Accidentally Possessive Part 09

posted on 21 Dec 2011 23:11 by asuka-jan in Accident
 

Title: Accidentally Possessive
Part: 09
Casts: Jin x Kazuya
Author: Asuka
Rate: G

 

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ไม่อยากจะเชื่อเลย!!”

 

ร่างเล็กนั่งโวยวายในอ่างจากุชชี่กลางห้อง มือขยำหมอนนุ่มต่างเหยื่อด้วยขัดใจที่สุดกับผลการพูดคุยที่ทำให้รู้ว่าลางสังหรณ์ของตนแม่นเกินไป

 

ตัวการที่ทำให้เขาสองคนได้อยู่ในห้องฮันนีมูนสวีทคือผู้เป็นพ่อจริงดังคาด แต่ที่แย่กว่าก็ตรงเขาไม่สามารถ ‘ออกอาการ’ อะไรมากได้ นอกจากอายคนนอกอย่างไกด์ผู้บริสุทธิ์แล้ว ยังขี้เกียจจะพาลใส่ลูกน้องบังเกิดเกล้าด้วย

จึงต้องเก็บมา ‘เต็มเหนี่ยว’ ในที่รโหฐานเป็นการส่วนตัว

 

“ยังเจ็บใจอยู่หรือ คุณไกด์เขารับปากแล้วนี่ว่าถึงคืนนี้จะเปลี่ยนห้องให้ไม่ได้ แต่คืนต่อๆ ไปเขาจัดการให้ได้แน่นอน”

 

จินในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเดินมานั่งยองๆ อยู่ข้างอ่าง แต่แม้จะนั่งใกล้เขาก็พยายามไม่สบตากับมุมค้อนที่เหวี่ยงไปมารอบห้องราวกับบูมเมอแรง

 

“ผมอายคนอื่นเขานี่ ดูสิครับ มีพ่อประเทศไหนบ้างเขาอยากส่งเสริมให้ลูกชายตัวเองได้... ได้เป็นขี้ปากคนอื่น ห้องสวีท เฮอะ บ้าไปแล้ว เจ้ากี้เจ้าการขนาดไหนก็น่าจะ...ฮึ่ยยย คิดว่าผมกับคุณอายไม่เป็นหรือ แล้วลูกน้องของผมอีกล่ะ...จะคิดยังไงกัน”

 

ร่างเล็กโอดเสียงงุ้งงิ้งสลับคลุ้มคลั่ง ส่วนจินก็ปลอบไปพลางบีบโลชั่นกันแดดมาทาเนื้อตัวไปพลาง

 

“เราผ่านจุดที่อายที่สุดมาแล้วไม่ใช่หรือ ถ้าเราเฉยเหมือนเดิมก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยอ้างถึงความยากลำบากต่างๆ ที่ผ่านมา

 

“แต่มันก็ไม่ยุติธรรมอยู่ดีนี่ครับ เราจ่ายเงินเท่าเขา มานอนห้องหรูหรากว่าเขาได้ยังไง”

 

“คุณคิดมากเกินไปแล้วนะ อาจจะไม่มีใครติดใจเรื่องนี้ก็ได้”

“แต่อาจจะมีก็ได้” ร่างเล็กสวนรวดเร็ว

 

จินถอนใจสั้นๆ ทาที่แขนเสร็จแล้วก็เปลี่ยนมาทาที่ขา

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาก็เลิกคิด... เอางี้ ถ้าใครว่าอะไรให้เขามาโทษผมแล้วกัน ใครอยากมีปัญหากับประธานใหญ่ก็บอกมาเลย”

“ดี งั้นทุกอย่างโทษคุณ” คนปลงใจได้ยิ้มเหี้ยมเกรียม

 

“ว่าแต่...นั่นซันบล็อกผมไม่ใช่หรือ”

ร่างในอ่างชี้ไปที่ของกลางอันแสนคุ้นตาหลังจากได้กลิ่นอันคุ้นจมูก

 

“ก็ผมลืมเอามา... เห็นวางอยู่บนเตียง ใช้ไปนิดเดียวเองคุณไม่งกใช่มั้ย”

 

นิดเดียวของจินใช้ไปแค่ไหนคาซึยะไม่แน่ใจ และไม่สนใจอีกด้วยว่าอีกฝ่ายจะใช้เสร็จแล้วหรือไม่ มือเล็กคว้าของกลับมาอยู่ในครอบครอง ยันกายขึ้นนั่งตรงขอบอ่างแล้วขโลมครีมใส่แขนและคอตนเองบ้าง

 

ร่างสูงจึงผินไปนั่งรอที่เตียง

“แล้วคุณจะไม่เปลี่ยนชุดหรือ”

 

คาซึยะลุกมายังกระเป๋าซึ่งนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงใหญ่แทนคำตอบ ร่างเล็กชี้นิ้วเป็นการบอกให้อีกฝ่ายหันหลัง จินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่สามารถเดาการกระทำต่างๆ ของอีกฝ่ายได้ รอจนคาดว่าจะเรียบร้อยเขาก็หันกลับมาตามเดิม

 

“ครีมกันแดดสำหรับทาหน้าล่ะครับ”

 

คาซึยะเท้าสะเอว

“นี่คุณลืม หรือตั้งใจมาใช้ของผมกันแน่”

 

“ผมลืมจริงๆ....”

 

เสียงและแววตาแห่งความจริงใจทำให้คาซึยะมุ่ยหน้าใส่ เขาบีบครีมใส่มือตัวเองแล้วโยนส่งให้คนร่วมห้องด้วยความเต็มใจยิ่ง

 

จินรับของที่เกือบเลยผ่านศีรษะ เหลือบมองอีกฝ่ายเกร็งๆ ก่อนแต้มครีมลงบนใบหน้าห้าจุดอย่างประหยัด

 

“เออ ผมว่าจะถามนานแล้วแต่ลืม คุณเคยบอกว่ามีธุระส่วนตัวที่ฮาวายนี่ ธุระอะไรแล้วจะแยกไปยังไงหรือครับ”

 

ชายหนุ่มเริ่มต้นไล้ครีมบริเวณทีโซน นวดคลึงเล็กน้อยเพื่อให้เนื้อครีมซึมเข้าผิว

“อ๋อ ผมจะไปเยี่ยมเพื่อน ลูกเขาเพิ่งคลอดได้หนึ่งเดือน ผมเลยจะไปรับขวัญหลาน บ้านเขาอยู่เกาะฮาวายใหญ่ที่พรุ่งนี้เราจะบินข้ามไปเที่ยวภูเขาไฟกับน้ำตกกันไง ผมเลยกะว่าตอนเย็นหลังจากเที่ยวน้ำตกแล้ว...เราก็แยกไปตอนนั้น”

 

“ดะเดี๋ยวนะครับ ‘เรา’ หรือ”

 

“อื้ม” จินนวดครีมตรงสองแก้ม “คุณไปกับผมนะ เพื่อนผมเขาบอกว่าจะเลี้ยงข้าวด้วย”

“หา ให้ผมไปด้วย นี่คุณจะให้ผมทิ้งลูกน้องไปหรือ”

 

“ก็...มันใช้เวลาสองสามชั่วโมงเท่านั้นเอง ลูกน้องคุณดูแลตัวเองกันได้อยู่แล้ว”

“แล้วคุณดูแลตัวเองไม่ได้หรือไง”

 

จินหยุดมือตนเองชั่วคราว หันมาส่งสายตาขอร้องประกอบน้ำเสียงอ่อยๆ

“ต่างบ้านต่างเมือง...ผมก็กลัวหลงนะ คนเดียวหัวหาย สองคนสบาย...”

 

น่ารักตาย ...คาซึยะคิดในใจโดยไม่ปิดบังสีหน้า ทว่าก็มิได้ทำให้คู่สนทนาสำนึกเลยสักนิด

 

“เพื่อนขอร้อง...”