Secret Interview III [End_2/2]

posted on 27 Sep 2011 00:49 by asuka-jan in Short-fic
 
อ่าน 1/2 ก่อนนะจ๊ะ
 
 
 
 
 

 

 

“เฮ้ย หล่อว่ะเพื่อน” คนนอกยูนิตคัตตุนเพียงคนเดียวยืนขึ้น พลางโผเข้ากอดเพื่อนสนิทด้วยอารมณ์ปลาบปลื้มใจ

“ของมันแน่อยู่แล้ว” จินยักไหล่รับคำชมนั้น ก่อนผละกลับไปโอบไหล่คนรักอย่างเก่า

 

“เออหล่อ...หล่อจนมดขนกันมาหมดทั้งรังเลยเนี่ย” โคคิเอ่ยแซว แล้วก็ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสนับสนุนอีกหลายเสียงตีกันจนฟังไม่รู้เรื่อง เป้าหมายสองคนได้แต่ยืนยิ้มแผ่รัศมีความสุขแบบที่ไม่มีเสียงแซวใดทำอะไรได้ นอกจากทำให้เกิดสีสันแดงระเรื่อชวนอิจฉาซับขึ้นมาทั่วใบหน้าเท่านั้น

 

 “พวกแกไม่ต้องพูดมากน่า... เฮ้ยจุนโนะ เช็คเทปเสร็จแล้วก็เอามาซะที” จินว่าแก้เขิน

 

“เฮ้ยจุนโนะ เดี๋ยวเบิร์นใส่ซีดีให้พวกเราด้วยสิ ทำเป็นหกก๊อปปี้เลยแล้วกัน” พี่ใหญ่ของวงบอกเพื่อนแบบเนียนๆ ท่ามกลางความอึกทึก ทว่าหนุ่มนอกวงได้ยิน ชูมือหราพลางตะโกนสั่งสัมทับเอิกเกริก

 

“เฮ้ยๆ เจ็ดเลย ฉันเอาด้วย!!”

 

เท่านั้นเองวงพลันแตกกระจาย เสียงกร้าวแต่แหลมสูงบาดหูดังขึ้นจนวงล้อมต้องถอยหลังคนละสองก้าว

“ไอบ้า......พวกแกจะเอาไปทำไมวะเยอะแยะ...”

 

“ก็...ฉันอยากดูด้วยนี่” ยูอิจิแจงเหตุผลอุบอิบ “ฉันกับทัตจังมาไม่ทันช่วงแรกๆ นี่หว่า...”

“ใช่ๆ พวกเราเป็นคนคิดคำถามก็อยากรู้สิว่าพวกนายตอบกันว่ายังไงมั่ง นี่ถ้าไม่คิดต้องอัดอาร์วันนะไม่ยอมพลาดหรอก” ตามด้วยคำเสริมของคู่หูต่างเดือน

 

“ส่วนฉัน...ฉันก็จะเอาไปดูไง จะได้เล่าต่อให้คนอื่นฟังได้ถูก” ยามะพีให้เหตุผลของตัวเองบ้าง

 

“ไอบ๊า.......” เสียงร้องแหลมสูงกว่าเดิม “ใครอนุญาตให้แกเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังก๊านนน ที่ฉันยอมเปิดประตูให้แกเข้ามาเพราะแกรับปากฉันนะว่าจะเหยียบเรื่องนี้ไว้เป็นความลับนะเว่ย”

 

“อ้าวจิน ไหนนายบอกว่าไม่อายถ้ามีคนรู้เรื่องนี้ไง ฉันแอบฟัง เอ๊ย แอบได้ยินนายพูดกับคาเมะอย่างนี้นะ” ตากล้องผู้ยังคงมีเทปในครอบครองเอ่ยค้าน ก่อนจะต้องกระโดดโหยงเมื่อมือเพชรฆาตวาดมาเฉียดขมับด้วยความเร็วแสง

 

“หูดีจริงนะไอ้โนะ ฉันไม่ได้กลัวใครรู้เรื่องนี้แล้วจะอายเฟ่ย ฉันกลัวว่าจะรู้เข้าถึงหูจอห์นนี่ซังต่างหาก ถ้าความแตกขึ้นมานะ ทีนี้ล่ะ ได้ซวยกันหมดเนี่ย”

 

“น่า...ไม่มีใครในที่นี้เอาไปบอกต่อชาวบ้านชาวช่องเขาหรอก... แต่ให้พวกเราช่วยกันเก็บไว้คนละอันไง เผื่อนายหรือคาเมะจะทำหาย” ผู้อาวุโสยังแจกแจงด้วยน้ำเสียงเป็นจริงเป็นจังอย่างใจเย็น ซึ่งได้รับคะแนนสนับสนุนโดยถ้วนหน้า

 

“ใช่ๆๆๆๆ”

 

ทว่าคนฟังยืนเท้าสะเอวหน้านิ่ง เคียงคู่ด้วยคาเมะที่คล้องแขนคนรักไว้ ริมฝีปากบางยื่นนิดๆ แสดงถึงความลำบากใจหน่อยๆ

 

“พวกแกจะบ้าหรือ ของแบบนี้ใครจะไปทำหายวะ!”

“ใช่... ทุกคน ไม่ใช่ว่าฉันไม่ไว้ใจนะ แต่ถ้าเกิดมีใครเผลอทำหลุดไปให้คนอื่นเห็นจริงๆ ล่ะก็แย่แน่ๆ เลย... ฉันว่ามีแค่สองก๊อปปี้ก็พอแล้วล่ะ...นะ ฉันเก็บเทปต้นฉบับไว้ ส่วนจินก็เบิร์นใส่ซีดีพกติดตัวไปอเมริกา”

 

“โห่...” คำตัดสินของคนงามตามมาด้วยท่าทีสุดเซ็งรอบวง

 

“แต่ฉันอยากดูการสัมภาษณ์ของพวกนายด้วยนี่ ไม่ยอมอ่ะ” ทัตสึยะ (ผู้ครองตำแหน่งคนร่างเล็กที่สุดขณะนี้) โวย ร่างเล็ก (ไม่เท่า) จึงผละจากคนรักมาเกาะแขนเกยคางประจบ

“ก็ไม่ได้หวงห้ามไม่ให้ดูนี่... น้า...ไว้วันไหนว่างตรงกันอีกแล้วอยากดูค่อยมาเปิดดูด้วยกันก็ได้”

 

“เอาเป็นว่าสำหรับคัตตุนมีสองอัน แล้วฉันเก็บไว้อันหนึ่ง โอเคนะ” ยามะพีปรบมือเอ่ยแทรก

 

“พูดไม่รู้เรื่องไงไอ้พี! ฉันกับคาเมะเก็บกับคนละอันเฟ่ย ส่วนนายถ้าอยากมาดูค่อยมาดูกับคาเมะนี่” จินว่า ขณะตามมาดึงสุดที่รักของตนกลับไปครอบครองตามเดิม

 

“แปลว่าแกอนุญาตให้ฉันมาบ้าน มะ...เอ้ย คาเมะ หรือวะ” คนนอกวงแสร้งทำเสียงตื่นเต้น

 

“พูดยังกับแกไม่เคยดอดมานะ... พอๆๆ เลิกพูดเรื่องนี้ ไอโนะแกเอาเทปมาให้ฉันเลยมา ฉันแปลงไฟล์ลงคอมเอง แกไม่ต้องยุ่งแล้ว”

 

“ไรว้า ใช้งานเสร็จแล้วถีบศีรษะส่งเลยหรือ” แร๊พเปอร์หนุ่มประชดยวนอารมณ์ “เฮ้ย กลับกันเหอะพวกเรา ไปกินเนื้อย่างกันดีกว่าพวกเรามันหมดประโยชน์แล้ว”

 

“โคคิก็... จินไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย เราทั้งสองคนซึ้งในน้ำใจของทุกๆ คนจะตายไป ทั้งโคคิ จุนโนะ ยูอิจิ ทัตจัง แล้วก็ยามะพีด้วย ขอบใจมากๆ เลยนะ ถ้าไม่ได้ทุกคน ความทรงจำดีๆ อย่างในวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น” น้องเล็กของวงเอ่ยเป็นการเป็นงาน พารอยยิ้มมาเยือนทุกใบหน้า

 

“เฮ้ย มากกว่านี้ก็ทำได้น่า” พี่ใหญ่เอ่ย

“ใช่ เพื่อนกันนี่นา แล้วฉันว่ามันก็คุ้มเหนื่อยด้วย ได้ยินไอ้จินพูดอะไรเลี่ยนๆ ออกมาตั้งหลายประโยค”

“ใช่...” จุนโนะรีบเอ่ยรับรองคำล้อของทัตสึยะ

 

“จริง ขนาดนั้นได้ยินอยู่บ่อยๆ ยังไม่สุดไม่ซึ้งเท่าวันนี้เลย”

“หา...” คาเมะตาโต “จินพูดจาเลี่ยนแบบนี้กับนายบ่อยๆ หรือยามะพี”

 

“เฮ้ย!!” สองหนุ่มเพื่อนสนิทสะดุ้งเมื