Peacefuldays [KA-TT-UN]
posted on 19 Nov 2008 02:58 by asuka-jan in Short-fic
Title: Peacefuldays [KA-TT-UN]
Part: ตอนเดียวจบเน้อ
Casts: ข้างบนก็บอกอยู่
Author: Asuka
Rate: G (แต่ตัวละครร่ำสุรานิดหน่อย)
Warning: ซีเรียสมากๆ ควรจะอ่าน Up Blog กับ Show me your affection มาก่อนนะ เป็นการปูพื้นฐาน
“อะไรที่ทำให้ผู้ชายคนหนึ่งต้องเป็นเบี้ยล่างเมียตัวเองวะ”
“...ก็เพราะรักไง”
“แล้วเมียเขาไม่รักเราหรือวะ”
“เฮ้ย ต้องรักดิ”
“ถ้ารักแล้วทำไมเป็นเงี้ย”
“เอ่อ...อันนี้ฉันก็ไม่รู้ว่ะ”
เสียงทอดถอนใจดังขึ้นกันอย่างพร้อมเพรียงสามเฮือก ประกอบด้วยเฮือกแห่งความสงสัย เฮือกแห่งการปลงตก และเฮือกที่ยอมรับความเป็นไปของธรรมชาติ...
แก้วใสที่บรรจุด้วยน้ำเมาถูกยกให้กระทบกันดังกริ๊งกร๊าง สัญลักษณ์ของความเข้าอกเข้าใจของสามหนุ่มหัวอกเดียวกันรินรดลงคออึกแล้วอึกเล่า แต่ถึงกระนั้นแม้จะตั้งวงกันมาได้สักพักแล้วน้ำสีอำพันก็ยังเรียกได้แค่สีแดงจางๆ บนใบหน้า นั่นก็เพราะสมาชิกวงคัตตุนล้วนคอท่อแป๊บเป็นทุน ที่สำคัญ แต่ละอึกก็มิได้เข้มจัดหรือเป็นออนเดอะร็อคอย่างที่ดื่มอยู่ประจำ ...หากเจือจาง อย่างที่ชายเจ้าของห้องให้นิยามว่า “จืดเหมือนน้ำล้างหัวล้านโคคิ”
“แล้วนายจะบ่นทำไมล่ะจิน ในพวกเราสามคนนายได้รับสถานภาพเบี้ยล่างที่สูงกว่าคนอื่นอยู่แล้วนะฉันว่า”
“พวกแกไม่เข้าใจ มันไม่เป็นอย่างที่เห็น...”
“อ้าว ทำไม หรือตอนอยู่กันสองคนคาเมะเขาชอบทำเย็นชา”
“หรือว่า... มันชอบเล่นบทเอสใส่แกวะ”
นักร้องเสียงทองตอบโต้คำสันนิษฐานที่ไม่ใกล้เคียงของเพื่อนด้วยเม็ดถั่วลิสงทอด
“ไอ้พวกบ้า คาเมะของฉันไม่ใช่อย่างเมียของพวกแกนะเว้ย”
“ถ้างั้นแกจะบ่นทำม้ายยยย ถ้าจะมีสักคนในพวกเราควรคร่ำครวญ ฉันว่ายูอิจิควรได้รับสิทธิ์นั้น”
“เอิ่ม... ฉันไม่ค่อยภูมิใจกับเกียรตินี้เท่าไหร่นะ”
ยูอิจิพูดพลางก้มหน้าชวนให้ที่เหลือหัวเราะทับถม ทำเอาจินที่ไม่ค่อยมอบความเมตตาให้ใครถึงกับประเคนจานเฟรนช์ฟรายให้เป็นของปลอบขวัญ
“แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันสงสัยได้ไงวะ ก็ในเมื่อพวกเราสามคนไม่มีใครมีอำนาจเหนือคนรักสักคน ฉัน...ก็ต้องคอยง้อคาเมะตลอดเวลา ยู แกก็ไม่เคยกล้าหือกับทัตจัง ส่วนแกจุนโนะ เจอกันกี่ทีฉันก็เห็นแกโดนโคคิทำร้ายร่างกายทุกที”
“เขาถึงว่าไง มีแฟนก็เหมือนมีแม่”
“ใช่”
“เฮ้ย... แต่ยังไงฉันก็ว่าคาเมะเขาก็ดีกับนายจะตายไปไม่ใช่หรือ ฉันดูแล้วนายออกจะคุมเขาได้”
“นายคิดว่างั้น?”
“อืมสิ ยังไงนายก็เป็นพี่เขา ......ไม่ใช่หรือ”
จินแค่นยิ้มโดยไม่เอ่ยปากไขข้อข้องใจ ทว่ารอไม่นาน เสียงรอสายเบอร์พิเศษก็ดังขึ้น จินที่กระดกหนักกว่าใครเพื่อนเอื้อมมือกดรับไม่ทัน จึงเสร็จจุนโนะที่เน้นกินกับมากกว่าเหล้าฉกเอาไปเปิดสปีกเกอร์เสียก่อน
พลันปุ่มกดทำงานเสียงจอแจก็ดังแซ่ขึ้นมาให้หนุ่มๆ หน้านิ่ว
“ครับ จะกลับหรือยังคาสึ”
“อ้า... ยัง ทำไม จินจะนอนแล้วหรือ”
“เปล่าหรอก เห็นออกไปกินข้าวกับเพื่อนตั้งแต่เย็นแล้วนี่ เลยถามดู”
“อื้ม ก็ยังอยู่กับเพื่อนน่ะ มีคนมาเพิ่มเรื่อยๆ เลยลุกไม่ได้ซะที”
“หรือ... งั้นโทรมามีไรเปล่า”
“ทำไมอ่ะ นายติดธุระทำอะไรอยู่หรือ”
“เปล่า... อยู่บ้าน ไม่ได้ไปไหน”
“จริงอ่ะ นึกว่าออกไปดื่ม”
“ก็ดื่มแหละ แต่อยู่บ้าน”
“กับใครหรือ เพื่อนๆ ของนายหรือ”
“ก็เพื่อนของนายด้วย ยูอิจิ กับจุนโนะน่ะ”
“อ้าว แล้วทำไมไม่บอกกันล่ะ เดี๋ยวนี้มีความลับหรือ”
“เปล่านะ พวกนั้นอยู่ๆ ก็มา ไม่ได้ชวนสักหน่อย เพิ่งมาเมื่อกี้เอง ก็เลยไม่ได้บอก ฉันเคยมีความลับกับนายซะทีไหนกันเล่า”
“อ่า งั้นหรือ อื้อ... งั้นจินช่วยชวนพวกนั้นให้อยู่นานๆ หน่อยสิ นะนะ ฉันอยากชนแก้วกับยูกับจุนโนะเหมือนกัน นะจิน ฝากด้วยนะ”
“ไม่ได้หรอก”
“ทำไมอ้ะ!”
“ก็พวกมันได้ยินแล้วน่ะสิ ฉันไม่ต้องชวนซ้ำแล้ว ว่าไง จะอยู่มั้ยวะ”
“ได้สิ กลับมาเร็วๆ ล่ะคาเมะ ไม่งั้นฉันหลับก่อน”
“อ๊ะ ยู? เฮ้ จินเปิดสปีกเกอร์หรือ ทำไมไม่บอกก่อนล่ะ”
“อ่า ก็--”
“แค่นี้ก่อนแล้วกันนะ ฉันจะกลับไปหาเพื่อนแล้ว บาย”
“คาสึ คาสึ!”
“นั่น... คือโกรธหรือวะ”
“เออสิ วางสายใส่ซะขนาดนี้”
ฉับพลันเสียงทอดถอนใจดังขึ้นอีกแล้ว หากครั้งนี้ไม่ได้ประสานอย่างพร้อมเพรียงดังเช่นเมื่อแรก จินเจ้าของห้องถอนใจแรงๆ อย่างเบื่อหน่าย ส่วนอีกสองคนที่เหลือนั้นค่อยๆ ลอบถอนใจปนด้วยความมึนงง
“ปกติหมอนั่นโกรธคนยากออกนะ”
“กับคนอื่นน่ะใช่ แต่กับฉันน่ะไม่”
“แต่ฉันเห็นนายแหย่เขาบ่อยๆ เขายังไม่ว่าอะไรเลยไม่ใช่หรือ...”
“ก็ถ้าเรื่องแบบนั้นก็ไม่โกรธไง แต่เรื่องแบบนี้น่ะโกรธ งอน แล้วก็ห้ามง้อด้วย เข้าใจป่ะ”
“แค่เปิดสปีกเกอร์เนี่ยนะ เรื่องเล็กออก”
“เฮ้ย...อย่าซื่อไปหน่อยเลยน่า หมอนั่นโกรธเพราะอายต่างหาก ถึงจะขี้อ้อนกับนายแต่กับจินน่ะทำให้คนอื่นเห็นซะที่ไหน รวมๆ แล้วก็โกรธเพราะไอ้จินมันไม่ยอมบอกก่อนนั่นแหละ ใช่มั้ยวะ”
“เออ ฉลาดนี่ ...เขาชอบหาว่าฉันทำอะไรไม่บอกเขา”
“งั้นนายก็โทรไปบอกใหม่สิว่าจุนโนะเป็นคนแกล้ง”
“ไอ้นี่ เมื่อกี้ก็เพิ่งพูดอยู่ว่าถ้าเขาโกรธห้ามง้อ ต้องรอสักพักนึง”
สักพักของอาคานิชิ จินไม่มีใครแน่ใจว่าควรจะนานสักเท่าไหร่ หนุ่มๆ จึงเลือกที่จะรอด้วยการชนแก้วต่อไปเรื่อยๆ คราวนี้ คนอารมณ์ไม่จอยนักขอทำหน้าที่เป็นผู้ผสมเอง แน่ว่าสีสันในแก้วเหล้าที่ออกมาเข้มกว่าเดิมมาก อย่างที่ยูอิจิผู้ออกตัวแต่แรกว่าไม่ขอเมาต้องหยิบโซดาและน้ำแข็งใส่เพิ่มให้ตนเองเป็นการใหญ่
“ว่าแต่คาเมะเขาชอบงอนนายเรื่องอะไรบ้างล่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เล่าให้ฟังหน่อยสิ”
“ฉลาดนักทำไมไม่เดาเองล่ะ”
“เอ้า ก็พูดให้ยูอิจิฟังด้วยไง อย่ามาอุบน่ะ พูดมาขนาดนี้แล้ว”
“ก็เรื่องที่มีอะไรไม่บอกนี่แหละ แล้วก็...”
“แล้วก็อะไรหรือ”
“เรื่องนอกใจ”
“เฮ้ย” “ฮ้า!”
“นี่แกนอกใจคาเมะหรือวะ”
“พ่อแกสิ ฉันรักเดียวใจเดียวเว้ย”
คำจริงของจินได้รับการยืนยันด้วยเม็ดถั่วอีกครั้ง หากไม่แม่นยำเท่าเพราะคราวนี้เป้าหมายรู้แกว หลบได้ทันก่อนถึงตัว
“แล้วตกลงมันยังไงล่ะ”
“ก็เขาคิดไปเองน่ะสิ ปากน่ะบอกว่าไม่หึงหรอกนะ ท่าทางก็ไม่ แต่ชอบแย๊บถามหน้านิ่งๆ แล้วก็มาหาหลักฐานเอาย้อนหลัง”
“จริงหรือวะ”
“เออ! แกเห็นใช่มั้ยล่ะว่าเขาดูเฉยๆ ไม่สนใจ แต่หันไปเห็นอีกทีนั่งค้นกระเป๋าตังค์ฉันบ้าง ดูมือถือฉันบ้าง”
“อื้ม... ก็จริงนะ”
“แนบเนียนมากๆ”
“ใช่! ทำเป็นไม่สนใจ แต่สุดท้ายไปๆ มาๆ ฉันต้องรายงานหมดเลยนะว่าไปที่ไหนทำอะไรกับใครมาบ้าง แล้วพอฉันถามว่าไปด้วยกันเลยมั้ย หรือว่าอยากให้ฉันไม่ไปมั้ย เขาก็บอกว่าไม่ ไปเถอะๆ”
“อืม... ฉันนึกว่าหมอนั่นจะเลิกปากกับใจไม่ตรงกันมาตั้งนานแล้วซะอีก”
“หึ ถ้าเรื่องขี้อ้อนเอาแต่ใจก็ใช่อยู่ ตรงขึ้นมากเลยล่ะหมู่นี้ จะกินข้าวตอนตีสองตีสามก็ปลุกกันดื้อๆ แต่เรื่องระแวงกันนี่ไม่อ่ะ อ้อมค้อมสุดๆ”
คนนั่งนินทาแฟนตัวเองเริ่มเหยียดขาหาความสบาย มือไม้ยังพาดยาวกับพนักโซฟานุ่ม มีแต่สีหน้าเท่านั้นที่ออกอาการ... คางเชิดสูง หัวคิ้วผูกเป็นปม มีดุนลิ้นที่กระพุ้งแก้มเป็นระยะ บ้างทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ
“ทำเอาฉันงงมากเลยนะ บางทีก็บอกให้ออกไปทำตัวให้เป็นข่าวกับผู้หญิงบ้าง ตามที่ตาแก่นั่นสั่ง ร่างแผนการให้ฉันเองแท้ๆ แต่แล้วก็เอามางอนทีหลังเหมือนว่าฉันเจ้าชู้ไปเที่ยวเดทกับคนอื่นซะงั้น”
“อย่างนั้นหรือ?” / “จริงดิ้?”
“แหม ถ้ารู้ว่าแกเมาแล้วพูดมากแบบนี้จะลองมอมนานแล้วนะเนี่ย”
“อัดเทปไปเสนอกินเนสบุ๊กเลยมั้ยล่ะ”
“อัดเอาไปเปิดให้คาเมะฟังดีกว่าว่ะ”
“หยุดคิดเลยไอ้จุนโนะ กล้าทำก็ลองดิ โคคิไม่บอกเลิกแกบ้างก็ให้รู้”
“โห แค่นี้ต้องขู่กลับด้วย”
“แต่นายเองก็มีมาดแบดบอยนี่จิน คาเมะเขาคงหวั่นใจบ้าง”
“มาดก็มาดสิ คบมากันกี่ปีแล้วล่ะ เขาจะมาไม่เชื่อใจฉันได้ยังไง... ฉันซะอีกต้องหวั่นใจมากกว่า เพราะเขาน่ะเป็นพวกปฏิเสธใครไม่ค่อยจะเป็น ใครขอเบอร์ก็เที่ยวให้ไปหมด ถึงหลังๆ จะดีขึ้นมากแล้วก็เหอะ”
“คาเมะจังชอบหว่างเสน่ห์ใส่สาวๆ ด้วยนะ”
“ขอบใจที่ย้ำ”
บุคคลนิยมให้ตัวเองโดนทำร้ายหลบหลีกชิ้นอาหารที่ตามมาอย่างพลิ้วๆ แต่ยูอิจิผู้ไม่ควรเดือดร้อนอะไรถึงกับต้องออกหน้าห้ามทัพ โดยให้เหตุผลเกี่ยวกับเรื่องความสะอาดสะอ้านของบ้าน ที่เจ้าของร่วมอีกคนกลับมาเห็นแล้วอาจจะโกรธเพิ่มอย่างไม่พอที่เอาได้
“อย่าว่าแต่คาเมะเลย พวกแกเองก็สองมาตรฐาน ตอนเขามีข่าวไม่เห็นมีใครว่าอะไร แต่พอเรื่องของฉันนี่ขยันรุมกัดกันอยู่ได้”
“อ้าว ก็ถ้าพูดแซวคาเมะเขา คนอารมณ์เสียมันก็นายไม่ใช่หรือ”
“แล้วคิดว่าพูดเรื่องของฉันแล้วจะไม่มีใครเดือดร้อนรึไงวะ”
“อ่าน่า... ถ้ามันไม่จริงก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไรนี่”
“ไม่เคยกลัวเว้ย แต่แกลองมาเป็นฉันดูมั้ย เขาออกจากบ้านมากกว่าฉันยังกลายเป็นว่าฉันเป็นคนขี้เที่ยวเลยเนี่ย เขาน่ะคบใครบ้างไม่รู้ แต่เขาน่ะรู้ว่าฉันไปกับกลุ่มเดิมยังไม่วายเอามาประชดกันเลย”
“อื้ม แย่เลยนะ”
“ที่สำคัญ เขาน่ะตรวจกระเป๋าสตางค์ ใบเสร็จ สมุดบัญชี แล้วก็มือถือของฉันตลอดนะ แต่ของเขาน่ะ อย่าหวังว่าฉันจะแตะได้”
“แล้วแกอยากให้เขาเลิกยุ่งกับของของแก หรือแกอยากมีสิทธิ์ยุ่งกับของของเขาล่ะ”
คำถามปลายปิดที่มีให้เลือกหนทางแค่สองของจุนโนะ ทำให้จินนิ่งคิด นักร้องไลน์ประสานของวงเลียริมฝีปากไปมา ก่อนจะเอ่ยคำตอบที่ผ่านการครุ่นคิดมาอย่างดีที่สุด
“ฉันไม่เดือดร้อนกับสิ่งที่เขาทำหรอก ถ้ามันจะทำให้เขาสบายใจ ฉันเองก็ชอบนะ เหมือนว่าฉันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาจริงๆ และฉันเองก็ไม่ได้อยากจะล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเขาด้วยถ้าเขาไม่ชอบ ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว ก็แค่... พวกแกเข้าใจมะ ในเวลาที่มันมีเรื่องน่าสงสัยอะไรวูบขึ้นมาแล้วไปกดมือถือเขาเพื่อเจอกับคำว่ามันล็อกรหัสไว้น่ะ มันน่าหงุดหงิดนะเว้ย!”
สิ้นคำ ชายหนุ่มก็กระดกเหล้าผสมเองลงคอแทบหมดแก้ว ทำเอาแขกที่เหลือเริ่มหวั่นไหวว่าเครื่องดื่มที่เตรียมมาอย่างเหลือเฟือจะไม่พอเอา
“ใจเย็นๆ นะ”
“เย็นอยู่แล้ว ก็แค่พีคเป็นบางครั้งเท่านั้นแหละ ฉันอยากให้เขาเชื่อใจฉัน จะตรวจจะสอบยังไงก็ได้ แต่ให้เชื่อจากใจจริงๆ ว่าฉัน...ไม่เคยคิดอยากมีใครอื่นนอกจากเขาเลย”
มาถึงตอนนี้จุนโนะอยากให้คำพูดเล่นๆ ของตัวเองที่ว่าจะอัดเทปให้คู่กรณีของเพื่อนฟังนั้นเป็นเรื่องจริง คำสารภาพสุดโรแมนติกจนเลี่ยนหูแบบนี้ เขาเอาอะไรเป็นประกันก็ได้ว่าใครได้ฟังก็ต้องซึ้งสุดๆ
“เรื่องนี้แก้ไขไม่ยาก”
“นายมีวิธีหรือจุนโนะ”
“บอกไว้ก่อนนะเว้ยนาทีนี้ห้ามกวนตีน”
“เฮ้ย... อย่าดูถูกกันได้ป่ะ”
“งั้นพูดมา”
“อะแฮ่มๆ ทางแก้ไขที่ฉันจะบอกนายก็คือ”
“คืออะไร”
“คือ...การปล่อยวาง”
“ไอ้จุนโนะ!”
“ไอ้จินแกฟังก่อนดี้!! ฉันจะบอกว่าแกน่ะคิดมากเกินไปต่างหาก คาเมะเขาเชื่อใจแกอยู่แล้วเว้ย ใครจะอยู่กับคนที่ไม่เชื่อใจได้ตั้งนานนมเนเล่า”
“แล้วไอ้ที่ฉันเปลืองน้ำลายเล่าให้แกฟังตั้งเยอะนี่มันไม่ได้เข้ารูหูเลยใช่มะ”
“เข้าเว้ย แต่แกลองคิดอีกแง่ดิ ถึงเขาจะชอบจับผิดแก ประชดแก งอนแก แต่เขาก็อยู่กับแกมาตลอดใช่มั้ย เขาไม่เคยคิดเลิกกับแกเลย เอ้อ... ฉันหมายถึงหลังผ่านวิกฤตตอนนั้นน่ะนะ นั่นแหละ หลังจากนั้นเขาก็แสดงชัดว่ารักแค่แก จริงหรือเปล่า”
“...........”
“มันสำคัญตรงนี้ต่างหากจิน เท่าที่ฉันรู้ เขาไม่เคยเอาแกไปเปรียบเทียบกับใครนะ เขาพอใจที่มีแกเป็นแฟน ถึงเขาจะชอบหึงแกแบบแอบๆ แต่นั่นก็น่าจะเป็นเพราะการที่เราได้มีอภิสิทธิ์เหนือใครสักคนมันเป็นเรื่องน่าภูมิใจหรือเปล่าวะ ใครจะคอยบอกให้แกรายงานได้ทุกเรื่องบ้าง ใครจะเอากระเป๋าตังค์มือถือแกไปค้นได้บ้าง ใครจะกุมบัญชีแกได้บ้าง และใคร...ที่จะมาตั้งคำถามที่ถ้าเป็นคนอื่นถามมันต้องโคตรน่าหงุดหงิดเซ้าซี้งี่เง่ากับแกบ้าง”
“คาเมะเป็นคนสุดยอดพิเศษสำหรับแกใครๆ ก็รู้ ตัวเขาเองก็รู้ มันก็เหมือนกันที่เขาเอาแต่ใจกับแกได้อย่างไม่เกรงใจนั่นละ ทุกเรื่อง... มันก็เพราะเขาอยากลดช่องว่างทุกอย่างที่มีหรือว่าอาจจะมีระหว่างเขากับแก ให้ต่างคน ต่างเป็นสุดยอดอภิมหาพิเศษ ที่หาใหม่อีกสิบชาติก็ไม่มีใครแทนที่ใครได้ยังไงล่ะ”
“เชื่อฉันเหอะไอ้จิน คนที่ไม่เชื่อใจกัน นึกระแวงมากกว่าวางใจรักน่ะ ทำถึงขนาดนี้ไม่ได้หรอก”
ทางุจิ จุนโนะซึเกะ จบบทวิเคราะห์ของตัวเองด้วยการยกแก้วเหล้าสีอ่อนขึ้นจิบ หากแต่ผู้ฟังที่เหลือทั้งสองกลับไม่สามารถหันเหความสนใจไปยังอาหารหรือเครื่องดื่มโอชารสได้อีก จินกับยูอิจิกำลังนิ่งอึ้ง เนื่องจากคำเทศน์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปนั้น ไม่เพียงแต่มีความเป็นเหตุเป็นผล ไม่งงไม่สับสน ไม่ถมไปด้วยมุกแป้กแล้ว... ยังทำให้คนหยุดคิดตามได้ ใคร่ครวญ...อย่างพร้อมจะเชื่อในท้ายที่สุดด้วย
“นายเมาแล้วมีสาระขึ้นนะ”
“เด็กๆ ว่ะ ...เฮ้ยจิน ฉันยืนยันคำเดิมนะเว้ย ถ้าจะมีใครหมู่เรารันทดจนมานั่งบ่นได้ล่ะก็ ต่อให้ไม่ใช่ยูอิจิก็ต้องไม่ใช่แกว่ะ ฉันรู้นะว่ารักของแกมันอุปสรรคเยอะ แร้งที่พร้อมจะทึ้งน่ะเพียบ แต่แกทั้งสองคนก็ฝ่าฟันด้วยกันมาถึงป่านนี้แล้ว คิดซะว่าเรื่องพวกนั้นมันเป็นเรื่องชูรักชูรสไม่ดีกว่าหรือวะ เหมือนที่โบราณเขาว่า ยิ่งงอนยิ่งง้อลูกยิ่งออกหัวท้ายปี”
“ก็ใช่ ตราบใดที่มันไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่จนทำให้ต้องเลิกกันละก็...”
“งั้นแกก็ถามตัวเองสิว่าคาเมะเคยทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่มั้ย”
คำถามของจุนโนะไม่ได้รับคำตอบด้วยคำพูด แต่สีหน้าที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดของจินก็พลอยทำให้ทุกคนแจ้งแก่ใจได้เอง
หรือจะพูดให้ถูก คำถามนั้น ทุกคนไม่แค่จินก็ตอบได้และแน่ใจว่าใช่ ถึงระยะหลังคาเมะจะชอบท้าทายคนรักของตัวเองด้วยการทำสิ่งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบใจ แต่คาเมะก็ไม่เคยหาเรื่องใดๆ ที่จะนำไปสู่การเป็นชนวนให้สุดท้ายความรักเกือบสิบปีของเขาทั้งคู่ต้องมีอันสิ้นสุดไปเลย
เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ ว่าความรักที่มีให้แก่กันอีกกี่ร้อยชาติก็หาใครมาแทนที่ไม่ได้จริงๆ
“ฉันผสมเหล้าให้”
“หึๆ เอาอร่อยๆ นะไอ้น้อง”
“ฮ่ะๆ กวนตีนไม่เลิกจะได้ยำรวมมิตรกินแกล้มเหล้าแน่ว่ะ”
จินชี้ขู่เพื่อนสนิทด้วยที่คีบน้ำแข็ง แต่คนถูกขู่ก็ได้หากลัวไม่ จุนโนะยิ้มร่ารับรอยยิ้มของจินพลางยักไหล่ยึกๆ โชคดีเป็นของคนตาหยี เพราะทางุจิสไมล์นั้นถึงจะหน้าหมั่นไส้เพียงใดแต่นาทีนี้เขาก็เครดิตดีมากพอที่คนมือเท้าไวอย่างจินจะยอมให้
ด้วยความคล่องแคล่วหาใดเปรียบ ไม่นานส่วนผสมสุดอร่อยที่เจ้าของบ้านบรรจงปรุงก็ได้ฤกษ์เสิร์ฟ
“แล้วนี่ได้เวลาที่นายจะโทรไปง้อคาเมะหรือยังล่ะจิน”
“อืม... ก็ดีนะ ขอตัวแป๊บละกัน”
การง้องอนครั้งนี้ไม่เป็นที่เปิดเผย นักร้องนำของวงเดินเลี่ยงไปคุยนอกระเบียงห่างไกลจากหูยื่นๆ และคำแซวทุกกรณีที่พร้อมจะหลุดออกจากปาก แต่ถึงอย่างไร จินยังคอยหันมาสบตาเพื่อน และทำไม้ทำมือเป็นสัญญาณรายงานความเป็นไป ไม่ได้แกล้งหมกเม็ดตามนิสัยเหมือนทุกที
“โอเคนะจิน”
“อืม หายงอนแล้ว แต่เขาไม่ยอมกลับง่ายๆ ว่ะ บอกว่ากำลังคุยกันสนุก”
“อ้าว แล้วบอกให้พวกฉันรอเนี่ยนะ”
“อืม ฉันก็มีหน้าที่รั้งไม่ให้พวกแกกลับไง..”
“โหย กลัวเมียว่ะ”
“เรียกว่าพร้อมตามใจเว้ย... ถ้ากลัวเมียมันต้องไอ้ยูนู่น”
ถ้อยคำจี้ใจดำผู้อื่นไม่ทำให้จินรู้สึกสำนึกผิด แม้สักวูบสักนิดก็ไม่ ถึงจะมองไปเห็นว่าคนที่ถูกกระทบจะเริ่มมีแววสลด แต่เพราะชายหนุ่มยึดถือว่าความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย ถ้าไม่อยากจะตายเพราะความจริงล้มทับก็ต้องหาทางสู้ซะ อย่างอมืองอเท้า ดังนั้นจึงแน่ว่า...จุนโนะต้องรับหน้าที่พลิกเรื่องเศร้าให้เป็นเรื่องเม๊าท์ไปตามระเบียบ
“เออ เปิดประเด็นมาเลยก็ดี มาไอ้ยู ไหนๆ จินมันก็อุตส่าห์เผยความในก่อนใครเพื่อน นายต่อเลยดีกว่า”
“ขี้นินทาไม่มีใครเกินนะแกอ่ะ”
“เรียกว่าเอามาวิเคราะห์เพื่อแก้ปัญหาต่างหากเล่า”
“พอเถอะๆ เรื่องของฉันมันไม่มีอะไร...”
“เฮ้ย อย่าปิดบังกันดิ เพื่อนกันหรือเปล่า”
“ไม่มีจริงๆ ฉันกับทัตจังก็เรื่อยๆ เหมือนเดิมแหละ”
“ก็เพราะว่ามันเหมือนเดิมไง ชาวบ้านเขาถึงมานั่งเดือดร้อนแทน ไม่ได้สำนึกบุญคุณกันซะบ้าง”
จินใช้ทั้งวาจาและสีหน้าสะกิดให้ยูอิจิรำลึกถึงอดีต ถึงแม้จินจะให้เครดิตตัวเองมากไป แต่พี่ใหญ่ของวงก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าครั้งนั้นคู่อคาเมะมีส่วนช่วยผลักดันความกล้าจนเขาได้สมรักอย่างที่รอมานานในที่สุด
“ถามจริง ได้แอ้มบ้างป่ะ”
“เฮ้ย”
“เพื่อนกันห้ามบื้อใบ้ บอกมาน่า”
“ก็มีบ้าง แต่ไม่บ่อยอย่างนายอยู่แล้วล่ะจิน”
“อย่ามาๆ ฉันกับคาเมะก็ไม่มากเกินกว่าค่าเฉลี่ยของคู่รักปกติเว่ย”
“นั่นแปลว่ายูอิจิ นายน่ะนานๆ ได้ทำที”
“ทำไมนายสองคนต้องเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยอย่างนี้ด้วยล่ะ!”
คำโวยวายของคนถูกไล่ต้อนพาเอาจินและจุนโนะเผลอทำหน้า ‘รับไม่ได้’ ใส่กันวูบใหญ่ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะพร้อมใจเมินกับข้อสงสัยดังว่า แล้วมุ่งมั่นจับเข่าผู้อาวุโสทางอายุแต่อ้อนด้อยทางความรักคุยเรื่องเดิมต่อ
“เมื่อกี้นายหลุดออกมาว่าโดนทัตจังเย็นชาใส่ไม่ใช่หรือ”
“เฮ้ย พูดเมื่อไหร่”
“ก็พูดตอนพวกนายสันนิษฐานปัญหาของฉันไง ไอ้โนะเดาว่าคาเมะเป็นเอส ส่วนแก ไอ้ยู แกเดาว่าคาเมะเย็นชา ของแบบนี้จะคิดได้ยังไงวะถ้าไม่ได้หลุดออกมาจากจิตสำนึก... หรือว่าจิตใต้สำนึก”
ถึงตอนนี้ยูอิจิก็ถึงกับไปไม่เป็น คนปากห้อยน้อยๆ ได้แต่อ้าปากค้างปฏิเสธคำเพื่อนไม่ออก
“ยอมรับมาสิวะ...”
“ก็... มันไม่ได้ถึงขนาดนั้นจริงๆ นะ ทัตจังก็ใจดีกับฉันออก”
“ทัตจังมันใจดีกับทุกคนต่างหาก”
พอได้ยินเช่นนั้นยูอิจิยิ่งก็คอตกอย่างห้ามไม่อยู่ อันปมด้อยนี้เจ้าตัวก็ไม่ได้คิดมากแต่เดิม หากเมื่อโดนย้ำจากคนอื่นบ่อยๆ ไอ้ที่ไม่คิดก็ต้องคิดจนได้
“เขาไม่ได้เย็นชาจริงๆ ฉันชวนไปไหนก็ไป ชวนทำอะไรก็ทำ อยากฟังคำว่ารัก... ถึงตอบช้าหน่อยเขาก็พูดนะ”
“ชวนแอ้มล่ะ”
“เฮ้ย ทำไมพูดแต่เรื่องนี้เล่า”
“อย่าเฉไฉ”
คอบีทบอกซ์ของวงตอบพลางก้มลงยิ้มกับพื้นอย่างอายๆ
“ก็...ทำนะ”
ยิ่งความเงียบดำเนินต่อรอยยิ้มของยูอิจิก็ยิ่งกว้างขึ้นๆ ราวกับช่วงเวลาที่ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา ภาพความทรงจำอันวาบหวามก็เข้าครอบงำพื้นที่ความคิดของเจ้าตัวจนหมดสิ้น
...นำมาซึ่งความเหลือเชื่อให้แก่บุคคลที่เหลือเป็นอันมาก
“งั้นก็ไม่มีปัญหา?”
“ไม่มี”
“เซ็งว่ะ” / “อีโธ่...”
“นี่ ทำไมต้องทำเสียงแบบนั้นกันด้วยล่า”
ว่าแล้วจานเฟรนช์ฟรายตรงหน้ายูอิจิก็ถูกยึดคืน แก้วเหล้าก็มีแนวโน้มจะโดนหยิบเอาไปรินทิ้งด้วย ถ้าเจ้าตัวจะไม่รีบถือครองไว้เสียก่อน
“โอเคๆ มีก็ได้ปัญหาน่ะ แต่มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาซะทีเดียวเข้าใจมั้ย เรื่องเล็กน่ะ แต่ก็ ...คือถ้าได้อย่างที่หวังมันก็ดี แต่ทุกวันนี้ฉันก็พอใจแล้วล่ะนะ แต่ก็--”
“เฮ้ยนี่จะแต่ แต่ก็ อีกนานมั้ยเนี่ย... พูดมา”
จุนโนะพยักหน้าสนับสนุน
“อ่า... ก็ ...อย่างที่ทุกคนรู้ไง ทัตจังเขา... เขาไม่ใช่คนช่างแสดงออกน่ะ เขาฟอร์มๆ แล้วเขาก็ไม่ขี้หึง”
“แล้วไงอีก”
“อย่างคำว่ารัก ถามก็ตอบแหละ แต่ก็นะ...มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะไปถามเขาบ่อยๆ ใช่มั้ยล่ะ”
“แล้ว...”
“ส่วนเรื่องนั้น เรื่องอย่างว่าน่ะ... พวกฉันไม่ได้อยู่คอนโดด้วยกันแบบนายกับคาเมะ โอกาสเหมาะๆ มันก็เลยมีน้อย แล้วจะให้ฉัน...ชวนเขาทุกครั้งที่มีโอกาสมันก็ดูขี้หื่นเกินไปจริงมะ”
“ถูย... แล้วเมื่อกี้ก็บอกว่าไม่มีปัญหา”
“เอ้า! ก็มันเป็นเรื่องของโอกาสที่ช่วยไม่ได้ส่วนหนึ่งนี่ และอีกส่วน...”
“อีกส่วนก็คือการที่นายอยากให้เขาแสดงความรู้สึกที่มีต่อนายให้มากกว่านี้ ซึ่งก็ดูเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ยิ่งกว่าเรื่องแรก”
ข้อสรุปจี้ใจดำหนนี้บาดลึกและเจ็บแรงกว่าหนก่อน อันเป็นสิ่งที่พ้องกับที่จินคร้านจะบอกกับเพื่อนในวงคนอื่นมานานเหลือหลาย ...ถ้าจะหาใครที่มีวาจาร้ายกาจกว่าเขา ไม่ต้องมองไปไกลถึงนิชิกิโด เรียว ให้เหนื่อยเลย เพราะคนแถวนี้ก็มิใช่ย่อย
“เหอะๆ คาเมะของฉันก็ขี้หึงแบบแอบๆ มากไป ส่วนทัตจังของนายก็ไม่ขี้หึง ไม่อ้อน ไม่อะไรทั้งนั้น”
“ตำแหน่งสามีผู้เป็นเบี้ยล่างตลอดกาลได้แก่... นากามารุ ยูอิจี้...”
“สะใจกันมากมั้ยเนี่ย”
เสียงหัวเราะดังประสานแบบไม่ต้องพยักหน้าให้เมื่อยก็รู้ว่าใช่
“ว่าไงไอ้จุนโนะ มีทางออกดีๆ มั้ย”
“เรื่องนี้เกินความสามารถของข้าพเจ้า คงต้องให้อาคานิชิซามะผู้มากด้วยประสบการณ์เชิญแสดงทัศนะก่อน”
“หึ ถ้าถามฉันก็มีแต่จะยุให้ปล้ำล่ะว้า”
“โห... พูดยังกับนายเองจะกล้าใช้วิธีนี้เลยนะจิน ไอ้ข่าวว่าตอนคาเมะไม่พูดด้วยแม้แต่จะแตะตัวเขาก็ทำไม่ได้ไม่ใช่หรือ”
“ปากดีกับฉันหรือไอ้ยู”
“เอาล่ะๆ ถึงอย่างไรข้าพเจ้าก็ต้องบอกว่าเห็นพ้องกับนายนากามารุ อาคานิชิซามะกรุณาให้ความเห็นอย่างจริงจังดีกว่า เวลาวารีมิเคยรอใครนะท่าน”
“ความเห็นอย่างจริงจังหรือ ยอมรับในสิ่งที่เขาเป็นว่ะ”
“ผิดหวังมาก ผิดหวังมาก...”
“ไอ้จุนโนะ คำตอบฉันมันด้อยกว่าของแกตรงไหนวะ ฉันอุตส่าห์จะบอกให้ไอ้ยูมันมั่นใจในตัวเอง มั่นใจในคนที่มันรัก กาลเวลาจะเป็นตัวพิสูจน์ทุกๆ สิ่ง เหมือนกันที่ฉันกับคาเมะร่วมผ่านมาด้วยกัน เมื่อถึงจุดหนึ่ง เราจะไม่มานั่งหวั่นไหวว่าเขาจะรักเราเท่าที่เรารักเขามั้ย สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวก็คือ เรากับเขาจะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิตต่างหาก”
“โอ้ คมมาก คมมาก”
“แต่จิน... ฉันกับทัตจัง ก็สิบปีเท่าๆ คู่ของนายนะ”
“บ้าหรือเปล่า... ต้องเริ่มนับตอนที่รู้สึกว่ารักกันสิ ไม่ใช่เวลาที่เริ่มรู้จักกัน อย่าบอกนะว่าแกคิดลึกกับทัตจังเขาตั้งแต่แรกเจอ”
“จะบ้าหรือ ถ้าฉันคิดแบบนั้นทัตจังเขาก็ได้เกลียดขี้หน้าฉันแต่แรกปะไร”
“เหอะๆ ไอ้ยู แกกับทัตจังน่ะ ดูๆ แลๆ กันมาตั้งนานแต่ก็เพิ่งจะมาคบกันได้เมื่อเร็วๆ นี้เองนะ แกอย่าหวังให้มากเกินไปนักเลยว่าจะให้คนฟอร์มจัดอย่างหมอนั่นจะทิ้งกำแพงตัวเองลงง่ายๆ”
จินชี้นิ้วใส่หน้าใส่หน้ายูอิจิด้วยมือข้างที่ไม่ว่าง (ถือแก้วเหล้า)
“ฉันก็ไม่เคยหวังมากเกินไปสักหน่อย ก็แค่...”
“แค่อะไร”
“...ฉันรู้ว่ามันงี่เง่า แต่นายอย่าหัวเราะฉันนะ”
“ก็แล้วเรื่องอะไรวะ”
“ก็ฉัน... ฉันอดจี๊ดๆ ไม่ได้... ฉันหึงนะ เวลาเห็นทัตจังเขายิ้มให้นาย หรือย่างตอนคอนโซโล่ของเขา บนเวที ...กับพวกวงแบ็คอัพ ไม่เชิงหึงนะ แต่น้อยใจ... เขาไม่เคยยิ้มให้ฉันอย่างนั้น”
“โอ้โห เรื่องนี้ยิ่งกว่าช่วยไม่ได้ของช่วยไม่ได้”
“ไอ้ยู... ผู้ชายน่ะแบ่งได้เป็นสองลุค ลุคแรกคือพวกเท่ แบดบอย อีกลุคก็คือเจนเทิ้ล อบอุ่น แกคิดหรือว่าฉันไม่เคยอิจฉาแกเวลาเห็นคาเมะชอบชมแกว่าดีอย่างนั้นน่ารักอย่างนี้ แต่เรื่องของเรื่อง คาเมะเขาก็ไม่คิดทิ้งฉันไปหาแกคนที่เขาคิดว่าดีเลย ทัตจังก็เหมือนกันว่ะ หมอนั่นนิยมพวกเท่ๆ คูลๆ มันก็เป็นธรรมดาที่เขาจะแสดงอาการปลื้มคนพวกนี้ให้เห็นบ้าง แต่คนที่หมอนั่นเลือกจะให้เป็นคนรักและอยู่เคียงข้างน่ะ มีคนเดียวเท่านั้นนะเว่ย มันก็คือแก”
“โอ้ ไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อ”
“แกเป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ยไอ้จุนโนะ”
“ขอบใจมากนะจิน”
นักร้องนำโบกมือ
“เปลี่ยนคำขอบใจไปหยิบเบียร์ในตู่แช่มาดีกว่าว่ะ ป่านนี้คงเย็นเป็นวุ้นได้ที่แล้ว”
หลังวาจาสิทธิ์ สามหนุ่มจัดแจงเคลียร์พื้นที่นำเหล้า โซดา ไปวางพักไว้มุมหนึ่ง ตามด้วยการลำเลียงกระป๋องเบียร์ยี่ห้อนอกสองแพคลงสู่กระบะน้ำแข็งอันใหญ่ จากนั้นก็รอคอยให้ยูอิจิรินใส่แก้วเผื่อเพื่อนและตนเองจนถ้วนหน้า
“ชน”
“คัมปาย...”
“คัมปายด้วย...”
ว่าแล้วครึ่งกระป๋องก็หมดไปในรวดเดียว สามหนุ่มส่งเสียง ‘อ่าซ์...’ ราวโฆษณาเครื่องดื่มอัดลมในโทรทัศน์
“แหม่ กินแต่น้ำชักหิว”
“ก็แล้วไม่ซื้อของกินมาเล่า... คิดว่าบ้านฉันจะมีพร้อมเสิร์ฟพวกแกหรือไง ถึงได้หิ้วมาแต่ของพวกนี้”
“ก็นึกว่าจะมาฝากท้องไว้กับคาเมะนี่หว่า ใครจะไปรู้ว่าจะได้เจอแต่คนพึ่งไม่ได้แบบแกกัน”
“พูดจาน่าเชิญออกจากบ้านนะ”
“พวกฉันลืมคิดไปน่ะ เอาแต่เกี่ยงกันแต่ว่าใครจะจ่ายค่าเหล้า”
“ฮ่ะๆ ถ้าอย่างนั้นก็ยาไส้ด้วยสแนกกันไปเถอะ คาเมะไม่อยู่ไม่มีนโยบายลงไปซื้อของตอนดึกๆ เว้ย”
“โหย...ดับเบิ้ลสแตนดาร์ดว่ะ”
“แล้วไง จะทำไรฉัน ไม่พอใจก็กลับไปเดะ”
“ถ้าพวกฉันกลับไปนายจะบอกคาเมะว่ายังไงล่ะจิน”
“ก็บอกว่าเมียพวกแกตามตัวไง แค่นี้คาเมะเขาก็เข้าใจได้แล้ว ฮ่าๆๆๆ”
จุนโนะกับยูอิจิมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อน้ำยาคนโอ่ ก็ใครกันที่บ่นถึงเรื่อง ‘การเป็นเบี้ยล่าง’ คนแรก ใคร้...ที่เพิ่งโทรศัพท์ไปง้อแฟนด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ...มันน่าแกล้งกลับไปซะให้รู้แล้วรู้รอด
หากเหมือนจินจะพอรู้แกวว่าเพื่อนทั้งสองคิดอะไรจึงรีบเปลี่ยนเรื่องเบี่ยงความสนใจอย่างรวดเร็ว
“ตาแกแล้วจุนโนะ”
“หือ อะไร”
“ก็ฉันกับจินพูดกันหมดแล้วนี่นา นายล่ะ ไม่มีอะไรเล่าให้ฟังบ้างหรือ”
“ก็แล้วคิดว่าฉันมีมั้ยล่ะ”
“ไม่มีก็แล้วกัน ขี้เกียจฟังว่ะ”
“อ้าวเฮ้ย”
“ตกลงมีใช่มั้ย”
จุนโนะไม่หลงกลการลักไก่ของไก่อ่อนยูอิจิ ถึงจะเซ็งนิดๆ ที่เพื่อนไม่เซ้าซี้ไปแล้วหนึ่ง แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีอีกคนที่ยังสนใจอยู่ นักกายกรรมของวงจึงสนุกกับการอมพะนำทำเป็นเงียบด้วยหน้าตาวอนฝ่าเท้าไปเรื่อยๆ
ซึ่งสุดท้าย... ก็ได้ผล
“อย่างมันจะมีอะไร นอกจากโดนโคคิกระโดดถีบทุกวัน”
“โธ่เอ๊ยไอ้จิน นั่นมันต่อหน้าผู้คนหรอก”
“งั้นไหนแกบอกมาดิ๊ ว่าคนที่ขี้งอนขี้โวยวายยิ่งกว่าคาเมะ ขี้อายขี้เป็นเอสยิ่งกว่าทัตจัง ลับหลังสาธารณชนมันเป็นยังไง”
“ก็ไม่เป็นยังไง รู้จักมั้ย มุกตบจูบอ่ะ”
“ถุย สยองจะนึกว่ะ”
“นายหมายความว่า พอโคคิต่อยเตะนาย นายก็จับเขาจูบหรือ”
“อาฮะ”
“แล้วเขาไม่ว่าหรือ”
“มันคงไม่ว่ามั้ง... จะว่าไปไอ้เหลี่ยมนั่นก็มีแววน้ำเน่าอยู่ แต่คิดแล้วน่าเหนื่อยนะ กว่าจะทำอะไรกันได้นี่โหมโรงกันนานเลยสิ”
“ก็พูดไปไอ้จิน โคคิเขาไม่ได้เล่นตัวขนาดนั้นเว้ย ถึงเขาจะขี้งอนขี้อายอย่างที่แกว่า แต่มีเรื่องเซ็กซ์นี่แหละที่เราจูนกันลงตัว ไม่เรื่องมากใส่กัน อย่างแก หรือแก ชัดมะ”
“โห... แกไม่น่าพูดให้ฉันนึกภาพตามเลย เสียดายเหล้า”
“ดีจังนะ ฉันก็คิดตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าคู่ของนายกับโคคิน่ะดูราบรื่น ไม่ค่อยเห็นทะเลาะกันจริงจังเลย ไม่ว่าจะมีข่าวอะไรนายสองคนก็ดูไม่ค่อยแคร์”
“ก็ฉันกับเขาเชื่อใจกันไง แล้วก็ไม่มีทิฐิให้วุ่นวาย”
“เอ้อ... ขอให้จำเริญๆ นะ เป็นคู่รักตัวอย่าง ยินดีด้วย...”
“ความรักก็เหมือนกับเกมนั่นล่ะไอ้จิน ถ้าเราเข้าใจธรรมชาติของเกมนั้นๆ แล้วก็ใช้เวลากับมันเพื่อเรียนรู้แทคติก ยังไงก็ไม่มีเกมไหนที่เคลียร์ไม่ได้หรอกวะ”
“ไอ้ขี้โม้”
“เชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ...”
คนตัวสูงยักไหล่
“ไม่เป็นไรหรอกจิน โคคิน่ะมีอะไรก็เล่าหมด เก็บไว้กับตัวได้แค่ไหนกัน นายส่งคาเมะไปถามสิเดี๋ยวก็ได้เรื่อง”
“โธ่เอ๊ย แล้วถามโคคิกับถามฉันมันจะเหมือนกันซะที่ไหน ปัญหาของโคคิกับของฉันมันคนละอย่างกันอยู่ละ”
“หึหึ... พลาดจนได้นะไอ้โย่ง”
เสียงหัวเราะในลำคอทำให้จุนโนะชะงัก ค้างไปอย่างกลบเกลื่อนอาการไม่ทันเสียด้วย ยิ่งเมื่อคนตัวสูงเห็นท่ายักไหล่ล้อเลียน ก็ยิ่งให้รู้สึกว่าหมดอร่อยกับรสชาติขื่นคอไปถนัด
“เขาเรียกว่าอ่อยให้อยากรู้ต่างหาก เป็นไง สนใจขึ้นมาล่ะสิ”
“เหอะ แถว่ะ”
“นั่นสิ... นายก็พูดมาซะเถอะจุนโนะ ยังไงก็ถือว่าระบายให้เพื่อนฟัง น่า... อย่าให้เสียเวลาเลย”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร ฉันไม่ใช่พวกชอบสร้างปมให้ตัวเองเหมือนพวกแก ถ้ามีปัญหาเราก็ถามก็เคลียร์กัน ไม่หมักหมมว่ะ”
“มั่นใจ?”
“เออสิ แล้วพวกเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ฉันก็ไม่เก็บเอามาเป็นอารมณ์ด้วย”
“เลยไม่มีอะไรเรื้อรังว่างั้น”
“ถึงจะมีฉันก็ไม่ได้เอามาคิดให้วุ่น--”
“เออนั่นแหละ นั่นเลย ไอ้ถึงจะมีของแกน่ะ พูดมาซะเถอะวะ”
“ก็ได้ๆ ก็อย่างเช่นเรื่องที่เวลาพวกแกนัดกันสองคนหรือสี่คน แล้วหายไปไม่บอกเขาไม่ยอมนัดเขาไปด้วย อะไรอย่างเนี้ย เขาก็ชอบมาบ่นน้อยใจพวกแก ตามประสาคนขี้เหงาไง เขาก็รู้สึกเหมือนถูกเพื่อนทิ้ง เวลารับฟังฉันก็รู้สึกนิดๆ หน่อยๆ ว่าเออ แล้วฉันล่ะ อยู่ตรงนั้นทั้งคนทำไมเขาไม่เห็นหัว ทำไมถึงเอาแต่บ่นเอาแต่งอนพวกแกทำไมไม่คิดบ้างว่าก็ยังมีฉันคนนึงที่อยู่กับเขา บางวูบฉันก็เลยนึกว่าเขาเห็นพวกแกสำคัญกว่าฉันใช่มั้ย ก็แค่นี้แหละ”
“โอ้โห นี่ขนาดแค่นี้นะ”
“อืม... เชื่อแล้วว่าเรื่องเล็กจริงๆ”
“ก็บอกแล้วไงว่าเรื่องเล็กๆ ไม่เชื่อ...”
“ประชดโว้ยไอ้บ้า! นี่เรื่องเล็กๆ ยังพล่ามมาซะเยอะ ขัดแย้งในตัวเองรู้ตัวป่ะเนี่ย”
“เอ่า... ก็พวกแกบอกให้ระบายฉันก็ระบายไง ก็แค่นั้นแหละ นอกนั้นก็ไม่มีอะไร อย่างเรื่องที่เขาชอบข่มฉันต่อหน้าเพื่อนๆ ฉันก็เต็มใจนะ ...น่ารักดี เฮ้ยฉันพูดจริงๆ ไอ้จินแกอย่าเอาแต่อ้วกได้ป่ะ”
จุนโนะจับลูกกระเดือกของตนเป็นการตั้งท่าพูดต่อไปหลังจากถูกขัดคอให้เสียเส้น
“ที่กระโดดถีบมาฉันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย มันก็ถือเป็นการหยอกล้อกัน ถึงมันจะดูรุนแรงก็เขาก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายกับฉันนี่ ส่วนเรื่องของการเป็นเบี้ยล่าง มันก็...แล้วไงวะ สุดท้ายมันก็จบตรงที่คำว่าเพราะรักไม่ใช่หรือ อย่างแกจิน ที่คาเมะอ้อนให้แกทำนู่นทำนี่ให้ แกไม่ชอบหรือไง ที่เขาหึงแก แกก็ดีใจใช่มั้ยล่ะ ส่วนนาย ยู ถึงทัตจังก็ท่ามาก แต่เขาก็จะอ่อนให้นายในท้ายที่สุด จริงมั้ย เหี่ยวๆ แห้งๆ กันไป แต่ก็ดูมั่นคงยิ่งกว่าคู่อื่นๆ แกชอบแบบนั้นไม่ใช่หรือ...”
“ฉันว่านะ ตราบใดไอ้สิ่งที่พวกแกบ่นมามันไม่ได้ทำให้พวกแกรักเขาน้อยลง ฉันก็ไม่เห็นประโยชน์ที่จะถือมาเป็นประเด็นว่ะ”
จุนโนะจบสุนทรพจน์ของตัวเองด้วยการเลิกคิ้วพร้อมมองใบหน้าเพื่อนทีละคน เมื่อไม่มีเสียงค้านทั้งสามหนุ่มก็ชูแก้วชนกันอย่างแรงเต็มที่แบบไม่กลัวแก้วแตก
“แด่เมียที่รัก”
“แด่เมียที่เคารพ”
สิ้นสัญญาณเบียร์ขมๆ ก็ถูกกลืนลงคอกันอั่กๆ ประหนึ่งว่ายิ่งดื่มมากเท่าใดความหนักแน่นของคำยกย่อง ‘แด่เมีย’ จะยิ่งศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นเท่านั้น
“วันนี้แกพูดจามีสาระดีว่ะจุนโนะ”
“ของดีไม่มีมาบ่อยๆ หรอกเว้ย ต้องนานๆ ทีให้ตื่นเต้น”
“ทิ้งนานไปก็ไม่ดีนะ... นายอาจจะไม่รู้ โคคิชอบมาบ่นกับฉันเหมือนกันว่านายสนใจเกมกับหนังสือรวมภาพสาวมอร์นิ่งมากกว่าเขา”
“ฮ่ะๆ จริงหรือ เออ ขอบใจที่บอก ฉันก็รู้ตัวเหมือนกันว่ะว่าพักนี้ฉันทำตัวโอตาขุมากกว่าเดิม”
“ยังจะพูดอย่างภูมิใจอีก”
“ทำไม ก็คนมันยอมรับความจริง”
ก่อนที่จะมีการถกเถียงกันระหว่างชายหนุ่มสองคนไปมากกว่านี้ เสียงเรียกเข้าที่คุ้นหูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน จุนโนะเอื้อมมืออย่างไวไปกดปุ่มสปีกเกอร์เหมือนเดิม แต่จินก็ไม่ปล่อยผ่านดึงกลับมาและกดปิดอย่างรวดเร็ว
“ครับ คาซึ”
“อ้า จะกลับแล้วหรือ”
“ยังอยู่ๆ”
“อ้าวทำไมล่ะ”
“หืม? ทัตจัง? โคคิ? จริงหรือเนี่ย”
“เอาสิ ฮ่ะๆ เอ้อ ถ้างั้นแวะซื้อของกินเข้ามาหน่อยนะ เผื่อตอนเช้าไง”
“จ้ะ เจอกัน ขึ้นรถดีๆ นะ บาย”
ฉับพลันที่เจ้าบ้านวางสายปุ๊บ แขนทั้งสองข้างของชายหนุ่มก็ถูกจับปั๊บ
“โคคิทำไมวะ” / “ทัตจังทำไมหรือ”
“ไม่ทำไม ก็แค่... ตอนนี้คาเมะกำลังกลับมาแล้ว และเขาก็บอกว่าไม่ต้องให้ฉันไปรับ”
“แล้วยังไงอีก”
“ไม่ยังไง ก็แค่...”
จินลากเสียงอย่างอ้อยอิ่ง
“...แค่คาเมะโทรไปชวนทัตจังกับโคคิมาที่นี่ด้วยน่ะสิ”
“หา” / “จริงดิ”
“มิน่า... ถามว่ามาที่นี่ทำไมถึงได้ไม่ยอมบอก ที่แท้ถูกเมียทิ้งหรือวะ อะไรนะ โคคิเซ็งคนติดเกมเลยไปช่วยเพื่อนเปิดแผ่นในผับ ส่วนทัตจังก็อยากลองไปนั่งฟังเผื่อหา source ไว้แต่งเพลงใหม่ โธ่เอ๊ย... แล้วทำมาบอกว่าอยากหาเวลาสังสรรค์เฉยๆ ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายจริงๆ ว่ะ”
จินหัวเราะลั่นยามบอกเล่าถึงเรื่องที่รู้มาจากคาเมะเมื่อครู่
“สะใจมากมั้ย ฮะ เอ้า หัวเราะสิ หัวเราะอีกสิ หัวเราะเผื่อตัวเองด้วย ก็สภาพไม่ต่างกันหรอกว้า”
“เออๆ ไปล้างหน้าล้างตากันหน่อยไป เขาบอกว่าอีกสิบนาทีถึง ให้ไวนะเว้ย แล้วออกมาช่วยฉันกวาดพื้นด้วย พวกแกนี่กินกันอีเหละเขะขะฉิบเป๋ง”
.........................................................................................................
จบไปก่อนแล้วกันนะคะ ภาคหน้าจะมีมั้ยขอดูอารมณ์อีกที จริงๆ ก็คิดไว้ แต่พยายามแต่งอยู่นานก็เขียนไม่ได้ 55
คงเพราะแค่สามสีก็ยากแล้วมั้ง 6 สีถึงกับมืดบอด อย่างไรก็ดี หวังว่าฟิกเรื่องนี้จะทำให้คนอ่านเฮาฮาไปกับความน่ารักของหนุ่มๆ ทั้งสามนะคะ
ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ
แอบฮา บรรดาพ่อบ้านเมียทิ้ง(ขว้าง)
มาชุมนุม นินทาเมียๆ กะระบายความในใจ
555 จินดูเป็นคนดี๊ คนดี
ชื่อเรื่องอะไรดีหน๊อออ ยังนึกไม่ออก แปะไว้ก่อนนะคะ
#1 By rei (203.146.149.147) on 2008-11-19 11:52