Every... of me 2
posted on 21 Nov 2007 19:09 by asuka-jan in NotJKตอนแรก http://asuka-jan.exteen.com/20070729/every-of-me
Everything, I can do…
ผมรักจิน ผมรักเพื่อนตัวเอง
ความลับที่จะเก็บไว้จนตัวตาย ไม่ให้ใครรู้ และคนสุดท้ายในโลกที่จะรู้ก็คือคนที่ผมรัก
ผมมอบหัวใจให้เพื่อนร่วมเพศคนนี้ไปตั้งแต่เรายังไม่เดียงสา และแน่ชัดยิ่งกว่าอะไรเมื่อมีเซ็กซ์ครั้งแรก อ้อมกอดของผู้ชายคนหนึ่งที่ผมจำชื่อไม่ได้ในคืนวันที่จินจากผมไป เป็นคำตอบที่ตอกย้ำความรู้สึกนั้นให้ลึกจนไม่อาจเรียกคืนมา
ผมใช้ชีวิตเกย์แบบสุดเหวี่ยงขับไล่ความอ้างว้างที่ดูไม่มีทางสิ้นสุด
สามปีผ่านไป ผมไม่ใช่คนเดิมอีก ขณะที่จินยังคงเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ สิ่งที่จินเป็น สิ่งที่จินชอบ สิ่งที่จินเกลียด เว้นเพียงแต่ด้านกายภาพที่จินเปลี่ยนไปมากจนผมไม่กล้าทักแม้แน่ใจแค่ไหนว่าเป็นเขา รอยยิ้มของจินที่ผมได้รับในครั้งนั้น ทำให้ผมต้องหมั่นเตือนตัวเองว่าจงอย่าได้ทำอะไรให้ต้องสูญเสียเขาไปอีกครั้ง
ทรมานหรือครับ ไม่เลย ผมพอใจ ในเมื่อมิตรภาพที่ยืนนานที่สุดมันคือความเป็นเพื่อน
ถ้าเพียงมันจะเป็นอย่างนี้อยู่ร่ำไป ไม่มีใครมาสั่นคลอนเรา
ใครก็ได้ที่จินจะคบ สนิทสนม แต่ต้องไม่ใช่คนนี้!!
“นายคิดจะทำอะไรคาเมนาชิ”
“รุ่นพี่บีบแขนผมแรงเกินไปหรือเปล่าครับ” คาซึยะแสร้งทำเป็นประท้วงทั้งที่ผมยังไม่ได้ลงแรงอะไรมาก ใบหน้าที่ผมเคยคิดว่าน่าดูไม่ต่างอะไรกับที่จินให้ความเห็น แต่บัดนี้ความน่ารักที่เคยมีกลับกลายเป็นความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจชนิดที่บีบหัวใจผมให้ตายตรงนี้ก็ยังได้
“ตอบฉัน”
“ทำไมล่ะครับ รุ่นพี่กลัวอะไรหรือ”
ลูกตาวาวไหวที่ผมเคยควบคุมได้เพียงแค่จดจ้องลงไป ตอนนี้มันกำลังฟ้องถึงอิทธิพลที่ผมเคยมีต่อเขาว่ามันน้อยลงจนไม่เหลืออีกแล้ว
“อย่านะคาเมะ”
“ขอร้องหรือสั่งล่ะครับ แต่เสียใจนะ ผมไม่คิดว่าผมต้องฟังอะไรคุณทั้งนั้น”
คาเมะสะบัดแขนผมออก ทิ้งรอยยิ้มหวานขาดใจเอาไว้ ก่อนจะเดินลับไป พร้อมกับดวงใจของผมทั้งดวงที่อยู่ในกำมือ
พระเจ้า หากพระองค์มีอยู่จริง โปรดเห็นใจในความมักน้อยของผม และอย่าพรากเอาสิ่งจำเป็นที่สุดในชีวิตของผมไปอีกเลย
.............................................................................................................
“รุ่นน้องนายเก่งว่ะ”
“อะไรนะ”
“วะ ใจลอยหาใครอยู่ได้ ฉันบอกว่าน้องคาเมะเขาเก่งโว้ย”
ผมไม่เคยเห็นจินพูดถึงใครบ่อยขนาดนี้ คาเมะแทบจะมาอยู่ในทุกบทสนทนาของเรา
สิ่งที่ผมกลัว กำลังจะเป็นจริงมากขึ้นทุกวันอย่างนั้นหรือ
“หรือ...”
“เออ เมื่อวานที่บอกว่าไปถ่ายหนังไง เกิดปัญหาอะไรน้องเขาแก้ได้หมดเลยว่ะ ขนาดแบตหมดยังไปขอสถานีรถไฟขอต่อสายชาร์ตแบตได้เลย”
“นายแน่ใจนะว่าไม่ได้ชอบเขา”
“ไอ้บ้า บอกว่าไม่ได้คิดอะไรก็ไม่ได้คิดสิวะ ฉันชอบผู้หญิง!”
แต่คาเมนาชิก็เหมือนผู้หญิง ไม่ใช่ด้านรูปร่างหน้าตา แต่เหมือนในแง่ที่ว่าเขาทำให้พวกผู้ชายต้องปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งที่เห็นว่าใส่กางเกงและมีลูกกระเดือกทิ่มคออยู่นี่แหละ
“อย่าให้เห็นอีกทีเดินควงก็แล้วกัน”
จินเองก็คงไม่ต่างจากผู้ชายคณะผมเท่าไหร่ เพราะผมรู้มาว่า เมื่อวานนี้จินรับหน้าที่เป็นตากล้องตลอดงานโดยมีคาเมะเป็นผู้กำกับภาพดูแลอยู่อย่างใกล้ชิด
ทั้งที่เคยตั้งกฎห้ามไม่ให้พวกผิดเพศเข้าใกล้เกินสามเมตร
“ปากหรือวะ ที่พูดนี่หวงเพื่อนหรือหวงรุ่นน้องไม่ทราบ”
“ฉันไม่ได้หวง... แค่กลัวว่าอยู่ๆ นายจะเปลี่ยนรสนิยม ฉันไม่อยากมีคู่แข่งเพิ่มนี่หว่า”
“คู่แข่งอะไรวะ อย่าพูดเรื่องชวนขนลุกได้มั้ย”
อย่างที่ผมเคยบอก หากจินจะมีความรัก ผมจะยินดี และไม่หวงห้าม ต่อให้เจ็บไหนผมจะช่วยให้เขาสมหวัง
ขอแค่คนที่จินรักเป็นผู้หญิงที่ดี และพร้อมจะทำให้เพื่อนของผมคนนี้มีความสุข
“จริงๆ นะจิน ฉันไม่อยากให้นายเป็นอย่างฉัน”
“แกก็เลิกบิวท์เสียทีสิวะ บอกว่าไม่ได้คิดอะไรไง”
ถ้าแววตาของจินจะไม่เปล่งประกายเช่นคนมีสุข หรือเพราะอีกฝ่ายจะไม่ใช่ใครคนนั้น ผมคงจะปัดผ่านไปอย่างไม่สนใจ
แต่นี่ไม่ใช่
เพราะอีกฝ่ายเป็นคาเมนาชิ คาซึยะ และเจ้านั่นกำลังก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเพื่อนรักของผม มากขึ้นทุกที ทุกที...
“ฉันแค่เปิดใจคบกับเขาในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่ต่างกับที่ฉันคบกับนายหรอกน่า”
...................................................................................................
แต่การเปลี่ยนแปลงของจินทำให้ผมกลัว
เพื่อนของผมกระตือรือร้นกับการถ่ายหนังสั้นเสียยิ่งกว่าอ่านหนังสือกฎหมาย ทั้งๆ ที่ช่วงปลายภาคแบบนี้เขาจะไม่ไปไหนนอกจากจมตัวเองกับกองตำราอยู่ที่บ้านทั้งวัน แต่วันนี้ จินกลับเสียเวลารอมาผมนั่งเรียนตอนเช้า เพื่อจะให้ผมพาไปซื้อเทปวีดีโอในตอนบ่าย ด้วยเหตุผลที่ว่าคาเมนาชิติดเรียนตลอดวัน และคนอื่นในกลุ่มไม่มีใครพกสตางค์มามากพอ
“เดี๋ยวพอนายทำกระเป๋าสตางค์ตก นายก็ก้มลงไปมองที่กระเป๋า แล้วก็มองที่พระเอก ทำหน้าตกใจนิดนึง แล้วรีบก้มเก็บแล้ววิ่งหนี โอเคนะ”
จินตัดสินใจให้ผมเป็นตัวร้ายในหนังสั้นของเขา และเพิ่มตำแหน่งผู้จัดการกองถ่ายให้ผมอย่างไม่ถามความเห็น
ไม่มีอะไรที่ผมไม่เต็มใจทำเพื่อจิน ถ้ามันจะทำให้ผมได้ใกล้ชิดเพื่อนคนนี้ยิ่งกว่าใคร
และสามารถป้องกันเขาจากการประสงค์ร้ายของใครบางคนได้
“รุ่นพี่ต้องทำหน้าเหมือนคนทำผิดแล้วโดนจับได้นะครับ”
คาเมนาชิสนิทกับจินได้ไวกว่าที่ผมคาดคิด ไหล่หนาที่นานๆ ผมได้มีโอกาสได้แตะ เจ้านั่นกลับวางมือเอาไว้ได้เหมือนเป็นเรื่องปกติ
“ใช่ ต้องทำหน้าแบบ ซวยแล้วกู”
ไม่ว่าจะเป็นเพราะโชคชะตาหรือผลกรรม ความโชคร้ายก็มาเคาะประตูใส่หน้าผมเสียงดังขึ้นทุกที
“เอาแบบหน้าซีดเลยมั้ย”
“แบบนั้นก็ดีครับ ผมรู้ว่ารุ่นพี่เล่นละครเก่ง ต้องสมบทบาทแน่ๆ”
คงเพราะผมทำบาปมามากเกินไปพระเจ้าจึงไม่ประทานอภัย
“คงไม่เก่งเท่านายหรอกคาเมะ เสียดายที่นายไม่เล่นเองนะ”
“เฮ้ย นายดูหน้ารุ่นน้องนายก่อน อย่างนี้หรือจะเล่นเป็นโจร”
“ใช่ครับ หน้าเอ๋อๆ โง่ๆ อย่างผม เล่นบทโจรไม่ได้หรอกครับ ต้องหล่อๆ แบดบอยอย่างรุ่นพี่คงจะเหมาะกว่า จริงไหมครับพี่จิน”
“อืม ตรงเหมาะจะเล่นบทโจรนะ แต่ขอค้านที่ว่ามันหล่อ เพราะพี่หล่อกว่า”
คาเมะหัวเราะและพยักหน้าอย่างเขินอาย ถ้าย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สักครึ่งปี สีหน้าขวยเขินแบบนี้ก็คงเขย่าหัวใจเย็นชืดของผมได้มากพอกัน แต่ในวันนี้... ผมคงได้แต่ส่งสายตาวอนขอ
เจ็บแค้นเคืองโกรธกันแค่ไหน อย่าแตะต้องหัวใจของผมเลย
“วะไอ้พี เก็บกระเป๋าแล้วก็วิ่งสิ ยื่นนิ่งหาเหรียญอยู่หรือไง”
“นายไม่ได้บอกให้วิ่งไปทางซ้ายหรือทางขวานี่หว่า”
...ได้โปรด อย่ายุ่งกับเขา...
“เออๆ ทางซ้ายๆ คราวนี้อย่าต้องให้เทคอีกนะ เดี๋ยวมีถีบตกรางรถไฟ”
“พี่จินโหดจัง ผมชักกลัวแล้วนะเนี่ย”
“กลัวทำไม พี่ออกจะใจดี น่ารักกว่าไอ้พีตั้งแยะ”
“ตกลงว่าจะให้ฉันวิ่งไปทางซ้ายใช่มั้ย”
“ใช่ ว่าง่ายๆ นะเว้ยไอ้พี จะได้โตไวๆ ไง”
.........................................................................................
เพื่อพี่ปุ้มและน้องจอย สปีดมาต่ออีก 1 ตอนแล้วนะจ๊ะ
แอบเอาว่า เมื่อก่อนมะพีเคยหักอกคาเมะช่ายมิค๊ะ
คาเมะเลยมาแก้แค้นที่จิน
ไม่ว่าจะยังไงรอตอนต่อไปค่ะ
ปล.แอบสปอยส์ตอนจบให้หน่อยค่ะเจ๊แจน ไม่ง้านนมันปวดจายยยยยย
#1 By __mao~~ (58.8.189.200) on 2007-11-21 19:28