Every... of me 4
posted on 12 Dec 2007 21:02 by asuka-jan in NotJK
Just… every of me...it’s for you
“รุ่นพี่ทำหน้าเครียดอีกแล้วนะครับ”
คาเมนาชิทักทายผมด้วยน้ำเสียงร่าเริง ทั้งๆ ที่ผมมุ่งหน้าตรงมาหาเขาท่าทีคุกคามมากกว่าครั้งไหนๆ บางทีผมก็อดคิดไม่ได้ว่า ผมกำลังเดินมาติดกับของเขาเต็มก้าว
“นายพูดอะไรกับจินกันแน่”
แต่ทั้งที่รู้ ความร้อนใจของผมกลับทำลายความเยือกเย็นที่ควรมีและพุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง
“รุ่นพี่หมายถึงตอนไหนล่ะครับ ผมน่ะ...พูดกับพี่จินบ่อยจะตาย”
“อย่ามากวนประสาทพี่! ...เรามาพูดกันให้รู้เรื่องซะทีดีกว่า นายต้องการอะไร”
“ผมน่ะหรือ...” คาเมะลุกขึ้นจากโซฟาเบาะยาวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม กลิ่นของโคโลญจ์ยี่ห้อแพงหอมกรุ่นกวนจิตใจของผมให้ขุ่นมัวกว่าเก่า “ผมแค่บอกเรื่องจริง...กับเรื่องไม่จริงบางอย่างให้พี่จินรู้เท่านั้น”
ผมผลักเขาให้ลงไปนอนหงายกับเบาะห่าเหวสีแดงสด จับข้อมือเล็กให้ตรึงอยู่ข้างตัว
“ไอ้เรื่องไม่จริงที่ว่านายอยากจะคืนดีกับฉันจนตัวสั่นน่ะหรือ”
พิศวาส? ไม่เลย... ความยั่วเย้าที่เขามีไม่ส่งผลใดๆ กับผมอีกแล้วตั้งแต่วันที่เขารุกล้ำความเป็นส่วนตัวของผมอย่างไม่อาจให้อภัยได้ แล้วในวันนี้ ที่เขาพยายามแตะต้องหัวใจ อย่าฝันเลยว่าผมจะปล่อยให้เขาได้ทำตามอำเภอใจอีก
“มันก็น่าสนใจอยู่หรอกนะครับ เพราะพี่ควรจะรับผิดชอบในสิ่งที่ทำไว้กับผมอยู่แล้ว แต่เผอิญผมก็ไม่ใช่พวกนิยมของเก่าเหมือนกัน”
“แล้วนายต้องการอะไร”
“พี่จินเขาเป็นคนดีออกนี่ครับ พี่คิดว่าผมต้องการอะไรจากผู้ชายอบอุ่นคนหนึ่งล่ะ”
“นายไม่มีทางสมหวัง!” ไม่มีวัน
“มันก็ไม่แน่”
“จินไม่ได้รักนาย” เสียงตะโกนของผมดังลั่น พอที่จะทำให้คนคนหนึ่งสะดุ้งแล้วต้องยกมือปิดหูได้เลย แต่คาเมะยังคงยิ้มให้ ยิ้มร้ายที่ไม่สวยเลยสักนิด
“แน่ใจได้ยังไง... พี่ตายใจได้อย่างนั้นหรือฮะ? เพื่อนๆ เขายังพูดกันเลยว่าที่พี่จินเกลียดเกย์นี่ท่าจะไม่จริง เพราะนอกจากคบพี่เป็นเพื่อน...สนิทแล้ว เขายังเอ็นดูผมอย่างกับอะไร เหมือนน้องเหมือนแฟนก็ไม่ปาน...”
“พอได้แล้ว”
“ความจริง ทนฟังไม่ได้หรือไงฮะ”
“หยุด!”
“พี่นั่นแหละ หยุด หยุดบ้าแล้วก็รอดูดีกว่า รอดูว่าสุดท้ายแล้วเรื่องนี้จะเป็นยังไง”
............................................................................................
ผมไม่รู้ว่าพาตัวเองกลับถึงแฟลตตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่านอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างนี้ตั้งแต่ฟ้าเป็นสีฟ้าจนกระทั่งมันมืดดำ
ผมไม่รู้ว่ากลัวอะไรมากกว่ากัน ระหว่างความจริงที่คาเมะเป็นผู้เก็บงำไว้ หรือความจริงที่ว่าจินเอ็นดูคาเมะจนเกินปกติ
ผมไม่รู้ควรจะทำยังไงต่อไป เหมือนกับที่ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ยังไงถ้าสิ่งที่ผมกลัวทั้งสองเป็นจริง
ถ้าจินรู้ว่าผมรักเขา
หรือถ้าผมได้รู้ว่าจินรักคาเมะ
ไม่ว่าอย่างไหน ก็เท่ากับผมต้องสูญเสียเขาไปทั้งนั้น
สูญเสียเพราะความเกลียดชัง หรือสูญเสีย...ให้กับคนอื่น
ถ้าใครคนนั้นไม่ใช่คาเมะ หรือใครคนนั้นไม่ใช่ผู้ชาย ผมจะทุกข์น้อยกว่านี้หรือไม่ เจ็บปวดหัวใจน้อยกว่านี้หรือเปล่า
ผมคงรอให้มันเกิดขึ้นไม่ได้
“นอนกินบ้านกินเมืองจังวะ ไม่ไปทำงานหรือไง”
“นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่บ้าน”
“แกรับโทรศัพท์ฉันไว แสดงว่าไม่ได้ยุ่งอยู่ แล้วก็ไม่มีเสียงลูกค้าแทรก แสดงว่าไม่ได้อยู่ที่ร้าน และน้ำเสียงเบื่อหน่ายของแก แสดงว่าสิ่งที่แกทำอยู่ถ้าไม่นอนก็....อ่านหนังสือโป๊”
“รู้ดีจริงนะ”
“คนมันฉลาดนี่หว่า นี่ตกลงนอนหรือทำไอ้นั่นอยู่วะ”
“ที่ถามนี่แกจะช่วยฉันได้หรือไง”
“เออ... เดี๋ยวไปตามน้องคาเมะให้”
“ทะลึ่ง เอานิสัยแบบนี้มาจากไหนวะไอ้คุณชาย”
“มีมาตั้งแต่เกิดแล้วเว้ย แค่ไม่ได้งัดออกมาใช้”
“เออ เดี๋ยวจะเอาไปบอกน้องปีหนึ่งคณะแก คะแนนนิยมตกแน่ไอ้จิน”
“เสียใจด้วย เดี๋ยวนี้ผู้ชายเซอร์นิด ทะเล้นหน่อยเป็นที่นิยมเว่ย ลุคคุณชายหน้าหงิกมันไม่เวิร์กแล้วว่ะ”
“งั้นหรือ”
“สรุปว่าดีกับน้องคาเมะแล้วใช่มั้ยวะ เห็นน้องเขาทำหน้าตามีความสุขจัง”
“ไปเห็นเมื่อไหร่วะ”
“เห็นเดี๋ยวนี้เลยเนี่ย”
เขาสองคนอยู่ด้วยกัน... อีกแล้ว ทำไม หนังก็ตัดเสร็จแล้ว มีธุระอะไรต้องเจอกัน
“ฉันมากินข้าว เห็นน้องเขาต่อแถวซื้อป็อปคอร์นอยู่...คงจะไปดูหนังมั้ง อ้อ มากับเพื่อนผู้หญิงว่ะ น่ารักเว้ย แกมาที่นี่ดิจะได้เดทคู่”
“มาดิๆ ให้ผู้หญิงดูหนังกันสองคนมันไม่ดีนะ ต้องมีสุภาพบุรุษอย่างเราเทคแคร์”
“แกแน่ใจนะว่าอยากเห็นผู้ชายสองคนสวีทกันน่ะ ทนดูได้หรือ ฉันกับคาเมะ...ยังไงก็ผู้ชาย ภาพออกมาไม่สวยงามอย่างที่แกคิดหรอกนะ”
“รับได้สิ ยังไงแกก็เพื่อนฉัน เพื่อนกำลังมีความสุขกับคนรัก เรื่องอะไรฉันดูไม่ได้วะ เอาเป็นว่าฉันไม่ได้เกลียดเพศที่สาม...ทุกคน ตราบใดที่คนนั้นเป็นคนดี ทำตัวดี”
“ไม่รู้ล่ะ ถ้าแกไม่มาฉันควบสอง บ้านแกอยู่แถวนี้ไม่ใช่หรือ ถ้าช้าหาว่าเพื่อนแย่งไม่ได้นะเว้ย”
ทำไมจินไม่เคยถาม
ว่าผมรักคาเมะจริงหรือเปล่า
ผมไม่รู้ว่าควรจะโล่งใจ หรือเสียใจที่จินเข้าใจผิดได้ขนาดนั้น
เพื่อน ที่ไม่อาจมองได้ลึกถึงหัวใจของเพื่อน
กับคนที่ต้องปิดบัง กับคนที่บริสุทธิ์ไปทั้งใจ
กับความรู้สึกส่วนเกิน
กับ รักที่เป็นไปไม่ได้
คาเมนาชิ รู้เอาไว้ รักของฉันที่ให้จิน มันลึกจนให้ใครเห็นไม่ได้ และมันก็ลึกจนใครจะมาถอดถอนออกไปไม่ได้เช่นกัน
“น้องเขาเห็นฉันแล้วว่ะ ไปทักทายก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะบอกเขาว่านายกำลังมา”
..........................................................................................................
เดทคู่ของจินเป็นไปอย่างราบรื่น ผมและคาเมะ หวานกันสมใจคนเชียร์ ไม่รู้ว่าจินจะจับถึงแววตาไม่จริงใจของผมมั้ย แต่ถึงยังไงคาเมะก็คงทำให้เขาเลิกสงสัยได้
คาเมะ ยิ่งรู้จักกันนานเท่าไหร่ ผมยิ่งทึ่งในตัวเขา นอกจากความสามารถในฐานะผู้กำกับ คาเมะยังเป็นผู้แสดงที่สมบทบาทอย่างที่ประมาทไม่ได้
เขาอาจจะยังใยดีกับผมอยู่ หรือไม่ก็เกลียดผมมากจนทำได้ทุกอย่าง
ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่เท่าที่รู้ นับจากนี้ผมมีหน้าที่หนีบเขาไว้ติดตัว ให้จินเห็น ให้จินสบายใจ
ให้จินรู้...ว่าเขาไม่อาจเผลอรักแฟนของเพื่อนได้
ผมห่างไกลจากรักของจิน คาเมะก็ต้องยิ่งไกลกว่า
“อยู่กับผม มองหน้าผมสิ”
“ขอโทษที ฉันไม่รู้ว่านายอยากมองหน้าฉันขนาดนั้น”
“แหม... ใครจะอยากให้แฟนตัวเองมองไปทางอื่น” คาเมะยกมือทั้งสองขึ้นมาจับแก้มผม ยิ้มหวานหยดย้อยในสายตาของใครๆ ริมฝีปากบางยื่นง้ำอย่างฉอเลาะ แต่...
มันช่างน่าขยะแขยง
“พี่อยู่กับผม พี่ก็ต้องมองผม บังคับตัวเองไม่ได้... ถ้าพี่จินรู้ขึ้นมาก็อย่าโทษคนอื่นแล้วกัน”
ทั้งที่หัวใจของผมเป็นของจินเท่านั้น แต่ร่างกายอยู่ห่างหัวใจมากขึ้นทุกที
ผมคิดหรือเปล่า
..................................................................................................
“นายอยู่ไหนวะ ไม่มาเรียนหรือวันนี้”
“อืม ทำงานน่ะ”
“งานผุดมาจากไหนเยอะแยะ งานเรียนหรืองานหาเงินเนี่ย”
กว่าสองสัปดาห์แล้วที่ผมพลาดมื้อเที่ยงกับจินที่มหาวิทยาลัย เพราะจินมักไล่ให้ผมไปอยู่กับแฟนมากกว่ามานั่งเฮฮาอยู่กับเพื่อนอย่างเขา คำถามก็คือ...ผมจะไปอยู่ตรงนั้นเพื่ออะไร
ช่วงไหนที่ไม่มีเรียน ร้านราเมนจะเป็นที่สิงสถิตอันดับหนึ่ง
หรือบางช่วงที่เป็นเวลาเรียน หากมันน่าเบื่อนัก บริการเพื่อนคุยทางโทรศัพท์ก็เป็นอีกอาชีพที่ผมใช้ฆ่าเวลา
“ทั้งสองอย่าง งานเรียนบางงานก็ต้องใช้เงินเยอะ”
“เอาแต่ทำงานไม่กลัวแฟนหายหรือวะ”
“รักกัน ก็ต้องหนักแน่นสิ ถ้าเขารักฉันจริงก็ต้องเข้าใจ” หรือไม่เข้าใจก็...ช่างหัว!
“ปากดีนะไอ้พี รู้มั้ยว่าฉันต้องนั่งกันท่าหนุ่มๆ ให้แฟนแกกี่รอบแล้ว”
“หมายความว่าไงวะ คาเมะไปหาแกบ่อยหรือ”
“ไม่บ่อยหรอก เพื่อนแฟนจะสู้แฟนได้ที่ไหนกัน พอดีวันนี้ฉันเห็นน้องเขาเหงา เพื่อนน้องเขาก็หงอย ก็เลยไปนั่งเป็นเพื่อนน่ะ ไม่ต้องทำเสียงหวงก้างขนาดนั้นก็ได้...”
“เปล่า ฉันกลัวน้องเขาจะไปรบกวนนาย ใกล้สอบอีกแล้วนี่ อ่านหนังสือหนักเลยสิ”
“ก็เหมือนทุกทีแหละ เบื่อว่ะ เย็นนี้พอจะว่างสักชั่วโมงสองชั่วโมงมั้ย”
“ฉันรับปากเขาจะทำงานถึงค่ำเลยน่ะสิ สักดึกๆ หน่อยได้หรือเปล่า”
“ได้ เจอกันที่เดิมก่อนแล้วกัน เฮ้ย แต่งหล่อๆ มานะเว่ย อย่าลากสภาพบ๋อยมาเจอเป็นอันขาด”
“งั้นแกต้องรอนานหน่อยนะ แต่งหล่อน่ะใช้เวลาแป๊บเดียว แต่ไปกลับร้าน-บ้าน-ร้านเนี่ย เปื่อยว่ะ”
“เออ ยอมรอ รีบทำงานเข้าแล้วกัน”
เสียดายที่ผมลืมถามเขาว่าจะมีใครไปบ้าง แม้โดยปกติแล้วจะไม่ค่อยมีใครไปกับเราเท่าไหร่ การนั่งรถกินลมอย่างไร้จุดหมายดูจะไม่ใช่กิจกรรมโปรดปรานของวัยรุ่นคนอื่นๆ แต่หลังจากที่มีคนบางคนเข้ามา เวลาที่จะได้อยู่สองต่อสองกับจินช่างหาได้ยากเต็มทน
ก็ได้แต่หวังว่าจินจะเห็นความสำคัญของเวลาอันเป็นส่วนตัวของเราบ้าง
สายลมเย็นยามค่ำคืน จะได้ช่วยพัดพาความชุ่มชื่นมาสู่หัวใจแห้งแล้งดวงนี้
ผมไม่ใช่คนขยันนักหนา แต่เพราะนัดหมายในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าทำให้ผมต้องใส่เกียร์ความบ้างานเข้าไปเป็นสองเท่า เพื่อให้ผมได้มีเวลาอยู่กับเขา นานๆ
.................
............................
แต่บางครั้ง โชคมักไม่เข้าข้าง เวลาเลิกงานของผมคือสี่ทุ่ม แต่กว่าจะได้เลิกงานจริงก็เกือบถึงเที่ยงคืน ครั้งสุดที่ผมติดต่อจินได้ก็คือสามทุ่มเศษ เขายืนยันว่าจะยังรอ เมื่อไหร่ที่เลิกงาน ให้ผมมิสคอลไปเป็นสัญญาณให้เขาขับรถออกไปรอ
แต่ตอนนี้จินไม่รับสาย ผมแค่อยากบอกเขาสักหน่อยว่าคงไม่มีเวลากลับไปแต่งหล่อ
สภาพนายบ๋อยสุดยาจก อาจจะไม่พอสำหรับการเดท แต่น่าจะพอ สำหรับเพื่อนที่รู้ใจ...เพียงหนึ่งเดียว
........................................................................................................
กรี๊ดดดดดดดดด มันไม่จบสักทีค่า...
ช่างมีความสามารถพิเศษในการยืดเรื่องจริงๆ
อันที่จริงกะไว้ว่าต้องสั้น กระชับสุดๆ เพราะเนื้อเรื่อง...อย่างที่เห็นแล้วว่ามันไม่ได้มีอะไรซับซ้อนเลย
แง่มๆๆๆ ไหงมันไม่ถึงจุดพีคซะที (555)
ขอบคุณคนอ่านทุกๆ คนเลยนะค้า... ทั้งที่เรื่องนี้แจนแหวกแนวมาเป็นจินพี (เอ๊ะ หรือจะ พีเมะ เมะพี เมะจิน พีจิน O_o)
แต่ก็ยังตามอ่านกันอยู่
สัญญานะคะว่าต่อไปจะขยันมากกว่านี้ (เหอๆๆ)
มีอะไรพูดคุยกันได้นะคะ บล็อกนี้ไม่ได้เป็นที่เก็บฟิกอย่างเดียว แต่จะเป็นเหมือนกระดานสนทนาของทุกๆ คนค่ะ
*หมายเหตุ ช่วงนี้มีความสุขกับการเก็บรูปคัตตุนมากมายค่ะ 55 จินหล่อ เมะสวย มีลัทธิให้ดู แถมมีเบี้ยนเมะเอ้ให้ดูอีก แอร๊ยยยส์
*หมายเหตุ (2) ฟิกเรื่องนี้อาจจะดูหม่นๆ หน่อยนะคะ เผอิญในชีวิตจริงเป็นเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อแบบมะพีเขาเลยค่า!! 555+
ให้สงสัยว่าตัวเองคิดลึกเกินไปหรือเปล่า อะไรคุณน้องจะอาชีพเปรี้ยวขนาดนี้คะ
ยิ่งอ่า ยิ่งสงสารพีจังอ่ะ
รักเค้าเเต่บอกไป ไม่ได้
สู้ๆๆๆ นะค่ะ
#1 By Cinderella17 (58.8.177.29) on 2007-12-12 22:21