[Un] Perfect Continuous - Part 2
posted on 05 Aug 2007 01:45 by asuka-jan in Co-Project
Fiction: [Un] Perfect Continuous
Part: 02
Character:
Jin
x Kame and Friends
Genre:
Drama
Author:
Renika
Editor:
Asuka
Rate:
General
Warning:
ฟิกชั่นเรื่องนี้มีทั้งเหตุการณ์จริงและจินตนาการผสมกัน
โปรดใช้วิจารณญาณในการแยกแยะ ดูแลตัวเองนะคะ
2 # prejudice
ในการเล่นละคร...
บางครั้งบทที่ผมได้มาก็ผมไม่อยากได้...และไม่อยากเล่น
...แต่...
อย่างไรก็ตาม ผมก็จำใจต้องเต้นรำไปตามบทบาท
เพื่อให้ละครเรื่องนั้นออกมาสมบูรณ์ที่สุด
“จิน”
ร่างหนาที่กลิ้งเกลือกอยู่บนโซฟาอย่างสบายอกสบายราวกับบ้านตัวเองโงหัวขึ้นมองคนเรียกอย่างเกียจคร้าน
“อะไรครับทักกี้?” จินครางถามในลำคอพร้อมกับหันไปสนใจหนังในจอต่อ
“นี่นายจะมาเยี่ยมฉันหรือจะมาดูหนังบ้านฉันกันแน่เนี่ย?” ฮิเดอากิยืนเท้าสะเอวมองรุ่นน้องด้วยสายตาระอา
“มานอนอืดอย่างนี้นายคิดว่าจินมันมาทำอะไรล่ะทักกี้?” คนตอบกลับเป็นอีกคนที่เพิ่งเดินออกมาจากครัวพร้อมกับถุงขนมในมือ “ทักกันมันยังไม่ทักเลย... กินนะ”
“เฮ้ยนั่นมันของฉัน!!” ฮิเดอากิโวยขึ้นในทันทีก่อนจะครางโอดในลำคอเมื่อสึบาสะแกะกินอย่างไม่สนใจพร้อมยื่นให้ผู้บุกรุกแถมท้ายอีกต่างหาก
“มาเยี่ยมครับมาเยี่ยม...” จินตอบก่อนจะร้องขัดทันทีเมื่อฮิเดอากิกำลังจะอ้าปากสวดกัณฑ์ต่อไป “โห ทักกี้ ผมมารีแลกซ์อย่าบ่นนักจะได้ไหม นานๆ ทีจะมีเวลาว่างๆ แต่พอมีเวลาว่างก็ออกไปเที่ยวไม่ได้อีก เลยมาที่นี่ไง ไม่ดีหรือผมจะได้ไม่มีข่าว”
“เออ...ยังไม่ชินอีกหรือไง?” เจ้าของสถานที่คว้าถุงมันฝรั่งทอดของตนกลับมาสู่อาณัติโดยเลือกที่จะเพิกเฉยต่อเสียงโวยวายของคู่หู แต่กลับหันไปจิกรุ่นน้องแทน “ไม่ต้องกิน...เดี๋ยวไปหุ่นเผละบนเวทีdream boy”
“โธ่...พักนี้ผมเข้ายิมตลอดเลยนะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว...ทำไมงานปีนี้มันเยอะอย่างนี้ว้า~”
“งานเยอะนี่ไม่ดีรึไง? NewS เขาขึ้นแท่นไปแล้วนะ เมื่อไหร่ KAT-TUN จะเดบิวท์บ้างล่ะ?” สึบาสะกระชากถุงขนมคืนจากทักกี้
“สึบาสะซัง...ถ้าผมเลือกวันเดบิวท์ได้ก็ดีสิครับ จะเอาเป็นพรุ่งนี้เลย” จินเปรยเบาๆ พร้อมกับกดหยุดหนังที่ตนดูอยู่
“อ้าว! ไม่ดูต่อแล้วเหรอกำลังสนุก”
“ก็เล่นบ่นผมกันแบบนี้จะให้ผมดูรู้เรื่องได้ยังไงล่ะครับ?” จินยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเซ็งๆ
“เออๆ ลุกเลย เป็นการเป็นงานหน่อย มาก็ดีแล้วฉันมีเรื่องจะบอก” ฮิเดอากิใช้อวัยวะเบื้องล่างเขี่ยๆ สิ่งมีชีวิตขี้เกียจให้ขยับไปก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งในที่ที่สมกับเป็นเจ้าของสถานที่
“กำหนดตัวแสดงแทนแล้วหรือไง?”
“ใช่ แล้วก็ไม่ใช่นายด้วยจิน” สึบาสะที่นั่งอยู่บนที่วางแขนกลับเป็นฝ่ายตอบแทนหน้าตาเฉยพร้อมกับแย่งขนมทักกี้กินต่อไป
“อันนั้นผมรู้อยู่แล้วน่า...แล้วใครได้ล่ะ? หาคนมีคุณภาพจาก KAT-TUN และ kanjani8 ไม่ได้เลยต้องไปลากพีจังมาแทนหรือไง?” จินหัวเราะเบาๆ
“แกจะบ้าหรือไง”
“งั้นใครล่ะครับ?”
“ก็สุดสวาทขาดจิตของนายไงจิน”
“สึบาสะ...” ฮิเดอากิกดเสียงปรามคนที่นั่งกินขนมลอยหน้าลอยตา
“ทำไม? หรือคนที่แสดงแทนนายไม่ใช่ คาเมนาชิ คาซึยะล่ะ?” ฮิเดอากินึกกลุ้มใจนิดๆ...ทำไมต่อหน้าคนอื่นสึบาสะกลายเป็นคนเงียบๆไปได้นะ...ในเมื่อเวลาอยู่กับคนสนิทๆล่ะตีรวนเป็นที่1
“ผมกับคาเมนาชิไม่ได้เป็นอะไรกันครับ” จินตอบเรียบๆ
“โฮะ...งั้นหรือ...น่าสงสารแฟนคลับ AKame จังน้า~”
“สึบาสะ!”
“โอเคๆ...ไม่แกล้งแล้วๆ หวงเด็กตัวเองจังเลยนะ”
“นายก็หัดหวงเด็กตัวเองบ้างสิ เหน็บเข้าไป ไม่ถูกใจอะไรเขากันนักกันหนา”
“เด็กฉัน? ใคร? คาเมนาชิน่ะเหรอ?” สึบาสะหัวเราะในลำคอ “ใครจะไปถูกใจล่ะเด็กแบบนั้น อีกอย่าง...หมอนั่นไม่ใช่เด็กฉันเว้ย!”
“แล้วใครวะเด็กนายน่ะ”
“ทัตสึยะ”
“...เจ้าโรบะมันน่าเอ็นดูกว่าตรงไหน? วันๆ ถ้าฉันไม่เห็นมันร้องเพลงฉันก็คงนึกว่ามันเป็นใบ้ไปแล้ว”
“การแสดงออกไม่ผ่านแต่นิสัยดีกว่าจมล่ะเว้ย พอเลย...เด็กใครเด็กมันอย่าล้ำเส้น”
“ทีงี้มาทำหวง...เขามาปลื้มเข้าหน่อยจะลากเข้าแฟนคลับหรือไง?”
“อันนี้มันเป็นสิทธิ์ที่คนหน้าตาดีมี ก็ต้องเข้าใจนะทักกี้”
ฮิเดอากิเบือนหน้าหนีจากคนที่ปล่อยมุกหลงตัวได้อย่างหน้าตายกลับมาที่รุ่นน้องคนสนิทที่นั่งเงียบกริบอยู่แทน
“เฮ้ยจิน...เป็นอะไร?”
“เปล่าครับ...ก็ทั้งคู่เล่นสวนกันไฟแลบขนาดนี้ผมจะแทรกตรงไหนได้?”
“เออๆ รู้แล้วก็ยังไม่ต้องบอกใครนะเรื่องตัวแสดงน่ะ เดี๋ยวฉันประกาศเองอีกที”
“ครับ”
“...”
“...”
“เอ้อ...”
ฮิเดอากิยกมือลูบหลังคออย่างทำอะไรไม่ถูกพลางคิดคำพูดที่จะพูดต่อไป
“ไม่คิดจะเล่าอะไรๆ ให้พี่ชายที่แสนดีฟังหน่อยเลยหรือจิน” สึบาสะที่แย่งถุงขนมคืนมาจากฮิเดอากิได้แล้วเป็นฝ่ายถามแทนขึ้นอีก
“อย่างเช่นเรื่องอะไรหรือครับ?”
“เช่นเรื่องอะไรดีล่ะจิน...? คิดว่ามีเรื่องไหนบ้างที่ควรค่าแก่การที่จะแจ้งให้แก่พี่ชายคนนี้ทราบ” สึบาสะพยักพเยิดไปทางทักกี้
“ผมไม่ได้เป็นอะไรกับคาเมนาชิแล้ว”
“ใช้คำว่า แล้ว นี่หมายความว่าแต่ก่อนเคยเป็นอะไรหรือไง?”
“ไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไร สึบาสะซังจะรู้ไปทำไมหรือครับ? ไม่ว่าจะเป็นผม หรือใครใน KAT-TUN ก็ไม่คิดอยากจะล้มอนาคตตัวเองหรอก เพราะฉะนั้นเลิกสอบปากคำผมทีเถอะ...ทักกี้เขายังไม่ถามอะไรผมเลย” จินโพล่งออกไปก่อนจะลดระดับเสียงในประโยคสุดลงเหลือเพียงการบ่นอุบในลำคอ
“ก็พี่ชายที่แสนดีของนายมันดีเกินไป เค้นคอใครเขาเป็นที่ไหนฉันเลยต้องช่วยไง”
“ใครขอ...กลับไปเลยสึบาสะ มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย พี่น้องเขาจะคุยกัน”
“อ้าว! อะไรวะคนอุตส่าห์ช่วย”
“ไม่ต้องคุยอะไรหรอกครับ...ผมไม่มีเรื่องอะไรจะต้องบอก”
“จิน”
“รบกวนทักกี้กับสึบาสะซังนานแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” จินว่าพลางลุกไปดึงแผ่นหนังออกจากเครื่องเล่นก่อนจะรวบข้ามของเก็บแล้วโค้งตัวลา
เมื่อประตูหน้าถูกปิดลงฮิเดอากิก็หันไปมองคนที่ยังคงนั่งกินขนมอยู่อย่างช้าๆ...
“สึบาสะ!!!”
“โอ๊ย! ตะโกนใส่หูฉันทำไมวะ!?”
“มันน่าฆ่าไหมเนี่ย!? ดูสิวะไอ้จินมันหนีไปแล้วนู่น!” ฮิเดอากิแยกเขี้ยวใส่สึบาสะ
“โธ่ อย่างกับนายพูดเองแล้วจินมันจะยอมบอก เรื่องดื้อดึงนี่ชนะเลิศในจอห์นนี่แล้วล่ะม้าง” แต่เรื่องที่สึบาสะว่ามามันก็จริงจนเถียงไม่ออก
“ถ้าจินมันยอมเล่าบ้างก็คงจะดีกว่านี้...”
“ก็คนเขาไม่อยากให้ยุ่งจะไปเสือกทำไมล่ะ? ช่างหัวมันเถอะ โตแล้วนี่ คิดว่าจัดการเองได้ก็ปล่อยมันไป” สึบาสะว่าก่อนจะปล่อยให้ฮิเดอากิดึงถุงขนมกลับไป
“เออๆ ก็ได้วะ ...เฮ้ย!! นี่นายกินหมดเลยเรอะ!!?”
“ฮ่าๆ ก็อร่อยดีเหมือนกันนะรสนี้ ฉันกลับบ้านบ้างดีกว่า ไปล่ะ~”
“สึบาสะ!!”
“ฮะฮะ ล้อเล่นน่า...เดี่ยวซื้อคืนก็ได้” คนตัวบางโคลงหัวไปมาก่อนจะเดินอ้อมมานั่งแปะตรงที่จินเพิ่งลุกไป
“ว่าไงทักกี้...มีอะไรจะถามฉันไม่ใช่เหรอ?”
“ถ้าถามแบบนี้ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าฉันจะถามอะไร”
“ฉันไม่ชอบเด็กนั่น”
“อันนั้นฉันรู้ แต่ขอเหตุผล”
“นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบเด็กเอาแต่ใจ งอแง น่ารำคาญ เหมือนเด็กผู้หญิง!”
“มันไม่ใช่แค่นั้นไม่ใช่หรือ นายไม่ชอบเด็กนั่นมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะอะไร?” สึบาสะเหล่มองฮิเดอากินิดหน่อยก่อนจะตอบ
“นี่นายมาถามฉันทำไม? รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไงวะ ว่าเด็กนั่นเปลี่ยนไปเรื่อยๆ มาถามย้ำความแน่ใจหรือไง?”
“เออสิ...” ฮิเดอากิถอนหายใจเฮือก
“ไม่ต้องคิดจะไปยุ่งเลยนะฮิเดะคุง” สึบาสะแกล้งลากเสียงยานคาน “น้องชายนายน่ะมีส่วนรับผิดชอบโดยตรงเลยทีเดียวล่ะ เรื่องของเด็กก็ให้เด็กมันไปจัดการกันเองไป”
คนตัวบางหันไปสบตากับฮิเดอากิตรงๆ
“แล้วบอกให้รู้ไว้เลยนะ...” สึบาสะหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “รุ่นพี่ในค่ายที่ยังเอ็นดูเด็กนั่นเหมือนเดิมน่ะ...ตอนนี้อาจจะมีแค่นายคนเดียวก็ได้ทักกี้”
“เกินไปน่า...”
“ไม่เกินไปหรอกทักกี้...อย่าคิดว่าคนอื่นเขาไม่รู้นะว่าคาเมนาชิมาพูดอะไรกับนายเรื่องบทดรีมบอย” ฮิเดอากิเงียบไปในทันที แม้จะมีแววตาประหลาดใจอยู่แต่ก็ไม่คิดจะถามออกมา สึบาสะจึงกล่าวต่อไป
“เด็กนั่นกำลังจะฆ่าตัวตายทักกี้...ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่เคยเห็นด้วยเลยกับการที่นายยอมให้บทเด็กนั่นแสดงแทนนาย ไม่ใช่แค่ฉัน...คนทั้งค่ายเขารู้กันหมดแล้วว่าคาเมนาชิมาหานายถึงที่บ้านเพื่อขอแสดงแทนนายในดรีมบอย”
“ฉันไม่ได้ให้บทคาเมนาชิเพราะความสงสารหรือความใจดีหรอกนะ” ฮิเดอากิกัดฟันพูดเสียงเครียด
“ฉันเข้าใจ...เพราะเด็กนั่นก็เหมาะกับบทดีนะ ไม่ต้องห่วงทักกี้...ไม่มีใครว่านายหรอก แต่เด็กนั่น...ฉันว่าเละ”
“จิน”
เสียงเรียกไม่เบานักพร้อมกับฝ่ามือที่วางแปะลงมากลางหลังทำให้จินหันไปมอง
“ไงพี...วันนี้นายไม่มีงานช่วงดึกไม่ใช่หรือ” ร่างหนายกมือข้างหนึ่งขึ้นทักคนร่างบางที่เดินตามมาในทางเดินของตึกช่วงหัวค่ำที่ว่างเปล่าไม่มีคน
“รู้หรือยัง...ไม่ใช่สิ รู้แล้วใช่ไหมว่าทักกี้ประกาศตัวแสดงแทนแล้ว”
“รู้แล้ว...คาเมนาชิใช่ไหม”
“ใช่”
“ก็เหมาะดีแล้วนี่” จินว่าก่อนจะหมุนตัวเดินต่อ
“จะไม่พูดอะไรหน่อยหรือ?” โทโมฮิสะเดินตามจินไปติดๆ
“พูดอะไร?”
“อย่างเช่นเรื่องที่คาเมนาชิไปขอบททักกี้” คำพูดนั้นทำให้ขาชะงักไปในทันที ก่อนที่จะตั้งตัวได้และสาวเท้าต่อไป
“เรื่องแบบนั้นฉันไม่รู้เรื่องหรอกนะ”
“นายจะแกล้งทำเป็นไม่สนไม่ได้จิน!” โทโมฮิสะตวาดเสียงแข็ง “คาเมนาชิทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เล่นดรีมบอย!!”
“แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับฉันหรือยังไง?” จินหมุนตัวกลับไปสบตากับเพื่อนสนิท
“แล้วทำไมนายถึงคิดว่ามันจะไม่เกี่ยว? จิน...ฉันเตือนนายแล้วทำไมไม่ฟัง!!” โทโมฮิสะกระชากเสื้ออีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด
“เรื่องของหมอนั่นมันไม่เกี่ยวกับฉันสักนิดพี...จะต้องให้พูดให้ฟังชัดๆอีกไหม?”
“ไม่เกี่ยว!? นายพูดว่าไม่เกี่ยวงั้นหรือจิน!?!! ทั้งๆที่...”
“ขอโทษที่ขัดจังหวะ...” เสียงคุ้นหูดังขัดขึ้นทำให้โทโมฮิสะหยุดผรุสวาจาที่กำลังจะตามออกมาได้ทัน “แต่นี่มันในบริษัท และมันก็ดึกแล้ว ถ้าจะเถียงกันก็ช่วยกลับไปทะเลาะกันที่อื่นได้ไหม?”
“อ้อ...ขอโทษที ไม่นึกว่าดึกขนาดนี้จะยังมีคนอยู่” โทโมฮิสะปล่อยมือจากเสื้อจินเมื่อคิดได้ว่าภาพที่ออกมามันไม่ดีนัก พร้อมกับหรี่ตามองคนที่เดินออกมาขัด “ซ้อมบทละครอยู่หรือคาเมนาชิ?”
“อืม...ก็จู่ๆทักกี้ซังก็เอาบทมาโยนให้ดื้อๆ”
“ไม่ใช่ว่ารู้มาก่อนแล้วหรือว่าจะได้...อ๊ะไม่ใช่สิ ไม่ใช่ว่านายเป็นคนกำหนดตัวแสดงเองหรอกหรือ?” เพื่อนสนิทของจินยิ้มหวาน
“หมายความว่ายังไง?!” คาซึยะกัดฟันถามกลับไป
“เปล่าไม่มีอะไร กลับกันเถอะจิน” โทโมฮิสะกระตุกยิ้มเยาะทิ้งท้ายก่อนจะลากจินที่ยืนสงบปากสงบคำอยู่นานให้ตามไป
“พี...นายพูดเกินไป”
จินกล่าวเสียงเรียบ เมื่ออยู่ในตู้รถโดยสารที่ว่างโล่ง
“เรื่องนั้นมันจะจริงหรือไม่แต่นายก็ไม่ควรพูดออกไป ถ้าเรื่องนี้หลุดไปมันส่งผลกระทบต่อวงฉัน”
“ฉันไม่พูด...เขาก็พูดกันทั้งบริษัทแล้วเว้ย!” โทโมฮิสะยื่นปากใส่คนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง...ก็รถไฟในเวลาแบบนี้น่ะ...ที่นอนกลิ้งเล่นยังมีเลยนี่
“แต่มันไม่ดีถ้าให้คนอื่นเขาได้ยินจากปากนาย” จินว่า “คนทั้งค่ายเขาก็รู้ว่านายเกลียดคาเมนาชิ เพราะฉะนั้นถ้าคนอื่นมาได้ยิน เขาอาจจะคิดว่านายใส่ร้ายคาเมนาชิก็ได้”
“เออ ขอบใจที่เป็นห่วง! ว่าไปนั่น แถไปเรื่อย ฉันหรือจะเชื่อให้โง่! ถ้าคาเมนาชิมีข่าวกับฉัน วงนายก็เสียด้วย? งั้นล่ะสิ?” ร่างบางกรอกตาไปมาอย่างระอา ในขณะที่จินเพียงยิ้มรับสบายๆ “แต่ยังไงถ้าจะว่าตามนั้นก็ช่วยกรุณาห่วงตัวเองก่อนจะได้ไหม?”
“ฉันไม่มีอะไรให้ต้องห่วงสักหน่อย”
“แล้วเรื่องคาเมนาชิมันไม่น่าห่วงหรือไงไม่ทราบ!”
“หมอนั่นจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันนี่” จินยกขาขึ้นพาดที่นั่งที่ไม่มีคนพร้อมกับเอนตัวพิงที่กั้น
“อ้อเหรอ...ไม่เกี่ยวๆๆๆ นายก็พูดแต่คำนี้ ทั้งๆที่...มันเกี่ยวโดยตรงเลยเว้ย!!” โทโมฮิสะทำหน้าหน่าย “แกล้งไม่รู้หรือว่าไม่รู้จริงๆกันแน่วะฮะ?”
“ไหนลองบอกมาซิ...ว่าในสายตานายคาเมนาชิเขากำลังจะทำอะไรฉัน”
“แย่งงาน!!” ริมฝีปากอิ่มโพล่งออกมาโดยไม่ต้องคิด “จะเอาชนะ! จะเขี่ยนายทิ้ง!! จะทำให้นายดับ!!! อะไรก็ได้! ขอให้นายต้องเจ็บหมอนั่นจะทำทุกทาง!!”
“ก็ใช่ไง...ฉันรู้...” จินหัวเราะในลำคอเบาๆ “ฉันถึงยังเฉยอยู่นี่ยังไงล่ะ หมอนั่นอยากให้ฉันเดือดร้อน ถ้าฉันเดือดร้อนมันก็เข้าทางหมอนั่นไม่ใช่หรือไง?”
“ไม่ต้องมาทำพูดเลย ความจริงใครจะเป็นยังไงนายก็ไม่สนอยู่แล้วต่างหากจิน”
“นายก็รู้ดีอยู่แล้วนี่” จินยิ้มรับคำด่า
“รู้ซึ้งเลยล่ะ...ไอ้ที่นายส่งรายการซื้อของมาให้ฉันตอนใกล้จะเข้าวันใหม่น่ะ!”
“ฉันลืมดูเวลานี่...อีกอย่างนายก็ยังไม่กลับจากกองถ่ายไม่ใช่หรือไงวันนั้นน่ะ”
“เออ ช่างมันเถอะว่ะ พูดเล่น...ว่าแต่นายจะทำยังไงกับคาเมนาชิ”
“ก็ปล่อยไปสิ...อยากทำอะไรก็ทำ มันเรื่องของหมอนั่นไม่ใช่หรือ” จินกระตุกยิ้มที่มุมปาก
“เออ แกมันไอ้คนไร้ความรู้สึกอยู่แล้วนี่หว่า ฉันไม่น่าหลงผิดคิดเป็นห่วงแกเล้ย” โทโมฮิสะบ่นอุบ
...เฮ้อ...
จินเหวี่ยงกระเป๋าลงพื้นห้องนอนอย่างหงุดหงิด
เขากำลังเครียด...อย่างที่เป็นไม่บ่อยนัก
อาคานิชิ จิน เป็นคนที่ทุกคนในค่ายรู้ดีว่าเอาใจใส่แต่เรื่องของตนเอง และมีระดับความสนใจต่อผู้อื่นในระดับที่ค่อนข้างต่ำกว่าปกติมาก จนขนาดอุเอดะที่ไม่ค่อยเอาอะไรกับใครถึงกับออกปากว่ามาแล้ว
...แต่คนแบบนี้กำลังหงุดหงิดเรื่องของคนอื่น...
คนอื่นที่มักสร้างความหงุดหงิดให้เขามากขึ้นเรื่อยๆ...โดยเฉพาะระยะหลังๆ
ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายทำไปเพื่ออะไร...แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ช่วยไม่ได้...
นายเป็นคนเลือกทางนี้เองนะ...คาเมนาชิ คาซึยะ...
++++++
END 2 # prejudice ,TBC
TALK
สวัสดีค่ะ...
2ตอนก่อนหน้านี้ไม่ได้เตรียมการเรื่องtalkมาเลยไม่ได้คุยซะงั้น เหอๆๆๆๆ
ตอนนี้นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร...เอาเป็นว่า ตอนนี้จินมีบทแล้ว...เป็นยังไงกันบ้างคะ อาคานิชิ จิน ในเรื่องนี้?
หลายๆคนอาจจะสังเกตว่าตัวละครเยอะเหลือใจ...เพราะแต่งๆไปคนเขียนเริ่มหลงรักตัวประกอบค่ะ ฮ่าๆ
พักนี้ชีวิตวุ่นวาย...ฟิคเรื่องเก่าๆก็ทวงได้นะคะ แต่ไม่อยากรับปากเลยว่าจะลงให้ได้เมื่อไหร่ เพราไม่รู้อนาคตเลยจริงๆค่ะ เพราฉะนั้นใครเป็นแฟนเรื่องหนึ่งคำก็รอกันไปก่อนนะคะ ตอนนี้กำลังนอยรับประทานกับคะแนนสอบสุดๆ [เกี่ยวไหม]
ยังไงก็อยากให้เอนจอยกับเรื่องนี้กันไปก่อนละกันค่ะ -^ ^-
Reply Comments
NamastE ถามพี่แจนสิพี่ปัท พี่แจนวางมายังไงก็อย่างนั้นแหละ ฮ่าๆ [โยนกันเห็นๆ] ป.ล. เครดิตมุกเรื่องหนึ่งคำ ((ไม่จริงเลยพี่ แจนวางไว้เบากว่านี้เยอะ แถมแจนไม่ได้คิดให้คนทั้งบริษัทเกลียดคาเมะซะหน่อย แจนอยากให้มีแต่ใครๆ รักเมะด้วยซ้ำไป ประมาณว่าเมะประจบดี ยกเว้นคนที่รู้เรื่องแบบอินไซด์))
Tita ตอนนี้ก็ยังไม่เฉลยค่ะ แกล้งคนอ่าน ฮ่าๆ((น้องสาวแจนขี้แกล้งค่ะ))
Zszq ง่ะ...ตอนนี้เกลียดแต่ต่อไปก็ใช่ว่านะคะ ((ไม่ใช่เกลียดทั้งเรื่องเลยหรือ))
_mao*,, - เครียดที่เจ๊สวยกว่าค่ะ ((พี่สวยสุด))
Nawa_akanish ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ แต่เอาไปเทียบกับพี่แจน พี่แจนเขาก็เสียหมดสิคะ 55+ ((ไม่หรอก น้องแจนเก่งค่ะ อย่างน้อยเขาเขียนฟิกที่แนวแจนไม่กล้าเขียนตั้งหลายเรื่อง))
Mod-ko มาต่อแล้วค่า((อืม มาต่อสักทีค่ะ))
KittyDoll ชอบเหมือนกันค่ะ เราว่าคาเมะมันน่าจะเป็นแบบนี้นา หุหุ ((เฮ่ย แต่แจนว่าเมะในเรื่องร้ายกว่าที่แจนคิดนะคะ))
Aolly ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ สำหรับตัวละครแต่ละตัวคนแต่งเองก็ชอบมากๆเลยค่ะ เป็นฟิคที่สามารถลงรายละเอียดของตัวละครได้เยอะจริงๆ ((เยอะมากอย่างที่แจนคิดไม่ถึงเลยค่ะ))
Viva ฮ่าๆ มันก็เกิดจากความคิดเล่นๆล่ะค่ะ แต่ตอนนี้พอเห็นคลิปเห็นอะไรนี่คิดแง่ติดลบไปแล้วล่ะค่ะ [ช่างมีอิทธิพล] ((เป็นพวกชอบคิดมุมกลับเหมือนกันทั้งสองคนเลย่ะ พิคิดตรงกันเรื่องก็เลยออกมา))
GINg อา...ตอนนี้คงไม่ดุเดือดเท่าไหร่น่ะค่ะ ก็จินมันคาแรคคนละแบบกับเมะนี่น้า~ ตอนนี้เลยเอื่อยเฉื่อยไปเลยแฮะ 55+ ((จินมันชิลๆ ค่ะ เมะเต้นแร้งเต้นกาคนเดียวแหละ))
M* - ชอบพลอตเหมือนกันค่ะ ><!! ((ขอบคุณค่ะ แต่เรื่องนี้ต้องยกเครดิตให้คนแต่งที่ใส่รายละเอียดเกินพล็อตมากมาย))
**
) 55+ บ้า...
ไม่มีใครรักลูกสาวเลย แต่กี้ยังรักอยู่ก็ยังโอนะ แต่แหมบะ พูดงี้เล่นเอาเศร้าแทนน้องเลยอ่ะ นอกจากไม่รักแล้วยังมีเด็กใหม่อีก (ใช่สิ เอ้มันสวย
ปล. เมื่อไหร่เมะกะจินมันจะรักกัน
#1 By NamastE on 2007-08-05 02:23