Accidentally Possessive Part 10

posted on 17 Jan 2012 14:53 by asuka-jan in Accident
 

Title: Accidentally Possessive
Part: 10
Casts: Jin x Kazuya
Author: Asuka
Rate: G

 

 

 

ผู้ที่อ่านพาร์ท 9 ไปแล้ว รบกวนไปอ่านย้อนช่วงท้ายนิดนึงนะคะ

คนแต่งได้เอาฉากที่คิดว่าจะเป็นฉากเปิดของพาร์ทนี้ ไปโปะท้ายพาร์ทที่แล้วแทน เพื่อความต่อเนื่องทางอารมณ์

ขออภัยในความยุ่งยากค่ะ

 

 

 

วันที่สามของทัวร์ฮาวายเป็นวันแห่งการดูงาน

 

ช่วงเช้าเป็นการเยี่ยมชมโรงงานช็อกโกแลตเคลือบแมคคาเดเมีย หลังจากศึกษาวิธีการทำในโรงงาน (ให้เห็นความน่ากิน) และเรียนรู้วิธีขาย (ชิมจนแน่ใจว่าอร่อย) คณะทัวร์ก็ได้ของฝากติดไม้ติดมือกันไปคนละไม่น้อย แม้เป็นโปรแกรมแถมที่จัดไว้เพื่อฆ่าเวลาก่อนเดินทางกลับเกาะโฮนาลูลู แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ลูกทัวร์ส่งเสียงดังและกระตือรือร้นกันมาก มากกว่าโปรแกรมหลัก ณ ศูนย์จัดจำหน่ายสินค้าอิเล็กทรอนิคส์ในช่วงบ่าย

 

การพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กันระหว่างฝ่ายต่างประเทศของบริษัท AK-Dengasei และฝ่ายต้อนรับของบริษัท HHE หรือ Hawaii House Electronics ดำเนินไปอย่างค่อนข้างจริงจัง ส่วนหนึ่งเพราะจำนวนคนลดลงกว่าครึ่ง จากการจัดให้ลูกทัวร์ที่เป็นผู้ติดตามแยกไปชอปปิ้งยังย่านการค้าใกล้ๆ และอีกส่วน มาจากการคงเหลือของคนหนึ่งคน นั่นคืออาคานิชิ จิน ผู้กลายเป็นหัวหน้าคณะดูงานแทนคนที่เขาตามติดมา

 

แม้ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดจะพยายามเดินตามหลังเหมือนไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ทว่าตัวแทนผู้นำชมกลับคอยประกบไม่ห่างเพราะจดจำได้ว่าเป็นใคร ชายหนุ่มเกรงว่าจะทำให้หัวหน้าทัวร์ตัวจริงไม่สบอารมณ์เอาได้ แต่จากรอยยิ้มสาสมใจที่เห็น เขาจึงปล่อยให้เป็นเช่นนั้นต่อไปอย่างจำยอม

 

ตกเย็น มีเวลาเหลือประมาณสองชั่วโมงก่อนจะไปหาอาหารค่ำมื้ออิสระ หัวหน้าคณะที่โยนภาระให้คนอื่นตลอดทั้งวันตัดสินใจเล่นเซิร์ฟฆ่าเวลา

 

แน่นอนว่าคนทำหน้าที่เฝ้าของก็คือหนุ่มคู่หมั้นเช่นเดิม แต่คราวนี้ได้รับการลดหย่อนให้สามารถเดินไปไหนมาไหนได้ เพียงต้องกลับมานั่งที่เดิมในเวลานัดหมาย จินพบว่าข้อตกลงไม่สามารถเป็นจริงได้ในทางปฏิบัติ คาซึยะวิ่งมาดื่มน้ำแทบทุกๆ สิบนาที และมากกว่าสองครั้งที่พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาทิ้งสัมภาระแล้วลงไปลอยคอในทะเลด้วยกัน

 

‘มาถึงฮาวาย ใครเขาให้กินลมชมวิวเฉยๆ’

 

ผลการต่อรองพบกันครึ่งทาง ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิให้คลื่นซัดช่วงล่างจนพอเปียกครึ่งตัว สร้างความพึงพอใจให้แก่ร่างเล็กที่หอบกระดานไปโต้คลื่นนานขึ้น

 

จินไม่รู้ว่าเขามายอมนั่งเปียกครึ่งล่างตากแดดครึ่งบนอย่างนี้ทำไม แต่พออีกฝ่ายยังหันมามองเรื่อยๆ เขาก็ลุกไปไหนไม่ได้ ต้องนั่งอยู่อย่างนั้น

 

“สนุกมั้ย”

 

คาซึยะวิ่งมาทรุดกายเหนื่อยหอบข้างๆ ใบหน้าและหลังมือที่สู้แดดอ่อนๆ ยามเย็นมาเกือบสามชั่วโมงเริ่มเปลี่ยนสี

 

“มาก...ครับ แต่จะสนุกกว่านี้ถ้าคุณไปเล่นด้วยกัน”

“ผมเล่นไม่เป็น มานั่งแช่น้ำแบบนี้ยังไม่พอใจคุณอีกหรือ”

 

คาซึยะหัวเราะพลางนึกถึงภาพไกลๆ ที่เห็น ผู้ชายเอเชียคนหนึ่ง...นั่งแช่น้ำครึ่งตัวอยู่คนเดียวนานสองนาน เป็นเป้าสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา

 

น่าตลกดี

 

“ก็ผมหมั่นไส้คุณนี่ มองทีไรก็เจอคุณเล่นมือถืออยู่ได้” ร่างเล็กพูดพลางจับผมรกๆ ทัดหู

“ผมไม่ได้เล่น...ผมเช็คอีเมล” จินตอบเสียงยาน

 

“จะเช็คอะไรมันตลอดเวลาล่ะครับ ติดมือถือชัดๆ...ถามจริงเถอะ คุณน่ะถ้าขาดเจ้าไอโฟนเครื่องนี้ไปไม่ได้เลยใช่มั้ย”

 

“แล้วคุณขาดมือถือของคุณได้หรือ” กับเครื่องมือสื่อสารที่แทบจะเป็นอวัยวะที่สามสิบสามของผู้คนยุคนี้

 

“ได้”

“แน่ใจ?” ชายหนุ่มถามขณะเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนเมคอินเจแปนในกระเป๋าที่วางอยู่ข้างหลังน้ำซัดไม่ถึง ชูขึ้นทำท่าจะโยนลงทะเล

 

“แน่ครับ เพราะเบอร์ธุรกิจสำคัญๆ ผมไปขอคาโต้ใหม่ได้ เบอร์ครอบครัวผมก็ขอคุณได้ ส่วนตัวเครื่อง...ใครทำพังคนนั้นชดใช้”

 

จินส่ายศีรษะให้ใบหน้าที่ยิ้มกริ่มอย่างเป็นต่อ ก่อนวางตัวประกันที่ไร้ค่าคืนลงกระเป๋า หมดเรื่องถกเถียงร่างเล็กก็เดินลอยไปก่อนอย่างเคย ทิ้งชายหนุ่มที่ไม่ได้ใส่ทั้งแว่น (เพราะเปียก) และคอนแทคเลนส์ให้เดินแบกสัมภาระแบบเบลอๆ ตามมา

 

“เฮ้ย” ก่อนต้องหยุดฝีเท้าเพราะนึกอะไรขึ้นมาได้

“ครับ?”

 

“ผมลืมเอาที่ชาร์ตแบตมา” ชายหนุ่มคิดถึงตอนสายของวันเดินทางที่กวาดเอาทุกสิ่งลงกระเป๋า ถ้าจำไม่ผิดเขาคว้ามาแต่โทรศัพท์ที่กำลังชาร์ตแบตเตอรี่ค้างไว้ แต่ไม่ได้หยิบเจ้าที่ชาร์ตมาด้วย

 

ร่างสูงหยิบมือถือขึ้นดู สถานะแบตเตอรี่ก็กระพริบใส่ให้รู้ถึงภาวะร่อแร่ของมันพอดี

 

“สมน้ำหน้า” คาซึยะปิดปากหัวเราะคิก เหลือแต่ลูกตาทั้งสองที่ส่อแววเน้นย้ำคำพูดเบาๆ ซึ่งหลุดออกมาเมื่อครู่

 

“แต่...รู้สึกว่าคุณคาโต้จะใช้มือถือรุ่นเดียวกับผม”

จินย้อนอย่างไม่อยากเห็นอีกคนมีความสุขเกินไป และผลที่ได้ คือคำพูดสาปแช่งจากใบหน้ายื่นๆ

 

“ขอให้คาโต้ก็ลืมเอามา”

 

ร่างสูงหัวเราะบ้าง

“ยาก... เจ้านายขี้ลืมได้ แต่ไม่มีเลขาที่ไหนขี้ลืมหรอก”

 

“ขอให้คาโต้ลืมเอามา ขอให้คาโต้ลืมเอามา ขอให้คาโต้ลืมเอามา!!”

 

.................