Accidentally Possessive Part 13

posted on 14 Mar 2012 22:16 by asuka-jan in Accident
 

Title: Accidentally Possessive
Part: 13
Casts: Jin x Kazuya
Author: Asuka
Rate: G

 

 

 

ห้องที่เขาไม่ได้เหยียบย่างมาพักใหญ่ยังคงว่างโล่งเหมือนเดิมไม่ผิด

 

ห้องสตูดิโอขนาดกลาง มีเฟอร์นิเจอร์เท่าที่จำเป็น ของประดับห้องแทบไม่มี นอกจากแผ่นซีดีที่วางกองอย่างไร้ระเบียบข้างเครื่องเสียงขนาดใหญ่ สิ่งที่ขาดหายไปซึ่งทำให้เขารู้สึกว่าผิดตาคือกีตาร์ไฟฟ้าทรงเฉี่ยวสีดำ จินคาดว่าเป็นเพราะเจ้าของห้องย้ายกลับไปอยู่บ้านใหญ่นับตั้งแต่ที่ตัดสินใจช่วยงานของครอบครัว อวัยวะที่สามสิบสามชิ้นนั้นจึงน่าจะย้ายตามไปอยู่ที่นั่นด้วย

 

ชายหนุ่มโล่งใจที่ทุกอย่างอยู่ในสภาพค่อนข้างเรียบร้อย

 

หลังจากเปิดประตูให้เขาเข้ามาแล้ว ร่างผอมบางผิวสีน้ำผึ้งอ่อนก็ไปนั่งชันเข่าอยู่บนโซฟา สองมือบีบกันแน่นจนจินแน่ใจว่ากลางฝ่ามือคงเจ็บด้วยรอยเล็บ บางครั้งก็ถูกใช้ปิดเสียงสะอื้น ซึ่งเจ้าตัวพยายามนักหนาที่จะระงับอารมณ์และเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้ฟังรู้เรื่องมากที่สุด

 

นับตั้งแต่รู้จักกันมาทัตสึยะเป็นแบบนี้นับครั้งได้ โดยทั่วไปร่างบางเป็นคนร่าเริง...ค่อนไปในทางไม่รู้สึกรู้สา แทบไม่เคยโกรธ เสียใจ ผิดหวังเรื่องอะไร มีเพียงบางเรื่องเท่านั้นจริงๆ ที่อ่อนไหว และเมื่อไรก็ตามที่อ่อนไหว มันจะรุนแรง เชี่ยวกราด ควบคุมไม่ได้โดยสิ้นเชิง

 

“ฉันกลัว จิน ฉันพยายามตั้งสติแล้ว ว่า...ว่ามันอาจจะแค่ผิดพลาด อาจจะไม่มีอะไร แต่ฉันกลัว ถ้าเขาโกงจริงๆ ถ้าโกงจริงๆ...”

 

การบอกเล่ากระท่อนกระแท่นทำให้จินรู้ว่า เพื่อนของเขาบังเอิญไปเจอกระดาษปึกหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ข้างเครื่องทำลายเอกสาร เป็นกระดาษแสดงรายการเบิกจ่ายของฝ่ายบัญชีเพื่อจัดซื้อวัตถุดิบ ทัตสึยะจะไม่สนใจอยู่แล้ว แต่เห็นว่าเป็นวันที่เมื่อไม่นานมานี้จึงหยิบขึ้นมาดู จึงพบความปกติของตัวเลขว่าไม่ตรงกับที่เขาเคยผ่านตา

 

สินค้าบางตัวเขาระบุสเป็กและเช็คราคาเอง เขาจำได้ แต่ในเอกสารฉบับนี้มันผิดไป

 

ทีแรกทัตสึยะคาดว่าคงเพราะมันผิดจึงถูกนำมาทำลาย เขาไม่มีอำนาจตรวจสอบกับฝ่ายบัญชีหรือฝ่ายจัดซื้อซึ่งพี่เขยเป็นคนดูแล เขาจึงนำมาเปรียบเทียบกับบันทึกของฝ่ายผลิต ซึ่งเขาเข้าถึงข้อมูลได้สะดวกกว่าในฐานะดีไซเนอร์ แล้วเขาก็ต้องงงจนแทบลุกขึ้นจากเก้าอี้ เมื่อพบว่ามันตรงกันดีทุกรายการ

 

เขาจำผิดไปหรือ

 

ทัตสึยะแทบจะเชื่อแบบนั้น ถ้าไม่เหลือบไปมองลายเซ็นที่มีชื่อเขากำกับอยู่ แล้วพบว่ามันไม่ใช่แบบที่เขาเซ็น

เขาเป็นพวกประหลาด ชอบความไม่เหมือนใคร การเซ็นชื่อจึงเรียงลำดับแบบตัวหลังไปตัวหน้า จากหางไปหัว จากล่างขึ้นบน น้ำหนักหมึกจึงตรงข้ามกับการเขียนแบบปกติ

 

เขาถูกปลอมลายเซ็น

 

ยิ่งไปกว่านั้น รายการสั่งซื้อที่ผิดจากความทรงจำของเขาทุกอย่างมันแพงขึ้น บางตัวเปลี่ยนเจ้า บางรายการเป็นสิ่งที่ไม่ได้ใช้

 

ทัตสึยะจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองมือเย็นแค่ไหน เขาอยากตรวจสอบย้อนหลังไปมากกว่านี้ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นช่วงที่เขายังไม่ได้เข้ามาดูแล เขาได้แต่เก็บความตื่นตระหนกไว้ในใจ เขาไม่กล้าซักถามใคร ไม่ว่าจะหัวหน้าฝ่ายผลิต จัดซื้อ หรือบัญชี...

 

เขากลัวไปหมด กลัวว่าใครจะรู้ว่าเขาพบสิ่งผิดปกติ รู้ว่าเขามีเอกสารในมือ ...และกลัวความจริง

 

“บริษัทเรากำไรลดลงมาหลายปี แต่เราก็คิดว่าเพราะสภาพเศรษฐกิจ เพราะการแข่งขัน แต่เราไม่คิด ไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้ เขาเป็นสามีพี่สาว เป็นลูกเขยพ่อ ทำไมเขาทำ เขาทำได้ยังไง”

 

“เขาทำหรือเปล่าจิน ฉันอยากถามนาย แต่ฉันติดต่อนายไม่ได้เลย”

 

ร่างบางไม่รู้จะหันไปหาใครอีกแล้ว เขาให้ใครในบริษัทและครอบครัวรู้เรื่องไม่ได้ เขาไม่มีเพื่อนคนอื่นอยู่ในวงการธุรกิจคนอื่นนอกจากจิน และที่สำคัญที่สุด...จินคือคนเดียวที่เขาไว้ใจ

 

“ยิ่งคิดฉันยิ่งบ้า ฉันฟุ้งซ่าน ฉัน...ฉัน....”

 

ทัตสึยะหนีมาอยู่คอนโดตั้งแต่เมื่อวาน เขาไม่กล้าเจอหน้าใคร เขากลัวตัวเองจะกลบพิรุธไม่มิดและแสดงความผิดปกติให้คนอื่นจับสังเกตได้...

 

จินมองแววตาสับสนและเครียดจนแทบจะประสาทนั้นด้วยความเข้าใจ ในฐานะคนมีกิจการ เขารู้ว่าวิกฤตจากภายนอก ไม่ว่าจะเศรษฐกิจโลก ภัยพิบัติธรรมชาติ ให้หนักหนาอย่างไร ก็ไม่ทำให้ลำบากใจได้เท่าการทุจริตของคนใน การถูกทรยศหักหลังจากคนที่ไว้ใจและยิ่งขึ้นชื่อว่าเป็นครอบครัว

 

แต่เขามาช้า

 

“ฉันขอโทษ”