Every... of me 5
posted on 23 Dec 2007 03:06 by asuka-jan in NotJK
Please forgive me ...(for) my love
ผมหาจินไม่เจอ เขาไม่อยู่ในสถานที่นัดพบ และเขายังไม่กลับบ้าน
ผมไม่รู้จะไปตั้งหลักที่ไหน ผมไม่รู้จะทำอะไรต่อ
จินทำให้ผมเป็นห่วงมากที่สุดในชีวิต ผมกลัวเขาได้รับอันตราย หรือเป็นอะไรไป
ผมโกรธ ที่ตัวเองเลิกงานดึก และผมโกรธจิน ที่ช่วงนี้เขาขยันหาความกังวลมาให้ผมเสียเหลือเกิน
“ยามะพีหรือจ๊ะ นี่แม่นะ”
“ครับคุณแม่ จินกลับบ้านแล้วใช่มั้ยครับ”
“เปล่าจ้ะ แต่เขาโทรบอกแค่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงน่ะ เขาอาจจะกลับช้าหน่อย”
“แล้วเขาได้บอกหรือเปล่าครับว่าอยู่ที่ไหน”
“ไม่ได้บอกจ้ะพูดเสร็จเขาก็วางหูไป จริงๆ เลยนะลูกคนนี้ ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย”
ใช่จินไม่เคยเป็นแบบนี้ จินเป็นลูกที่ดีชนิดไม่เคยทำให้พ่อแม่ต้องกระวนกระวายใจ แต่วันนี้จินไปไหน เพื่อน...คนดีที่สุดของผมไปไหน
แล้วทำไมคาเมนาชิถึงมาอยู่ที่นี่!!
ที่นัดพบของผมกับจิน ที่ที่เคยมีแต่เราสองคน
“คาเมะ นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จินล่ะ”
“นี่หรือครับคำทักทาย”
“อย่ามากวนประสาทพี่ เรารู้ใช่มั้ยว่าจินอยู่ไหน” ผมจับเขาเขย่า ซึ่งมันก็ไม่ดีนักหรอกผมรู้ แต่ผมแน่ใจว่าต้องเป็นฝีมือเขา เขาต้องรู้แน่ๆ
“บอกไปแล้วพี่จะให้อะไรผมล่ะ”
“ยังจะเอาอะไรอีกล่ะ อะไรล่ะที่นายต้องการ จินอยู่ที่ไหน นายรู้ใช่มั้ยบอกพี่มา”
คาเมะจูบผม ให้ตาย เขาควรจะรู้ว่าผมไม่มีทางมีอารมณ์ตอนนี้ ผมอยากจะจับตัวเขาเหวี่ยงไปให้ไกล ซัดให้เขาเจ็บ แต่ถ้านี่คือสิ่งที่เขาต้องการ แลกกับสิ่งที่ผมอยากรู้...ผมควรจะเฉยไว้ใช่หรือเปล่า
“อ้าปากหน่อยไม่ได้หรือไงฮะ”
“ฉันไม่มีอารมณ์”
“ต้องที่ไหนฮะถึงจะมีอารมณ์ได้ ที่บ้าน...ที่เต็มไปด้วยรูปใครบางคนหรือเปล่า”
“จินอยู่ที่ไหน!!”
“โอ๊ย”
เสียงครางด้วยความเจ็บปวดนั่นไม่ได้เสแสร้ง เพราะผมบีบไปเต็มแรง
ผมจำไม่ได้สักทีว่าคาเมนาชิชอบความรุนแรง ตลอดเวลาเกือบปีที่เคยคบกัน เขามักจะออดอ้อนเอาใจ แต่หลังจากวันนั้นที่เขาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาจะยั่วให้ผมโมโหทุกครั้งที่มีโอกาส แล้วมักจะทำสำเร็จ
“บีบแขนผมให้หักเลยก็ได้นะฮะ เพราะยังไงงานนี้ผมก็ไม่ได้เจ็บคนเดียว”
“นายหมายความว่ายังไง”
“จูบผมดีๆ สิ”
.
.
.
ข้อแลกเปลี่ยนบ้าบอ คาเมนาชิต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
จูบที่ไร้รสชาติ ผมไม่เข้าใจว่าเขาจะมีความสุขได้ยังไง แต่หมอนี่หลับตาพริ้ม เอื้อมแขนมารัดคอผมแน่น ปลายลิ้นหยอกล้อ ทั้งที่...ขนตาเต็มซับไปด้วยน้ำ
“พี่จินรอพี่อยู่ที่ห้อง รีบไปหาเขาสิฮะ”
“แล้วพี่จะรู้ว่าผมเป็นคนเดียวที่รักพี่จริง”
.................................................................................................................
ไม่ ไม่จริง จินจะไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง
ไม่ เขาจะอยู่ที่นั่นไม่ได้
“มาแล้วหรือ”
“จิน นาย....”
เขาเห็นแล้ว เห็นทั้งหมด รูป ข้าวของทุกอย่าง
“ฉันเพิ่งรู้ว่านายรักเพื่อนอย่างฉันขนาดนี้นะ”
“จิน ฉัน”
“ฉันเพิ่งรู้ว่าเราถ่ายรูปด้วยกันไว้เยอะขนาดนี้ มิน่า... ไปเที่ยวทีไรนายถึงไม่เคยลืมพกกล้อง”
จินยืนมองรูปคู่ของพวกเราที่ติดอยู่เต็มผนังห้อง รูปที่เคยมีแต่ผมเท่านั้นที่จะได้เห็น ถ้าไม่นับแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างคาเมนาชิ แต่ตอนนี้เขาเห็นแล้ว ความลับที่ผมเพียรเก็บซ่อนไว้มาตลอด ผมยังพอมองโลกในแง่ดีได้หรือไม่ ว่าเขาจะไม่เฉลียวใจเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา
“นายเข้ามาได้ยังไงจิน”
“เรื่องนั้นน่ะ ไว้ทีหลังก็ได้มั้ง นายควรให้คำอธิบายฉันก่อนนะ”
คำพูดที่ดูเหมือนคาดคั้นของเขา ออกมาพร้อมสายตาที่ประหม่าและหวาดหวั่นไม่แพ้ผม
“นาย... ชอบถ่ายรูป หรือนายชอบฉัน ...วะ”
“.......”
“บอกมาเถอะ”
“ฉันอยากพูดว่า... ‘ฉันไม่ได้อยากชอบนายนะ’ แต่ แต่จิน... ฉันชอบนายเกินกว่าที่จะบอกว่าไม่อยาก...”
ไม่มีอะไรจะเสีย หลังชนฝา หรืออะไรก็ตามที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ ทำให้ผมต้องพูดในสิ่งที่ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้พูด
“ขอโทษนะ...”
“เลิกคิด ได้ไหม...”
ไม่ได้ จะทำได้ยังไง จินถามผมทั้งที่เขาน่าจะรู้ รูปเป็นพันเป็นหมื่นใบที่เขาเองก็เห็น มีตั้งแต่ตอนที่เรายังเป็นเด็กไร้เดียงสาด้วยซ้ำไป เขาคงไม่ต้องถามผมอีก ว่าผมรักเขามานานแค่ไหนแล้ว
“ถ้าฉันทำได้ จะมีวันนี้หรือไง นายถามตลก”
“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เขาลูบหน้าตัวเอง
จินดูแย่ทีเดียว แย่กว่าผมเสียอีก ผมเดาว่าเขาคงช็อคจนหายช็อค
ผมอยากบอกให้เขาช่างมัน ช่างความรู้สึกผม แล้วทำตัวเหมือนเดิมไป แต่เมื่อลองคิดดู...ถ้าผมเจอใครที่เอารูปของผมมาติดเอาไว้ทั่วทุกอณูของห้อง แม้แต่บนเตียงก็ยังไม่เว้น ผมคงกลัวเขา ขยาดเขา และไม่รู้จะจัดการกับเขายังไง
“นายจะทำอะไร”
ผมเดินปลดรูปออก นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยลดความกระอักกระอ่วนใจของเราได้
“ไม่ต้อง...ก็ได้นะ คือ ฉัน”
“นายคงพูดไม่ได้ว่าไม่รู้สึกอะไรใช่มั้ยล่ะจิน จริงๆ ฉันก็ว่ามันทำให้ห้องดูรกอยู่หรอกนะ”
ความกลัวที่ผมเคยมีมันเปลี่ยนรูปไปบ้าง เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้น ผมไม่ห่วงอีกแล้วว่าเขาจะรังเกียจผมมั้ยเพราะจินไม่มีท่าทีนั้น แต่ผมยังห่วงอยู่ว่าพรุ่งนี้ของเราจะเป็นยังไง จินจะทำใจรับความรู้สึกของผมได้เมื่อไหร่
และอีกใจ ผมกำลังต้องยอมรับอย่างสมบูรณ์ว่าไม่เหลือความหวังอะไรอีกแม้แต่นิดเดียว
แม้ตอนนี้จินจะกอดผม กอด...อย่างที่หวังจะได้รับมาตลอดชีวิต
“ฉันรักแกนะพี เข้าใจใช่มั้ย”
นี่แหละที่ต่อชีวิตผมอยู่ได้ รัก... ไม่ว่าจะเป็นรักแบบไหน แต่มันก็คือรัก
ผมรักเขา เขารักผม
เรารักกัน
ชาตินี้ผมจะต้องการอะไรอีก
“อย่ากอดฉันนานเกินไปนะไอ้จิน ความเป็นเกย์ในตัวฉันมันไม่เข้าใครออกใคร”
“ไอ้ทุเรศเอ๊ย”
จินผลักผมกระเด็นจริงๆ แต่ไม่แรงมากอย่างที่ผมเคยจินตนาการไว้
ตอนนี้ผมกำลังเสียใจแทนคาเมนาชิ ไม่ว่าสิ่งที่เขาหวังนั้นคืออะไร เขาทำลายความสัมพันธ์อันแน่นหนาของเราไม่ได้
“พี... ฉันมีเรื่องจะบอกนาย”
“อะไรวะ”
.
.
.
“เราห่างกันสักพักดีมั้ย”
.........................................................................................................
มาแบบสั้นๆ และหายหัวไปอีกนานๆ
อืม อ่ะนะ เข้าใจว่ะ
ส่วนคาเมะหนูเป็นนางเอกเกาหลีเหมือนกันนี้หน่า โห มารยาหลายพันเล่มเกวียน คราวนี้มากกว่ามะพีได้งาย อร๊ายยยย เก่งจริงๆ ค้า 555555
#1 By zhzq~ on 2007-12-23 10:30