Only-oasiS

Title: It’s NOT born to be

Author: Asuka Fujiwara

Part: End in one part

Genre: Romantic & Erotic

Rate: เอิ่ม...ไม่อยากจะบอกว่า NC17

Warning: มันไร้สาระมากกกกกกกกก ความหื่นของคนแต่งไม่คงที่ ฝีมือไม่มี ได้โปรดให้อภัย...T~T

ใครๆ ก็รู้ว่าคาเมนาชิชอบทำท่าเอ็กซ์แตกยามถ่ายแบบ

ใครๆ ก็ล้อว่าคาเมนาชิชอบทำเสียงเซ็กซี่ยามจับไมค์

ใครๆ ก็แซวว่าคาเมนาชิชอบเต้นยั่วๆ ยามอยู่บนเวที

แต่ใครจะรู้ ถึงเหตุผลและเบื้องหลังของสิ่งเหล่านั้น ว่ามันคืออะไร...

“อย่างนายทำได้แค่นี้เองหรือคาซึ ไม่มั้ง...”

กับไอ้คนที่ขี้หวงขี้หึงจนใครๆ ก็กล่าวขาน แต่ใครเล่า...จะคิดว่าเพราะมัน เพราะมันนี่เอง

ต้นตอแห่งความเป็น ‘ดาวยั่ว’ ของคาเมนาชิ คาซึยะ

.

.

.

“ยืนแปลกจังนะ เจ็บสะโพกหรือ งั้นพิงตัวไปกับฉากมั้ย”

ถ้อยคำล้อเลียนดังขึ้นแผ่วเบาข้างหู ไม่เผื่อแผ่ให้ใครได้ยินนอกเหนือจากร่างบางผู้มีอาภรณ์ปกปิดก็แค่เพียงยีนส์เอวต่ำสุดๆ กับเสื้อเชิ้ตเนื้อบางที่ไม่ได้กลัดกระดุมตัวเดียว... ผลของเสียงแหบเสน่ห์คือประกายร้อนแรงในดวงตาคู่สวย การถ่ายโอนน้ำหนักตัวไปสู่ขาข้างใดข้างหนึ่ง และมาดนางพญา...ที่มองกล้องเหมือนเป็นมดปลวกอันต้อยต่ำ

วินาทีทองนั้นตากล้องกดชัตเตอร์รัวเป็นสิบๆ ชอต กดเอาๆ โดยไม่อาจรอให้ ‘ตัวเกะกะ’ เดินพ้นจากฉากไปด้วยซ้ำ แต่แล้วทีมงานก็พบว่าพวกเขาต้องเปลืองพื้นที่เมมโมรี่อีกหน่อย เพราะเมื่อวินาทีที่คนร่างสูงเดินมายืนอยู่ที่ ‘จุดประจำ’ ใบหน้าสวยก็ยิ่งเพิ่มแววยั่วยวนขึ้น ริมฝีปากบางถูกไล้เลียอย่างอ้อยอิ่งชวนให้ใจกระตุกยิ่งขึ้น...

แม้ว่าหวั่นๆ กับออร่าสีดำด้านหลัง (บวกกับรำคาญที่มันเดินเพ่นพ่านเมื่อครู่) คาเมร่าแมนก็ต้องทำงานของตัวเองต่อ เรียกว่าเร่งทำแข่งกับเวลา เนื่องจากถ้าคิวของนักร้องตัวเคหมดเมื่อไหร่... หมายถึงการหายใจหายคอได้เต็มปอดเต็มที่เมื่อนั้น

ไม่ อาคานิชิ จินไม่ใช่คนมากเรื่อง เอาแต่ใจ หรือขี้วีนเช่นดาราเจ้าปัญหาคนอื่นๆ

ทว่าอาคานิชิ จินน่าปวดหัวยิ่งกว่านั้นเพราะชอบทำหน้าดุประหนึ่งไม่พอใจที่ ‘เด็กในอาณัติ’ ของตัวที่ถ่ายแบบทีไรก็ต้องได้คอนเซปต์เซ็กซี่ แต่ก็มันเอง...ที่ช่างกำกับและยั่วยุให้คาเมนาชิ คาซึยะเซ็กซี่เกินความจำเป็น

หรือพูดให้ถูก...เซ็กซี่เกินเส้นความเป็นชาย

วันไหนทำหน้าเหี้ยมมากเท่าไหร่ อัตราความเสียว...ไส้ให้เลือดกำเดาพุ่ง ก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย

แต่ใครเล่าจะตัดสมการน่ากลุ้มนี้ได้ ก็ถึงหวั่นใจเพียงใด รำคาญแค่ไหน ยอดขายทลายแผงก็ทำให้ทีมงานต้องประนีประนอมกับชายผู้เดาความคิดไม่ได้คนนี้อย่างไม่อาจจะหือ

“เสร็จแล้วใช่มั้ย” ก็ขนาดมันพูดอย่างไม่มีหางเสียงไม่สนวัยวุฒิยังทำอะไรมันไม่ได้เล้ย

ไวปานพายุพัดผ่าน เอวแบนราบที่อวดความคอดอยู่เมื่อครู่ก็ถูกเกี่ยวด้วยแขนแข็งแรงจากไปเสียแล้ว แรกๆ ร่างบางนั้นก็หันมาก้มหาลาใครก็ใครทันอยู่หรอก แต่เหมือนนานเข้าความสนิทสนมมีมากความเกรงใจหดหาย จินไม่เคยรอให้คาเมะเอ่ยปากเจรจากับใคร ก็หอบหิ้วกันไปราววินาทีเดียวก็ไม่ยอมให้เสียเวลา

ดีที่ไม่มีใครถือสา มีแต่เต็มใจเอ่ยคำลาด้วยกระแสจิตกันทั้งนั้น

ก็ใครอยากจะรั้งล่ะ! เล่นทำหน้าตึงสนิทกันทั้งคู่ นี่ถ้าไม่เห็นว่านิ้วมือของร่างบางประสานอยู่กับอีกมือที่เกี่ยวอยู่ตรงเอวอย่างแนบแน่นดี ก็คงเข้าใจผิดกันหมดว่าทะเลาะกันมาแต่ไหน

ต้องขอบคุณเสียงกระซิบจากเพื่อนสมาชิกของวงคัตตุนที่อธิบายให้สั้นๆ ว่า ‘คู่นี้ก็อย่างนี้’ (...เคลียร์มาก) ไม่อย่างนั้นทีมงานของนิตยสารก็คงมีนัดหาหมอเพราะเป็นไก่ตาแตกกันเดือนละหนเป็นแน่... O_o

..................................................................................

“หิว...”

ริมฝีปากงอนๆ เปลี่ยนรูปอย่างน่ารักยามเอ่ยถ้อยคำห้วนๆ เข้าหูสารถีหนุ่ม

“อีกแล้ว... ตอนเขาเอาของมาให้กินไม่กิน” จินบ่นเสียงยานขณะเข้าเกียร์ถอยหลัง

“ก็มันไม่อร่อย...” ร่างบางทำเสียงขึ้นจมูก “นี่... พาไปร้านเนื้อย่างที่ออกทีวีเมื่อคืนหน่อยสิ นะ น่ากิน ฉันอยากกิน...”

“อะไร ไหนว่าจะกลับไปทำข้าวผัดทะเลไง...”

“อ้าว ก็ถ่ายแบบมันเหนื่อยนะ”

“ก็เลยจะเบี้ยวว่างั้น” คนทำงานมาเหมือนๆ กันเหล่มอง

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย”

“ก็ดี... งั้นกลับไปทำข้าวผัดให้ฉันกิน แล้ววันหลังค่อยไปร้านเนื้อย่าง”

“...เหย จินอ้ะ!”

“หือ คาซึอ้ะ!” คนขับหนุ่มทำเสียงล้อเลียน เขาเหยียบคันเร่งจมเท้าอย่างยืนยันในบทสรุปอันไร้เยื่อใยที่เอ่ย เท่านั้นยังไม่พอ...ร่างสูงเป่าบอลลูนหมากฝรั่งใส่คนหน้าเง้าแทนการหัวเราะเยาะเย้ยอีกด้วย

“จิน...” คาเมะจึงลองเปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อน

“คาซึ...” แต่อย่างไรก็ดูจะไม่เป็นผล

สุดท้ายร่างบางก็ทำอะไรไม่ได้ นอกเสียจากหรี่ตา ตีหน้าบึ้ง และกระแทกหลังลงเบาะเชิดหน้ามองวิวเท่านั้น จินเปิดเพลงเสียงดังเป็นเพื่อนร่วมทางอย่างไม่อินังขังขอบ ใช่ว่าไม่คิดใจอ่อนหรืออยากตามใจคนรักหรอกนะ... แต่เพราะทุกๆ วันก็สปอยด์จนแทบเสียคนอยู่แล้ว นานๆ ทีดัดนิสัยเสียบ้าง จะได้มีเงินเก็บเอาไว้ใช้ไม่ให้เป็นที่เขม่นของใครว่าเป็นคู่อีช่างจ่าย

คิดๆๆ อีกที...จินก็ยิ่งมั่นใจกับทางที่เลือก ก็ให้อาหารเลิศรสราคาแพงแค่ไหนอย่างไรก็สู้รสมือของคนรู้ใจไม่ได้ กว่าจะฝึกจะสอนกันจนเป็นแม่...เอ้ย พ่อครัวมือฉมังอย่างทุกวันนี้ ก็ต้องใช้งานให้คุ้มเสียหน่อยถึงจะถูก

ว่าแล้วร่างสูงก็บังคับรถให้แล่นไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย มุ่งหน้าสู่บ้านแสนสุข

บ้าน... เคหสถานที่ซึ่งหนุ่มน้อยผู้ยังทำหน้างอนไม่เลิก ถูกเพิ่มออปชั่นจากคาเมะเต่าน้อยผู้น่ารักให้กลายเป็นเต่าดาวยั่วของวงการ

เปลี่ยนเด็กที่จริงจังในหน้าที่การงาน ให้กลายเป็นหนุ่มสองบุคลิก

แล้วก็เปลี่ยน...คนสองบุคลิกหล่อหลอมให้เหลือเพียงบุคลิกเดียว

บุคลิกที่จินบรรจงปั้นมากับมือ

ก็ทำไมเล่า... มันหนักศีรษะใครหรือ?

.................................................................................................

“จะไปหนาย...” จินถามเมื่อเห็นคาเมะเดินฉับๆ เข้าห้องชุดแบบไม่ยอมรอกัน

“ไปหยิบกระเป๋าสตางค์ ลืมไว้ในห้อง” คนช่างงอนตอบเสียงเย็นเยียบ

“หรือ... หยิบเสร็จแล้วจะไปไหนล่ะ”

“ไป...กิน...เนื้อย่าง!”

“ฮึ จะไปกินเนื้อย่าง?” จินทวน จากนั้นก็เดินตามเข้าไปและปิดประตูลงล็อกเสียงดังสนั่น “ให้ฉันกินนายก่อนเลยดีกว่าคาซึยะ ดื้อจริงๆ!”

“นายจะทำอะไร” ร่างบางร้องถามเสียงสูง

“ยังจะถามอีก” แต่จินโต้ด้วยเสียงสูงกว่า

ใช่... คาเมะไม่น่าถาม ก็แค่การเดินบุกเข้ามาประชิดตัวของอีกฝ่ายก็น่าจะรู้ แต่ก็นั่นล่ะ ถึงรู้ก็อดตกใจไม่ได้หรอก ในเมื่อนี่ยังกลางวันแสกๆ แถมคาเมะก็บอกไปแล้วว่าหิวๆๆ ใยจินจึงคิดจะปราบเขาเสียตอนนี้ด้วยวิธีนี้

“ไม่เล่นนะ” ร่างบางท้วงพลางต่อต้านเท่าที่กำลังมี แต่ไม่ว่าจะผลักจะไสยังไงก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก มันคงเป็นจุดอ่อนของเขาไปแล้ว อ้อมแขนที่รัดแน่นลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดข้างแก้มใบหูจนถึงลำคอ... คาเมะเคยทนได้นานที่ไหน

“ไม่เล่นล่ะ เอาจริงเลย”

“เพราะนาย ฉันถึงเป็นโรคกระเพาะไม่หาย!”

“แล้วไง... ก็ดีกว่าค้างแล้วเป็นกามตายด้านแล้วกัน”

เหตุผลแย้งของจินช่างแสดงความใจดำ ร่างบางฟังแล้วก็รู้สึกโมโหเหลือทน แต่เมื่อถัดไปอีกวินาทีจึงเข้าใจ... คนที่จะค้างและเป็นกามตายด้านไม่ใช่ตัวพูด หากเป็นเขาเอง!

เพราะถูกสัมผัสถึงได้รู้ คาเมะน้อยไม่พร้อมออกไปกินเนื้อย่างหรือไปไหนจริงๆ จะพร้อมก็แต่ถูกกินอย่างเดียว!

หวา...เวรกรรม!

เมื่อจิตใจสำนึกรู้ร่างกายที่เป็นบ่าวก็ชัตดาวน์โปรแกรมต่อต้าน การผลักการไสใดๆ ที่เกิดขึ้นได้เป็นไปตามสูตรการเล่นตัวเพื่อเพิ่มรสชาติแค่นั้น ปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของคาเมะจินซึ่งกอดและซุกไซร้อยู่จับสัญญาณได้ดี ริมฝีปากหนาจึงจัดการช้อนปากเรียวมากดเม้มเป็นการตบรางวัลเสียทันควัน

มันยั่วตายั่วใจตั้งแต่ตอนถ่ายแบบแล้วนี่ พระอิฐพระปูนหรือก็ไม่ใช่...

ไหนจะแก้มนิ่มๆ ที่ระยะนี้ออกพวงยุ้ยน่าเล่นเป็นพิเศษ

จินเลิกเสื้อพอดีตัวขึ้นเพื่อสัมผัสเอวคอด มือใหญ่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบเสียจนร่างบางจักกะจี้ คนขี้หนาวแต่ตัวอุ่นจึงดีดดิ้นขึ้นมาอย่างอดไม่ไหว ยิ่งมองเห็นรอยยิ้มสนุกสนานของคนตัวโตก็ยิ่งหมั่นไส้ เขี้ยวน้อยเลยขอตอบโต้ขบใส่หูแดงๆ กับไหปลาร้าสองจุดตายเป็นการเอาคืน

“คาซึ!”

ทำ...แม้รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นจะนำภัยมาสู่ตัวเพียงใด ก็ช่วยไม่ได้ ภัยที่ว่ามันหวานแหลมน่าให้มาถึงเนื้อถึงตัวจะแย่

ไม่นานเลยทั้งห้องก็ครึกครื้นไปด้วยเสียงหัวเราะ ราวกับคนในนั้นกำลังชมหนังตลก เพียงแต่ว่าเจ้าของเสียงทั้งคู่ล้มตัวตามกันลงไปบนเตียงนุ่ม หนึ่งนั้นทอดกายลงไปเพื่อเตรียมตนเป็นอาหาร อีกหนึ่งก็ลิ้มชิมรสอย่างเร็วร้อนไปทั่วทั้งจานเด็ด

ชิมทั้งที่ยังไม่ลอกคราบยังดูท่าอร่อยลิ้นเพียงนั้น คาเมะที่เริ่มจะอยากเป็นอิสระจากอาภรณ์ก็อยากรู้นักว่าคนมือไวใจเร็วอย่างจินจะทนได้เพียงไหน!

แล้วถ้า...ถูกหัวเข่าหยอกเย้าตรงๆ ล่ะ

“ไม่เอาน่าคาเมะ อย่ามาทำให้ฉันเป็นนกกะจอก” ร่างสูงผละออกจากเตียงซึ่งมีสภาพยุ่งเหยิง ส่งยิ้มยั่วสวาทไปพลางถอดเสื้อตัวเองไปพลาง

โธ่... ลำพังบอดี้สมส่วนจินก็รู้ตัวว่าปลุกเพลิงตัณหาของคู่พิศวาสไม่ได้ ต้องลีลาและสายตานักล่าสิจึงจะได้ผล

โชคดีที่เขามีสัญชาตญาณที่ว่านั่นเต็มเปี่ยม พร้อมแสดงออกเต็มที่ ประจักษ์กันทั้งสีหน้า ทั้งของอย่างว่าเลยทีเดียว

“นี่ มาชี้หน้ากันทำไมไม่ทราบ” คาเมะแหย่มุกใต้สะดือทันทีที่ร่างของนักล่าเปลือยเปล่า เรียกเสียงหัวเราะและความคึกคักแก่ทั้งคู่

“ไม่ชอบ? งั้นเก็บนะ”

“เฮ้ย......” ร่างบางซึ่งเริ่มปั่นป่วนในท้องน้อยแทบจะเอื้อมคว้าสิ่งที่กำลังลับหาย

มายั่วให้อยากแล้วจากไป ไม่ใช่บทบาทที่เขาต้องเจอซะหน่อย ต้องบทหลบบทถอยเพราะถูกยัดเยียดมากไปสิจึงจะถูก!

“อย่ามาเล่นตัวน่ะ...” คาเมะบอกเสียงเข้ม

แต่...ก็ไม่ได้ทำให้คนฟังใจอ่อน

“อยากได้ต้องทำไง...” จินปล่อยโจทย์แล้วก็แอ่นกายยั่วเย้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองร่างถูกย่นลงเล็กน้อย ทว่าดูเหมือนจะยังน้อยไป จุดรวมสายตายิ่งย้ายไปโยกมาเท่าไหร่ ศูนย์รวมจิตใจของคาเมะก็ตึ้กตั้กขึ้นมาเท่านั้น

จินบ้า! บากะ!

ต่อว่าในใจเป็นที่เรียบร้อยคนบนเตียงก็พาร่างตนไปยังโต๊ะวางของ หยิบอุปกรณ์ที่ร่างสูงต้องการแล้วยื่นให้ มาถึงตอนนี้ร่างบางก็เริ่มเข้าใจ ว่าเพราะอะไรจินถึงถอดเฉพาะเสื้อผ้าตัวเองแต่ของเขาไม่ยอมปลดเลยสักกะชิ้น...

“พอใจยัง” ผู้ใหญ่ตัวโข่งแต่ชอบเล่นเป็นเด็กๆ ได้ตลอด!

“ถ้าไม่ชอบก็ไม่ว่า...”

คาเมะหรี่ตาไม่ตอบโต้ ซึ่งก็แน่... ถึงอยากจะว่าจะค้านอะไรก็คงพูดไม่ถนัด ในเมื่อจู่ๆ ลิ้นชมพูต้องใช้ต้อนรับแขกชีเปลือยผู้รุกรานมาอย่างหนักหน่วง จินจู่โจมโดยไม่มีเตือนล่วงหน้า ร่างบางทำอะไรไม่ทันได้แต่แหงนคอรองรับความเอาแต่ใจของอีกฝ่ายเท่านั้น

อ้อ...แล้วก็บิดกายตอบสนองการเสียดสีและน้ำหนักที่ทาบทับตามจังหวะที่รับได้อีกประการ

.

.

แผ่นหลังเนียนของร่างข้างใต้ถูกเค้นคลึงด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือหนึ่ง จินกำลังจัดแจงให้อุปกรณ์ของเขาพร้อมใช้...

แต่ถึงจะแค่มือเดียว หากเมื่อบวกกับปาก ลิ้น ลมหายใจ คำกระซิบข้างใบหู และเรือนกายตลอดทั้งร่าง ทุกสิ่งก็ทำงานประสานกันได้ดีพอจะพัดพาไฟอารมณ์ของคาเมะให้ลุกโชนเป็นผล

และไฟนี้...เมื่อได้เริ่มออกฤทธิ์เผาผลาญก็จะไม่มีน้ำใดมาดับได้เลย...

นอกเสียจาก น้ำใจของคนที่ปลุกมันขึ้นมาเท่านั้น

“เอ้า แยกขาหน่อยที่รัก”

สิ้นคำบัญชา ขาเล็กๆ ก็อ้าออกจากกันกว้างเท่าที่ยีนส์รัดรูปจะอำนวย จากนั้นเสียงชัตเตอร์ก็ดังขึ้นพร้อมๆ กับสองแขนเรียวที่ยกขึ้นเหนือศีรษะ ท่าทางการโพสต์ต่อๆ มาไม่ต้องอาศัยคำกำกับแนะแนวจากใครอีก นายแบบหนุ่มรู้งานดี ซ้ำความวาบหวิวที่เริ่มเตลิดเปิดเปิงไปไกลก็คอยบงการทุกท่วงท่าอยู่...

ไอดอลบอยกัดปากและแอ่นอกขึ้นภายหลังเป้ากางเกงของเขาถูกกอบกุมด้วยมือใหญ่ ถ้อยคำครวญครางและเสียงซี๊ดปากค่อยๆ ดังขึ้นอย่างไม่ปิดกั้น

น่าเสียดายที่เสียงเซ็กซี่แบบนั้นจะไม่ได้รับการบันทึก เพราะเป็นกล้องภาพนิ่งที่รุ่นพี่ใจดีฮิเดอากิโยนมาให้จากการได้มาฟรี ตากล้องสมัครเล่นจึงจนใจเก็บไปแต่ภาพละลานตาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่ถึงอย่างไรภาพบางภาพก็ฟ้องอยู่ ต่อให้ไม่มีคำบรรยายก็พอดูรู้...ว่านายแบบผู้เริงร้อนกระซิบซาบถ้อยคำแบบไหนออกมาบ้าง

“อื้ม...จิน”

ตอนได้กล้องขนาดย่อมเยาแต่คุณภาพสูงนี้มา ร่างหนาก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะคอยถ่ายภาพสวยๆ ไปอวดเป็นการตอบแทน แต่จนป่านนี้ผ่านมาหลายปีสักรูปก็ทำตามสัญญาไม่ได้ เนื่องจากที่ถ่ายๆ ไว้จะอัดไปให้ใครชมก็ใช่ที่!

แล้วให้ตายเถอะ กดไปเป็นหลายสิบ แต่คงใช้ได้ไม่แค่เท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่มักเบลอ ด้วยว่าคนถือได้ไม่มั่นคงเอาเสียเลย สั่นทั้งมือสั่นทั้งใจ...

“อีกสิ...คาซึยะ”

เมื่อยามเป็นผู้ชมจินมักทำหน้าเคร่งขรึม แตกต่างโดยสิ้นเชิงกับยามนี้ ร่างบางที่ส่งยิ้มตรงมาให้เขา สื่อสารความต้องการจากใจโดยตรงมาให้เขา... จินจะเก็บกลั้นความรู้สึกตัวเองไว้อย่างไรได้

ในที่อันเป็นส่วนตัว รอยยิ้มสว่างไสวสาแก่ใจระบายเกลื่อนเต็มใบหน้าหล่อเหลา

“จิน!”

ด้วยแรงบีบกระชับและการทำงานของนิ้วมือบางนิ้ว บวกกับวิถีการร่อนเอวหมุนวนเป็นวงกลมอย่างยั่วเย้าของชายหนุ่ม ทั้งหมดกระตุ้นให้คาเมะนอนราบอยู่อย่างเดิมไม่ไหว ร่างบางลุกขึ้นนั่งปลดกระดุมกางเกงตามด้วยกระชากเสื้อบางให้หลุดจากไหล่ขาว ก่อนหันหน้าเข้าหาผนัง และแอ่นบั้นท้ายซึ่งแทบไม่เหลืออะไรบดบังให้แก่ชายผู้เอาแต่ถือกล้อง

จินเก็บภาพน่าตะลึงตะลานนั้นไว้ได้แค่ชอตสองชอต ก่อนจะสิ้นการควบคุม ผวาตามลงไปแนบชิดร่างที่สั่นเทิ้มไปด้วยแรงปรารถนาอย่างอดใจไม่ไหว

เขาดูปวดร้าวจากความต้องการ... เพราะพฤติการณ์ยั่วยวนที่หาคนเลียนแบบไม่ได้

ทั้งสองจูบอย่างที่อยากจูบ เคลื่อนไหว โรมรันใส่กันอย่างที่จินตนาการเอาไว้ในหัว จินใช้มือบี้ไปที่ตุ่มไตสีสด สลับกับเอื้อมลงไปชักรูดแกนกายน้อยๆ ยังให้เจ้าของอวัยวะเมื่อไม่ต้องแตะร่างกายตัวเองแล้วก็ตะปบลงไปยังสะโพกแกร่งเป็นที่ยึด จัดการให้บั้นท้ายเล็กของตนได้ถูไถกับแกนกายแข็งร้อนผ่าวได้ถนัดถนี่

“ฉันเสียว...จิน”

“ฉันรู้.......เหมือนกัน...”

เอ่ยออกมาได้ทีละคำเพราะลำพังหายใจยังทำไม่ค่อยจะทัน ลิ้นร้อนๆ สื่อสารกันโดยตรงทันใจกว่าทางวาจาหลายเท่า จินยังไม่ยอมปล่อยมือจากกล้อง หรือพูดให้ถูกคือบีบกำมันจนแทบแตก การเล้าโลมเป็นไปอย่างติดขัดบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องถือว่าชายหนุ่มไม่ได้ทำหน้าที่บกพร่อง ไม่ว่าส่วนไหนที่อีกฝ่ายร้องขอ...เขาก็ตามไปขบเม้ม บีบเค้น ให้ถึงใจ...

เสียงกระเส่า ลมหายใจหอบกระชั้น และอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นทุกนาทีเป็นหลักฐานอย่างดีถึงความสุขที่ทั้งสองมีร่วมกัน

“อีกครั้งนะ คนดีของจิน...”

การถ่ายแบบหนนี้ไม่มีเสื้อผ้ารั้งรึงร่างกายอีกแล้ว... น่าระทึกสำหรับจินเป็นที่สุด แต่น่าลำบากสำหรับอีกคนเหลือแสน จะใช้หมอนนุ่มเป็นลูกเล่นก็จะปิดบังมากเกิน แต่จะใช้แค่สองมือตนมันก็อยู่ไม่ยอมสุข

ยิ่งหนาวกายเพราะคนกอดก่ายผละห่าง คาเมะยิ่งร้อนรนกับการช่วยเหลือตัวเอง ปัดนู่นป่ายนี่จนไม่เป็นอันแอ๊คท่า

ร่างบางสัมผัสตนเองจนได้ความเปียกชื้นไหลเยิ้มติดมือขึ้นมาโชว์ รอยเล็บที่ควรจะฝากไว้กับร่างหนาก็สร้างความเจ็บแปลบให้ตัวเองจนน่าคลั่ง

“ไม่ไหวแล้วจิน พอนะ... ไม่ไหวแล้ว”

นอกจากคำวอนขอที่พร่ำพูดออกไปให้ได้ยิน ในหัวสวยๆ ก็คิดวันอยู่อีกเพียงคำเดียว จินคิดจะทรมานเขาไปถึงไหน...

นางพญากลางร่างเป็นนางแมวเช่นนี้แล้วยังไม่สมใจอีกหรือ...

ภายหลังการว่าง่ายของนายแบบมืออาชีพ ตากล้องหนุ่มก็โยนอุปกรณ์ในมือทิ้ง ร่างสูงนั่งลงที่ปลายเตียงอ้าแขนรับการโผกอดของคนรอคอย จินปลอบขวัญหวานใจของเขาด้วยการสูดกลิ่นซอกคออันหอมกรุ่น

“พร้อมหรือเปล่า หืม...” ชายหนุ่มกระซิบอย่างคาดหวัง

“ถามฉัน ตัวเองรอได้หรือ”

“งั้นพี่ไม่อุ่นเครื่องให้นะ”

“อื้อ...อย่าเอาแต่พูดสิ”

สิ้นคำจินก็จัดการยกสะโพกคนในอุ้งมือให้อยู่ในพิกัดที่เหมาะสม หลังจุมพิตฉุดวิญญาณเริ่มทำงาน ร่างสูงก็ยกสะโพกของตนขึ้นไปตามติด

“อ้ะ อ๊า...!” ให้ช่องว่างที่กระหายหิวได้รับการเติมเต็มด้วยกันและกัน

“เจ็บ...จิน ฉันเจ็บ...” ใบหน้าเหยเกและเสียงร้องปนเคล้าด้วยความสุขสมหวัง คาเมะก้มลงกัดบ่ากว้าง สองมือสองเท้าจิกเกร็งอย่างหนัก ต้นขาขาว...ซึ่งตอนนี้ออกแดงระเรื่อก็หนีบแน่นกับช่วงตัวของชายหนุ่มอย่างควบคุมไม่อยู่

ทั้งเจ็บและจุก แต่ถึงอย่างนั้นก็ซ่านเสียวจนสั่นเทิ้มไปทั่วร่าง

ดีเกินไป ดีเหมือนทุกๆ ครั้ง เต็มตื้นจนคิดอ่านทำอะไรไม่ถูก

จินซึ่งอยู่ด้านล่างเริ่มต้นดนตรีรักด้วยการขยับเบาๆ เป็นจังหวะสั้นๆ ไม่แรงแต่เพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ... เขาจับเอวของคนรักไว้ตรึงให้เป็นตัวยึด พร้อมโอบประคองนำพาสู่ก้าวต่อไปที่หฤหรรษ์ยิ่งขึ้น

บทโหมโรงว่าด้วยการถ่ายแบบยืดเยื้อมาพอแล้ว ร่างบางควรรับผิดชอบต่อความเซ็กซี่ของตัวเองเสียที!

คนมีภาระไม่รู้ตัวพยายามบังคับกายให้สะดวกกับจังหวะที่กำลังจะขับเคลื่อนต่อ หากความวูบวาบที่รู้สึกจากจุดที่โดนกระทำ ร่างเล็กก็อ่อนระทวยจนยากจะฝืนในสิ่งที่ต้องการได้ บทเพลงของจินบรรเลงแล้วมีแต่จะร้อนแรงเข้มข้น คาเมะสมองว่างเปล่าเหลือสติก็เพียงแต่ส่วนล่าง เขาอยากใกล้ชิดหลอมรวมกับคนรักให้มากกว่านี้ แต่ยากเหลือเกิน ทำเท่าไหร่ก็รู้สึกว่าไม่พอ ลึก...ซึ้งเท่าไหร่ก็ไม่ถึงใจสักที

“เก่งมาก... คนดี” ผู้คุมกล่าวเอาใจเสียงพร่า

“คาซึ” ร่างหนาเอนกายไปด้านหลังเพื่อหนีการซุกซบ เขาอยากมองใบหน้าสวยๆ ที่ทำให้ใจสั่นไหวได้ทุกครั้งที่เผลอจดจ้อง แต่คาเมะก็ช่างไม่ยอมรับรู้ ยิ่งเอนตัวหนีกลุ่มผมนุ่มก็ยิ่งตามติดเหมือนกลัวใครจะหาย จนจินต้องสอดใต้วงแขนเพื่อดึงร่างบางออกจากตัว ซอกคอหอมๆ เขาก็ชอบดอมดมอยู่ แต่กลีบปากชมพูที่เริ่มช้ำด้วยฝีมือเขา กับแววตาฉ่ำเยิ้มล้วนไม่ใช่สิ่งที่ควรจะพลาด

“เสียว จิน เสียวจังเลย” ร่างบางสูดปากหงายเงยไปด้านหลัง ร่างสูงมองอย่างสมใจ แล้วก็เพิ่มจังหวะรุนแรงให้เสียงร้องครางดังหวานต่อเนื่องยิ่งขึ้น

“ออกแรงด้วยสิ อื้ม... อย่าอู้” จินพูดแม้ว่าแทบจะไม่เหลือสติต่อล้อต่อเถียงกับใคร

“อ๋อย... ก็นั่งแบบนี้มัน ซี้ด... มันไม่ถนัดนี่... โอ๊ยจิน! โอ๊ย......” คาเมะกลับไปซุกหน้าไว้กับบ่าหนาอย่างอ่อนแรงอีกพัก ก่อนจะผุดลุกขึ้นมาเปลี่ยนท่าทางการนั่ง จากการพับขาที่ทำให้กดทับน่าปวดเมื่อย เป็นการนั่งยองๆ พร้อมออกกำลังเรียกเหงื่อ

“เอาล่ะนะ” เสียงอ่อยๆ ดังขึ้นจากคนหลับตาพริ้ม

และแล้ว...อะไรๆ ก็สมกับการรอคอย จินเอนหลังลงทิ้งน้ำหนักลงกับข้อศอก จดจ้องคนเมาตัวแดงผื่นราวกับจะได้ลิ้มเมรัยไปด้วย หากสิ่งที่รู้สึกตรงส่วนที่ถูกอีกฝ่ายครอบครองมันแสนจะดีจนอยากหลับตาดื่มด่ำให้เอร็ดอร่อย ทั้งส่วนปลาย หรือตลอดทั้งแกนกาย เกิดขึ้นจากความตั้งอกตั้งใจของคนน่ารัก...ผู้กำลังเริงรัก

น่าถ่ายเก็บไว้จะแย่... อยากได้มาเพื่อเปรียบเทียบ คาซึในวันนี้กับคาเมนาชิในวันวาน เจ้าตัวจะรู้บ้างหรือไม่ว่าเปลี่ยนไปขนาดไหน

ใครที่ว่าคาเมะแห่งวงคัตตุนบนสื่อสิ่งพิมพ์นั้นร้อนแรง ต้องมาดูนายแบบคนเดิมในห้องหับมิดชิดดูบ้าง...

หากสิ่งที่คิดก็ได้เป็นเพียงความคิด ตอนนี้จินสนใจอะไรอย่างอื่นได้นอกจากร่างตรงหน้าก็เก่งแล้ว ถึงจะไม่ใช่ภาพใหม่หากซ้อนทับด้วยภาพเก่าๆ ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งจากกาลเวลาที่ล่วงผ่าน แต่ทุกครั้งความประใจทับใจก็ยังเกิดขึ้นอยู่เสมอ นับวัน...เขาทั้งสองกำลังเดินเข้าใกล้ความเป็นคู่รักในอุดมคติมากขึ้นทุกที

คู่รักที่เติมเต็มและตอบสนองกัน โดยไม่มีทิฐิหรือความกระดากอายมาขวางกั้น ไม่มีปัญหาของเพศสภาพเข้ามาทำให้เก้อเขิน ขอแค่มีความสุขด้วยกัน อะไรก็ช่าง...แค่รักกัน

“จิน ฉันรักนาย...”

“หรือ... ฉันก็รักนาย อื้ม... รัก...”

ผ่านไปราวสิบนาทีจนคนข้างบนหมดแรงข้าวต้ม ชายหนุ่มก็โอบประคองให้ร่างบางพิงพักกับเตียงกว้าง รับช่วงต่อจังหวะเร่าร้อนวาบหวานให้อยู่ในความดูแลของตน

จินพยายามทำหน้าที่ของเขาให้ดีที่สุด... แต่เพราะรู้ตัวดีว่ากำลังเมามายกับรสอันน่าลุ่มหลง จึงกลัวจะเอาแต่ใจเสียจนลืมคิดถึงความเป็นไปของคนด้านล่าง ร่างสูงเพียรจูบ เพื่อเชื่อมต่อคนสองคนให้มากกว่าความต้องการในสัญชาตญาณของมนุษย์

เขาอยากจะยืนยันคำพูดที่เหมือนเอ่ยออกไปง่ายๆ นั่น... และอยากจะรับความรู้สึกจากคนรักเพียงคนเดียวของเขาด้วย...

ถึงแค่มองตาก็เหมือนได้ยินคำคำนั้นแล้วก็เถอะ

“จะถึงแล้วจิน ใกล้แล้ว จะถึง...แล้ว” คาเมะเพ้อออกมาด้วยแววตาหวานเคลิ้ม เร้าจินให้ต้องเร่งเครื่องเต็มกำลังเพื่อไปถึงจุดหมาย ทั้งสองรู้ว่ามันดีแค่ไหนหากได้ร่วมไปถึงฝั่งฝันด้วยกัน กามวายุจึงยิ่งเพิ่มความรุนแรงเพราะกระสันในฤทธิ์เดช

ร่างสูงเคลื่อนไหวสะโพกอย่างไม่สนอะไรทั้งสิ้น ทั้งความเหนื่อยหอบหรือความบอบช้ำของเรือนกายเนียนนุ่ม ผู้ที่รองรับก็เช่นเดียวกัน คาเมะหยัดร่างขึ้นสวนการกระแทกกระทั้นด้วยจังหวะสอดคล้อง

ดังพลุที่พุ่งขึ้นสูงเทียมฟ้าแล้วระเบิดออกมาเป็นแสงสีรุ้ง ทั้งสองร่างกอดรัดซาบซ่านไปกับกล้ามเนื้อที่กระตุกเกร็งไปทั่ว ใบหน้าบิดเบี้ยวราวเจ็บปวดทรมานค่อยๆ ทุเลาลงพร้อมลมหายใจหอบโยน จินลงนอนทาบทับนวลเนื้อหอมที่ชโลมอาบไปด้วยหยาดเหงื่อ

.

.

คาเมะรู้สึกหนักทว่าอบอุ่น ดวงตาปรือเยิ้มทอดมองไปยังฝ้าเพดาน...นิ้วเล็กสางผมดำสนิทของนักร้องร่วมวงด้วยความรักใคร่ เขารอคอยให้จินยันตัวขึ้นแล้วพลิกไปนอนเคียงข้างกัน รอคอยที่จะได้อยู่ในอ้อมกอดอันน่าอึดอัดแต่สบายเป็นที่สุด

“หายใจออกหรือจิน” ร่างบางพูดกับคนที่ยังกดหน้าตัวเองอยู่กับอกราบ

“ยังไม่อยากเอาออกเลย... อยู่อย่างนี้ได้มั้ย”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมายิ้มระโหย หากเมื่อได้รับคำตอบเป็นสายตาเข้มเขาก็ยันตัวขึ้นแล้วถอดถอนร่างกายช่วงล่างออก จินหัวเราะอีกครั้งเมื่อเห็นร่างบางห่อปากด้วยความเจ็บแปลบ เสียงส่งจูบดังขึ้นไล่กันกับเสียงครางทิ้งท้ายของร่างบางข้างใต้

“เป็นยังไงบ้าง...ฮึ”

“ไม่ดูรูปหรือ” เนื้อชมพูถามกลับไปอีกเรื่องเป็นฟอร์มข่มเขิน

จินยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปมองอุปกรณ์อิเล็กทรอนิคส์ที่แอ้งแม้งอยู่บนพื้น หน้าจอของมันดับไปแล้วโดยที่เขาจำไม่ได้ว่าจัดการออฟตัวเครื่องตั้งแต่เมื่อไหร่

“นายอยากดู?”

“.......บ้าสิ! ตัวฉันเองจะอยากดูไปทำไมกัน”

“อ้าว ก็เห็นถาม”

“ฉันหมายถึงนาย”

“อืม... เอาไว้ก่อนดีกว่า ของจริงอยู่ตรงหน้า เร้าใจกว่า ใช่มั้ย?”

“ไม่รู้...”

“รู้เถอะ เฮ้อ...ไปอาบน้ำกัน เตียงชื้นหมดแล้ว” คนรักความสะอาดลุกพรวดก่อนฉุดให้คนใกล้ๆ ลุกตาม

“หิวน่ะจิน” คาเมะรั้งแขน

“ฉันรู้น่า อาบเสร็จก็ไปหาอะไรกินกันไง”

“ฉันไม่มีแรงผัดข้าวให้นายหรอกนะ... ตาจะปิดอยู่แล้ว”

“ใครจะใจร้ายกับนายขนาดนั้นเล่า เดี๋ยวฉันไปโทรสั่งซูชิมากิน ดีมั้ย เพิ่มหน้าปลาหมึกของนาย หน้าปลาไหลของฉัน”

“จริงน่ะ”

“จริง เอ้า ลุกเร็ว อาบด้วยกันจะได้กินด้วยกัน”

จินชวนหน้านิ่ง ตาใสแบบที่เฉพาะคนรู้กึ๋นและอยู่ด้วยมานานพอจะสะดุดใจได้ ร่างบางที่ไม่เหลืออะไรปกปิดจึงสะบัดแขนออกแล้ววิ่งกลับมาที่เตียงหาผ้าห่อตัว

“นายไปโทรสั่งซะแล้วเชิญอาบก่อนเลย ฉันหิวนะจิน ไม่อยากให้คนส่งข้าวต้องรอเพราะกดกริ่งแล้วไม่มีคนออกไปเปิด”

จินชี้หน้าคนรู้ทัน ก่อนจะยักไหล่แล้วเดินจากไปต่อสายหาร้านอาหาร เขาใช้เวลาไม่นานก็กลับไปดึงแขนคนในห้องใหม่ และคราวนี้ก็มีข้อเสนอดีๆ ในการแก้ไขปัญหามาด้วย

“อัลบั้มนี้สิบแทรกก็ราวๆ ครึ่งชั่วโมง...” จินเอ่ยถึงแผ่นซีดีในมือ ซึ่งหน้าแผ่นสกรีนรูปวงศิลปินต่างประเทศ สไตล์ป๊อปร๊อคและมีเนื้อหาติดเรทนิดหน่อย “ดิลิเวอร์รี่ก็ราวๆ ครึ่งชั่วโมงเหมือนกัน โอเคมั้ยคาซึ นายจะได้ไปฝึกเต้นฝึกใช้เสียงด้วยไง... ในห้องน้ำเสียงก้องดีนะ มีกระจกด้วย”

“บ้าสิ!”

“บ้าแล้วยังไง...”

“ไม่เอาน่าจิน... เมื่อกี้ฉันยังไม่ได้เล่นจินน้อยของนายก็จริง แต่ให้กินข้าวเสร็จก่อนดีกว่านะ ...ฉันไม่อยากอิ่มอย่างอื่น!”

“คิดมากแล้ว” ร่างสูงเอื้อมมือไปขยี้ศีรษะยุ่ง “ลุกเร็ว ฉันไปเปิดเพลงแล้วนะ ยิ่งช้าเดี๋ยวจะจับเวลาคลาดเคลื่อน เข้าใจ๊”

ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินโทงๆ ไปทำตามอย่างที่พูด ร่างบางเลียริมฝีปากตัวเองและลุกตามอีกฝ่ายไปอย่างเสียไม่ได้

จินเอาแต่ใจเสมอ

หันหลังให้โดยไม่เสียเวลาบังคับด้วยซ้ำ ร่างสูงเพียงไปหยุดยืนตรงขอบประตูห้องน้ำแล้วทอดมองมาด้วยสายตาอ่อยอ้อน หากเป็นเวลาปกติใครได้เห็นก็คงใจเต้น แต่เพราะรอยยิ้มป่วนประสาทนั่น...... ทว่าเสียงเพลงดำเนินไปแล้วเกือบครึ่งเพลงแรก เร่งให้ร่างบางต้องรีบตัดสินใจ

...ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เขาต้องการชายตรงหน้าไม่เคยปฏิเสธ จะเหนื่อย จะโกรธ จะยังไม่มีอารมณ์

แล้วทำไม เขาจะทำเพื่ออีกฝ่ายโดยเสมอกันไม่ได้...

เมื่อคิดได้คาเมะก็กอดอก

“เมื่อกี้ฉันเป็นนายแบบแล้ว นายคงไม่ใจร้ายให้ฉันเหนื่อยคนเดียวหรอกนะ...”

“คิดจะเปลี่ยนบทหรือ อยากจะเป็นมาสเตอร์บ้างรึไง”

ร่างบางย่นจมูกกับศัพท์แสง

“ได้มั้ยล่ะ... ฉันเหนื่อยนะ แสบกระเพาะด้วย ถ้าจะเล่นอะไรก็ต้องจูงใจกันหน่อยสิ”

คนหล่อใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มหนึ่งครั้งในการคิด จากนั้นเขาก็หันหลัง ก่อนปรายตามาส่งข้อความทิ้งท้าย...

“ก็ได้... ฉันจะถือว่าสอนนายก็แล้วกัน ไปเร่งเสียงให้ดังขึ้นสิ อย่าช้าล่ะ ฉันชอบเพลงนี้”

เพลงที่ว่าของจินเป็นเพลงเร็ว ในอินโทรที่เพิ่งขึ้นมีบีทของฮิพฮอพเจืออยู่ ฟังแล้วค่อนข้างใกล้เคียงแนวเพลงของคัตตุนไม่น้อย... คาเมะได้ยินก็ชักไม่แน่ใจว่าจินชอบเพลงนี้จริงๆ หรือคิดจะใช้ประโยชน์อะไรจากมันกันแน่

แต่จะด้วยอะไรคนรักของเขาก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังอยู่แล้ว... จินที่ใครว่าหื่นกาม รสนิยมผาดโผน หรือช่างเอาแต่ใจ แต่เขารู้ จินสรรหาความน่าตื่นเต้นเพื่อยังความสุขมาให้กับชีวิตคู่รักของเขาสองคนมากกว่า

คาเมะยิ้มให้กับความน่าเอ็นดูนั้น พลางจัดการตามคำสั่งแล้ววิ่งผวาเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนเด่นอยู่ใต้ฝักบัวใหญ่

“จิ๊น...”

ร่างบางผลักร่างกายแข็งแกร่งให้พ้นจากรัศมีแตกกระจายของสายน้ำ และคุกเข่าลงต่อหน้าความเป็นชายของคนรัก ซึ่งบัดนี้มันยังอ่อนตัวเพราะน้ำอันเย็นจัดอยู่

หากไม่นาน...เพียงลมหายใจร้อนๆ รินรด แกนกายของจินก็เริ่มฟื้นตัว พร้อมใช้...พร้อมเป็นของเล่นให้สนุกมือสนุกปาก

“แน่ใจนะ ไหนบอกว่าไม่อยากอิ่มไง” จินมองดวงหน้าแจ่มใสพร้อมคลึงกลุ่มผมนุ่ม

“ก็ไม่ได้จะกินเข้าไปนี่ นายอย่าชวนคุยสิ...เวลาถอยหลังลงเรื่อยๆ แล้วนะ ...อ๊ะ อย่าลืม ร้องดังๆ เดี๋ยวเสียงเพลงกลบหมด”

คำเตือนที่ออกมาจากปากแดงๆ ไม่ทิ้งระยะนานให้ใครได้เตรียมใจ ความอุ่นวาบก็เข้าครอบครองความแข็งขึงให้จินได้ขยับกายเข้าจังหวะเสียงดนตรีเดี๋ยวนั้น

“อะ อื้ม...”

ในบางเวลาคาเมะจะหลับตาพริ้มเพราะความสุขสม แต่เมื่อยามที่ต้องเป็นฝ่ายปรนเปรอ ก็เหมือนว่าเป็นโอกาสให้ได้ใช้สายตาสำรวจสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น

จินที่ส่ายสะโพกหมุนวนน่าเร้าใจ

จินที่ครางเสียงต่ำสลับสูง หรือบ้างหัวเราะในลำคอ

จินที่...ก้มลงมามองส่งจูบน่าเซ็กซี่

ต้นฉบับอันน่าซึมซับทั้งนั้น...

ริมฝีปากบางละออกจากความเต็มล้นเมื่อผ่านไปเกือบเพลงที่เจ็ด คาเมะลุกขึ้นถ่ายทอดรสชาติผ่านการกอดรัดแนบแน่น... เวลาเหลือน้อยกว่าน้อยแล้วจะมัวใจเย็นอยู่มิได้ ถึงบทเรียนของจินจะน่าสนใจแต่ความอายที่หากจะต้องผละไปเปิดประตูทั้งที่ยังคั่งค้างมันน่ากลัวเสียกว่า

“ไอ้แมวขี้ยั่ว... ฉันจะทำยังไงกับนายดี”

“ทำเหมือนที่เคยทำสิจิน ฉันรักนาย... สอนให้ฉันรักนายยิ่งกว่านี้สิ...”

เพราะความต้องการของคาเมะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด การร้องขอจึงได้รับการตอบสนองจากร่างสูงอย่างเต็มที่ จินพาคนในอ้อมกอดไปยังวิมานอีกครั้ง อีกครั้งและอีกกี่ครั้งก็ตามตราบที่สองขาเพรียวยังอยู่ไม่ติดพื้น

สายน้ำเย็นไหลลงชะเลือดซิบจากรอยแผลยาวทั่วแผ่นหลัง แสบสันต์แต่ก็คุ้มอย่างยิ่งกับรอยยิ้มตาปิดดูน่ารัก

เมื่อยามพบกันครั้งแรกเด็กหนุ่มดูแสนซนเก่งกร้าว สายตามุ่งมั่นถือดีจนไม่น่าเชื่อว่าจะว่าง่ายในวันหนึ่ง ใครจะรู้...ว่าอีกสิบปีให้หลัง เด็กชายหน้าตี๋คนนั้นจะกลายเป็นหนุ่มฟีโรโมนกระจายอยู่ในอ้อมกอดของเขา...

คาเมะคือสิ่งมหัศจรรย์ที่ทำให้จินเรียนรู้ว่าอะไรก็เป็นไปได้

เพราะปั้นมากับมือ ถึงอยากอวดอยากประกาศให้โลกรู้...

และเพราะเป็นของรักของสำคัญ ถึงหวงให้มองได้แต่ตาหากอย่าหวังที่ใครจะมาต้อง...

จบคอร์สนี้คงต้องให้พักกินและพักผ่อน งานโปรโมทละครวันพรุ่งของร่างบางก็ช่างเช้าแข่งกับพระอาทิตย์ อาจจะทำให้ทั้งสองง่วงงุ่นเสียจนไม่อยากโงหัวจากที่นอนอุ่น... ดีที่มีสิ่งหนึ่งจินพอสบายใจไหว

คาเมนาชิ คาซึยะจะแจ่มใสและมีเรี่ยวมีแรง เป็นศูนย์กลางความกระชุ่มกระชวยให้คนรอบข้างได้แน่ๆ

“ของมาส่งแล้วแน่ๆ ออกไปจ่ายเงินเร็วจิน”

“รอนี่นะ”

“ขอแบ่งปลาไหลด้วยได้มั้ย”

“อะไรที่ฉันให้นายไม่ได้บ้างล่ะ”

ถึงน่าหวงแต่ก็น่าภูมิใจ..

ถึงจะเป็นที่ชื่นชมของใคร แต่ก็เป็นที่ชมเชยของจิน อาคานิชิ จิน คนนี้คนเดียว!

.....................................................END..................................................

ไม่เอาอีกแล้ววววว ไม่แต่งอีกแล้วววว เข็ด!!

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก มันยากจริงๆ ค่ะพี่น้อง

มันไม่มีพ๊อย แค่อยากจะเรท จะเรท แต่คิดอะไรไม่ออก...

โดนคาเมะจ้องหน้าตอนเซฟรูปใน Pop Eye ไม่คิดเลยว่าจะโดนมนตร์จนต้องมาทำอะไรแบบเน้...

กลับไปปั่นคู่หมั้นต่ออย่างเจียมตัว

งานนี้ใครอ่านแล้วไม่เมนท์ไม่ว่าเลย

อย่าด่ากันก็พอ ปิดหู!!