใจใคร ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับแผ่นหลังกว้างของใครบางคนเข้า ตาเรียวหรี่มองอย่างไม่พอใจระคนขัดเคือง

“คาเมนาชิ?”

“อะ...หา? มีอะไรหรือนากามารุ”

“เปล่า...” ชายหนุ่มร่างผอมดึงมือออกจากบ่าอีกฝ่าย ยูอิจิเลิกคิ้วพร้อมจ้องใบหน้าสวยของเพื่อนร่วมวง “นายนั่นแหละเป็นอะไร? ทำหน้าเสียน่ากลัวเชียว”

“เปล่า...” คาซึยะเลียนเสียงยูอิจิเมื่อครู่ก่อนจะยิ้มตอบ “ฉันเหนื่อยจนจะยืนหลับได้อยู่แล้วต่างหาก ไปกันเถอะ กลับไปนอนเอาแรงดีกว่า”

“อืม...” ยูอิจิมองตามแผ่นหลังเล็กของร่างบางที่เดินออกไปอย่างไม่สบายใจ

สาย ตาและสีหน้าเมื่อครู่ของคาซึยะรบกวนจิตใจของยูอิจิอย่างมาก...ดวงตาเรียวที่ เขาเคยคิดว่าสวยนักสวยหนากลับวาวโรจน์ด้วยแรงแค้นอย่างน่าหวาดหวั่น อะไรสักอย่างในแววตานั้นฉายถึงความริษยาจากก้นบึ้งของจิตใจ สีหน้าอันแสดงถึงความเคียดแค้นอัดแน่นจวนเจียนจะปะทุนั้นยิ่งทำให้เขามั่นใจ ว่าประกายตานั้นเป็นของจริง!

ยูอิจิเคยคิดว่าคาซึยะเป็นเด็กดี มุ่งมั่นและทุ่มเทให้กับงานมากจนคนที่อายุเยอะมากกว่าอย่างเขาอดที่จะชื่นชมไม่ได้

แต่เมื่อไหร่กันนะ...ที่ความมุ่งมั่นนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความทะเยอะทะยานไม่สิ้นสุด...

ทัตสึยะลอบมองภาพเหตุการณ์นั้นเงียบๆ เขาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่สีหน้าของคาเมะตลอดจนแววตาครุ่นคิดของยูอิจิ

...แล้วไง...ใบหน้าของหัวหน้าวงจำเป็นสะบัดกลับมาสนใจตนเองต่อ

หน้าที่ของเขาที่ถูกยัดเยียดมามันก็สิ้นสุดแค่เรื่องงานเสียด้วย และเขาเองก็ไม่ได้ว่างมากขนาดที่จะไปยุ่งเรื่องชาวบ้านช่องเขาได้หรอกนะ ถึงชาวบ้านที่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้านในหมู่บ้านเดียวกันก็เถอะ

เมื่อจัดการกับข้าวของของตนเสร็จ ทัตสึยะก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคู่สวยตวัดไปมองคนที่เอาแต่จ้องเขาตั้งแต่เมื่อครู่ ด้วยสาเหตุที่เขาเองก็รู้อยู่เต็มอก

...ไม่เอาน่า...ทัตสึยะส่ายหน้าตอบกลับไปแบบหน่ายๆ

ทัตสึยะทำเป็นมองข้ามสายตาวิตกกังวลของเพื่อนก่อนจะเลื่อนสายตาหนี แต่เขาก็ต้องได้รู้ว่าคิดผิดเมื่อสายตาของเขากลับไปประสานเข้ากับแววตาเย็นชาของอีกคนหนึ่งแทน

จุนโนะเชิดใบหน้าเรียบตึงขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับหรี่ตามองใบหน้าสวยของลีดเดอร์สลับกับทางที่คนอายุน้อยที่สุดของวงเพิ่งเดินออกไป

และ จุนโนะก็ต้องหน้าตึงยิ่งขึ้นอีกด้วยความไม่พอใจเมื่อถูกทัตสึยะเมินอย่าง สมบูรณ์แบบโดยการก้าวฉับๆออกไปแบบไม่สนใจสายตาแห่งความหงุดหงิดของเขาเลยแม้ แต่น้อย

ร่างสูงจิปากอย่างไม่ถูกใจพร้อมกับปรายตาส่งสัญญาณอารมณ์เสียให้จินที่ยังคงอยู่ในห้องแล้วจึงคว้าข้าวของเดินออกไปจากห้องพัก

โคคิยืนมองเหตุการณ์ต่างๆในห้องอย่างเปิดเผยด้วยความไม่พอใจที่สูงปรี๊ดปรอทแทบแตก หากไม่ติดว่าตอนนี้เหนื่อยจนพูดไม่ออกแล้วเขาก็คงจะโวยวายให้สมใจอยาก

เขาเองก็เป็นหนึ่งในKAT-TUN และเขาก็ไม่อยากให้หน้าที่การงานของตัวเองที่สร้างมาหลายปีพังไปด้วยเหตุผลบ้าๆของคนงี่เง่าสองคนเสียด้วย!

ดีๆกันให้จบๆไปเสียก็สิ้นเรื่อง!!!

จินถอนหายใจช้าๆอย่างคนหมดแรงเมื่อโคคิเดินตึงตังออกไป ก่อนที่จะเดินตามออกไปบ้าง และทิ้งห้องพักว่างเปล่าที่มีละอองไอแห่งความตึงเครียดอัดแน่นอยู่จนแทบหายใจไม่ออกไว้เบื้องหลัง

“อ๊ะ ขอ.....โทษ” จินเอ่ยปากอย่างอัตโนมัติจึงไม่ทันได้ดูในทีแรกว่าคนที่ตนเดินชนคือใคร ซึ่งเมื่อจินหันไปมองก็ต้องชะงักเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร” คาซึยะกล่าวเรียบๆพร้อมกับเดินสวนเข้าไปในห้องเพื่อหยิบของที่ตนลืมเอาไว้

แกร็ก...

เมื่อคาซึยะปิดประตูห้องบังสายตาจากคนนอกเรียบร้อยก็รีบดึงผ้าที่คล้องคอตนอยู่มาถูกแรงๆที่ต้นแขนข้างที่ชนกับจิน

เพียง ชั่ววินาทีที่เนื้อสัมผัสกับเนื้อ...ไออุ่นและความเหนียวเหนอะจากหยาดเหงื่อ ของผิวเนื้อที่แนบกันกลับติดตรึงหลอกหลอนอยู่ไม่จางหาย...

ขยะแขยง...

เพราะคาซึยะรังเกียจทุกอย่างของคนคนนั้นจนแทบคลั่ง

++++++

“อะไรนะครับ?”

คา ซึยะเผยอปากค้างด้วยความประหลาดใจ อาการของคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจทำให้คนในห้องเริ่มจะสัมผัส ได้ถึงคลื่นอารมณ์บางอย่าง สมาชิกวงอีก 4 คนเริ่มหันหน้าออกไปลอบถอนหายใจแบบเงียบๆทีละกัน

“ถ้าเมื่อกี้เธอไม่ได้ยินจริงๆฉันก็จะพูดให้ฟังอีกทีชัดๆก็แล้วกัน...เราเรียก อาคานิชิ จิน กลับมาแล้ว...”

น้ำเสียงราบเรียบนั้นทำให้คาซึยะต้องเม้มริมฝีปากอย่างระงับอารมณ์ แววตาของเจ้าของค่ายที่นั่งอยู่ตรงหน้าทำให้เขาจำต้องห้ามใจตนเองให้ได้

“มีอะไรงั้นหรือครับ? ตามความเห็นของผม...ผมว่าแค่นี้ KAT-TUN ก็อยู่ตัวดีแล้ว ไม่มีเขาความนิยมมันก็ไม่ได้ตกมากมายหรอกนะครับ”

“ผิดแล้วคาเมนาชิคุง...เธอรู้ไหมว่าอัลบั้มนี้ยอดตกลงเยอะมากเมื่อเทียบกับตัวDVDคอนเสิร์ต” ชายสูงวัยร่างเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบราวกับเหนื่อยหน่าย “คณะกรรมการลงความเห็นกันแล้วว่านี่มันก็ครบเวลา 6 เดือนแล้ว ถึงเวลาที่จะให้เขากลับมาได้แล้ว ถ้าหากปล่อยไว้นานกว่านี้ข่าวคาวของอาคานิชิก็รังแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ อีกไม่นานเขาอาจจะกลับมาไม่ได้อีก”

...ก็ไม่ต้องให้กลับมาอีกเสียเลยสิ...

คาซึยะนึกอยากจะโพล่งคำนี้ออกไป แต่เมื่อเห็นทีท่าของเพื่อนร่วมวงคนอื่นว่าเห็นด้วยอย่างเห็นได้ชัดก็จำใจสงบปากสงบคำ

จริงอยู่ที่อาคานิชิ จินเป็นคนสำคัญที่วงขาดไม่ได้ ความยากลำบากของระยะเวลาครึ่งปีที่ผ่านมามันก็ฟ้องอยู่แล้วว่า KAT-TUN ขาดตัว A ไปไม่ได้จริงๆ

แต่คาซึยะก็ไม่อยากที่จะยอมรับความจริงข้อนี้...

ในที่สุดตัวเขา...คาเมนาชิ คาซึยะคนนี้ก็ไม่สามารถพาวงไปรอดได้เพียงลำพังสินะ

ภาระบางอย่างถูกปลดออกจากบ่าทั้งสองข้างแต่กลับถูกแทนที่ด้วยความกดดันจากคำว่า...เจ็บใจ...

“เรื่องรายละเอียดอยู่กับอุเอดะแล้วไปเช็คตารางกันเอาเองก็แล้วกัน” สำเนียงภาษาญี่ปุ่นแบบแปลกๆจบลงพร้อมกับสัญญาณมือโบกไล่ 5 หนุ่มของวงให้ออกไปได้แล้ว

“ครับ...พวกผมขอตัวนะครับ” อุเอดะผุดลุกเป็นคนแรกก่อนจะโค้งให้ตามมารยาทและหมุนตัวเดินนำออกไป ทำให้คนอื่นๆลุกตามไปด้วย

“คาเมนาชิ” คำเรียกไม่ดังนักรั้งให้ชายหนุ่มร่างบางหมุนตัวกลับมามองในขณะที่เพื่อนๆคนอื่นเดินออกไป

“ครับ?”

“เธอเองก็คงรู้ดีแล้วนะ...” ผู้สูงวัยกว่ากล่าวเนิบๆโดยที่สายตาไปจับจ้องอยู่กับเอกสารมากมายบนโต๊ะแทนที่จะเป็นคู่สนทนา “ว่าควรจะทำยังไง ช่วยจัดการให้เรียบร้อยที...ฝากด้วย”

++++++

คาซึยะเดินเข้าตึกบริษัทช้าๆด้วยอาการเหนื่อยๆมึนๆ เขาเริ่มรับรู้ด้วยตัวเองแล้วว่าพิษไข้เริ่มจะรุมเร้าจากการที่ตรากตรำทรมานตัวเองด้วยงานมาระยะหนึ่ง

เล่นไลฟ์มันดูดพลังงานชีวิตจริงๆนั่นแหละ...คาซึยะเอามือกุมหัวที่เริ่มจะปวดตุบๆอย่างไม่สบอารมณ์...แต่ปกติเขาก็ไม่เป็นอย่างนี้นี่นา

“คาเมนาชิ?” น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังดังขึ้นทำให้คาซึยะหันไปทันที “เป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ?”

“ทักกี้ซัง...” ร่างบางครางชื่ออีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มทักทาย “อา...สึบาสะซังด้วย สวัสดีตอนเช้าครับ”

“สวัสดี...เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า?” ทักกี้พยักหน้ารับก่อนจะถามย้ำคำเดิม

“มึนๆนิดหน่อยครับ เหมือนจะเป็นหวัดแต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่ให้กระทบกันงานแน่นอน” คาซึยะรับคำแข็งขันจนทักกี้ต้องถอนหายใจพรืด

“จริงจังให้น้อยกว่านี้หน่อยก็ได้...ไม่มีใครคาดหวังให้นายเพอร์เฟคทุกอย่างเสียหน่อย”

“ผมแค่ทำตามหน้าที่ที่ผมได้รับมาเท่านั้นครับ”

“หน้าที่พวกนั้นนายหยิบไปแบกใส่หลังเองหรือเปล่า? นายดูพักผ่อนไม่พอนะ ไหนๆจินก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องทำตัวแบกรับขนาดนั้นก็ได้”

“ผมจัดการเองได้ไม่ต้องพึ่งหมอนั่น!”

คาซึยะเผลอแผดเสียงลั่น ก่อนจะนึกได้ว่าทำตัวไม่เหมาะสมกับรุ่นพี่ไป “อ๊ะ...ขอโทษครับ...”

ทักกี้ยืนนิ่งจ้องหน้ารุ่นน้องคนหนึ่งที่ตนพอจะสนิทสนมด้วยในระดับหนึ่ง ทำท่าจะพูดอะไรออกไปอีกแต่เสียงถอนหายใจอย่างติดรำคาญจากคนที่มาด้วยกันทำให้เขาต้องเงียบลงและปล่อยให้อีกคนพูดแทน

“งั้นก็หัดพักเสียบ้าง อย่าลืมนะ...KAT-TUNขาดใครไปไม่ได้ทั้งนั้นนั่นแหละ พวกฉันขอตัวก่อนล่ะ”

สึบาสะตัดบทเรียบๆก่อนจะเดินลิ่วออกไปจนทักกี้ต้องหันมาโบกมือพร้อมกับสาวตามคู่หูดูโอ้ของตน

เมื่อแผ่นหลังทั้งสองลับสายตาไป...คาซึยะก็กำหมัดฟาดเข้ากับกำแพงอย่างเคืองแค้น!

ทำไมเขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่สึบาสะว่า! นั่นมันด่าเขาชัดๆ!!

ขาดใครไปไม่ได้...‘ใคร’ ของสึบาสะมันไม่ใช่เขาหรอก...

แต่มันหมายถึง อาคานิชิ จิน ต่างหาก!!

ทำไมทุกคนต้องแคร์หมอนั่นมากมายขนาดนั้น?!

โอเค! หมอนั่นหน้าตาโดยกำเนิด และเสียงดีเป็นพรสวรรค์ แต่มันก็ไม่ใช่!

ใครกันที่ทำเรื่องทำข่าวให้วงจนแทบจะไม่ได้เดบิวท์? ใครกันที่มีปัญหาจนวงแทบจะไปไม่รอด? ใครกันที่คอยเอาแต่ใจจนเป็นตัวถ่วงของวง? ใครกันที่คุณจอนนี่ระอาจนต้องส่งมันไปอยู่แอลเอ?

ก็อาคานิชิ จินไม่ใช่หรือไง?!!

แล้วทำไมทุกคนต้องให้ความสำคัญกับมันถึงขนาดนั้น?

หมอนั่นมีดีอะไรนักหนา...ทั้งๆที่ตัวเขาทุ่มเทขนาดนี้ พยายามขนาดนี้ ทำไมทุกคนยังเคยไม่เห็นความสำคัญของเขา!

ทำไม!!?

แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้ร่างกายที่อ่อนล้าเริ่มรับไม่ไหว คาซึยะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบโคลงเคลงไปมา เพียงชั่ววูบก็รู้สึกเหมือนตัวจะล้มพับลงไป แต่ก็ยังประคองตัวอยู่ได้แม้สายตาจะพร่าเลือนจนมองอะไรไม่เห็นแล้วก็ตาม

“ชิ...”

“เป็นอะไร” คาซึยะสะดุ้งเพราะคิดว่าตนน่าจะเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ในทางเดินที่ว่างเปล่า

“อุเอดะ”

“พรุ่งนี้พวกเราต้องไปทัวร์คอนเสิร์ตที่ฮอกไกโดนะ นายไหวหรือเปล่า” เจ้าของร่างเล็กยืนกอดอกทอดสายตามองใบหน้าซีดขาวของคาซึยะด้วยสีหน้าห่างไกลคำว่าเป็นห่วงเป็นใย

“ฉันไม่เคยเป็นตัวถ่วงของใคร...”

“ไม่ต้องห่วง...ฉันถามตามมารยาท เพราะถึงนายไม่ไหวฉันก็ไม่สั่งยกเลิกรอบคอนเสิร์ตหรอกนะ อย่างดีก็แค่ในนายลิปซิงค์” คาซึยะนึกอยากต่อยคนที่ยืนนิ่งท้าทายอยู่ตรงหน้าเหลือเกิน “วันนี้นายกลับไปพักก่อนจะดีกว่า ฉันไม่อยากให้มีเหตุการณ์ที่ใครสักคนต้องมาล้มลงไปกลางคอนเสิร์ต”

อุเอดะว่าต่อไปโดยไม่เกรงกลัวเพราะชาชินต่อสายตาไม่พอใจนี้มานานและมากพอที่จะทำให้เขารู้ว่าคนตรงหน้าไม่เคยทำอะไรใครนอกจากการมอง

แต่ถึงอย่างนั้น...ทฤษฎีที่ว่านี่ก็มีข้อยกเว้นประการหนึ่งที่ชื่ออาคานิชิ จินอยู่ดี...

“กลับไปนอนพักซะ...และกลับไปทบทวนถึงสิ่งที่ควรจะทำด้วย”

ร่างเล็กเดินหายไปจากทางเดินเงียบสงัด...คำกล่าวทิ้งท้ายของหัวหน้าวงทำให้เกิดเสียงสบถเบาๆดังก้องไปทั่วทางเดินที่ไม่มีใคร

คาซึยะไม่มีทางยอมแพ้และไม่มีวันที่จะล้มเลิก...

...จนกว่าจะได้ความพินาศของอีกฝ่ายมาสนองเพลิงริษยาในใจ...

++++++

edit @ 9 Oct 2007 17:08:45 by jan