Accidentally Possessive Part 15

posted on 05 Apr 2012 16:27 by asuka-jan in Accident
 

Title: Accidentally Possessive
Part: 15
Casts: Jin x Kazuya
Author: Asuka
Rate: G

 

 

 

 

 

“ไหวมั้ยครับบอส”

“ไม่ไหวแล้วยังไง จะให้ฉันชกหน้าท่านชีคหรือ”

 

หลังจากการพินิจพิเคราะห์กันสองหัวกันตั้งแต่จบโปรแกรมเมื่อวานต่อเนื่องมาจนครึ่งเช้าวันนี้ นายบ่าวก็เห็นพ้องต้องกันว่าชีคหนุ่มลูกครึ่งละตินมี ‘เจตนา’ ไม่ธรรมดา นอกจากคำทักเรื่องแหวนแล้ว ยังมีการเลียบเคียงถึงประธานใหญ่อีกสามสี่ครั้ง อีกทั้งยังพยายามมาแตะเนื้อแนบตัวคนตัวเล็กหน้าใสขวัญใจมหาชนโดยไม่จำเป็นไปไม่น้อยกว่าสิบหนอีกด้วย

 

ทีแรก...คาซึยะก็เข้าใจว่าเป็นวัฒนธรรมของชนชาติตะวันออกกลาง ที่ชายกับชายมักสัมผัสเนื้อตัวกันใกล้ชิด คุยกันไปกอดกันไป จับมือกันไปก็มี แต่การที่เขาถอยหนีอย่างเนียนๆ แล้วอีกฝ่ายยังตามรุกไล่ไม่เลิกอย่างเนียนๆ มันก็ชักไม่ใช่...

 

ที่แย่ที่สุดก็แววตาหวานร้อน ชนิดกะให้คนถูกมองละลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟ คาซึยะไม่ปฏิเสธหรอกว่าเมื่อประกอบกับเครื่องหน้าเข้ม หุ่นมาดแมน และโปรไฟล์หรูเลิศ มันก็น่าละลายให้...

เสียแต่ว่าเขาไม่ชอบความรู้สึกถูกคุกคาม ยิ่งมาทำต่อหน้าลูกน้อง แทนที่จะหวิว เขากลับรู้สึกว่าเป็นการหมิ่นเกียรติกันและดูไม่เป็นมืออาชีพในการติดต่อธุรกิจมากกว่า

 

“ยังไงเราก็เอาทาโมริซังมาเป็นกันชนอีกคนหนึ่งแล้วนะครับบอส รายนั้นนักเรียนเก่าซาอุฯ ผมไปกระซิบมาแล้วให้สปี๊กอารบิกใส่ไปรัวๆ ...ถึงกันตัวชีคไม่ได้ ก็กันพวกลูกน้องไม่ให้มาช่วยนายเขารุมบอสได้ก็ยังดี”

 

เจ้านายหนุ่มพยักหน้าให้เลขาคนสนิทอย่างไม่คลายความหนักใจ แล้วพอเห็นเป้านินทาเรียกเขาให้ไปถ่ายรูปคู่ด้วยกันอีกครั้ง ก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนลากสังขารตัวเองไปแต่โดยดี

 

มันก็แค่...ชอตที่ร้อยเท่านั้น

 

“ภูเขาไฟฟูจิสวยมากจริงๆ นะครับ มีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก ผมเคยไปปีนเทือกเขาแอลป์มาแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็ยังรู้สึกว่าที่นี่ดูมีมนต์ขลังมากกว่า”

 

คำชมย่อมชวนให้เจ้าบ้านดีใจ ซึ่งที่จริง...คาซึยะก็รู้สึกภูมิใจ เพราะสัมผัสได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียง แต่ถ้าร่างสูงจะไม่พยายามยัดตัวเองมาอยู่ใต้ร่มกันละอองฝนกันเขาอยู่นั่นทั้งที่ก็มีคนสนิทกางให้ ก็คงจะดีกว่ามาก

 

“จริงๆ แล้วถ้ามาช่วงฤดูใบไม้ผลิหรือใบไม้ร่วงก็จะสวยงามกว่านะครับ สีสันสดใส เห็นวิวทิวทัศน์ชัดเจน นี่มีแต่สีเทาๆ ขาวดำ กับกลุ่มเมฆหมอก”

 

“แต่ก็ดูบริสุทธิ์ ลึกลับ น่าหลงไหลไปอีกแบบดีออกครับ”

 

คาซึยะยิ้มรับคำพูดและน้ำเสียงมีนัย พยายามบังคับลูกกะตาตัวเองไม่ให้มันกรอกไปมา เขายอมผินหน้าไปทางอื่นให้ใครเข้าใจผิดไปว่ากำลังอาย คงดีกว่าให้ว่าที่คู่ค้ารายใหญ่อ่านได้ว่าเขากำลังเพลียใจอย่างมากต่างหาก

 

“เราไปขึ้นกระเช้าไปดูภูเขาด้านบนกันเถอะนะครับ วันนี้อากาศดีมากๆ เลย ถึงจะมีฝนพรำบริเวณนี้แต่บนเขาอากาศเปิดทีเดียว” ทาโมริกวาดต้อนทุกคนให้การท่องเที่ยวเป็นไปตามตารางเป๊ะๆ ตามหน้าที่ที่ถูกมอบหมายไว้

 

อาศัยความเป็นชายสูงวัยอารมณ์ดี และรู้ธรรมเนียมอาหรับมาก นักท่องเที่ยวทั้งสี่จึงค่อนข้างให้ความเป็นมิตรและให้ความร่วมมือสูง ทั้งยังยินดีเข้าเยี่ยมชมศาลเจ้าและชิมขนมขึ้นชื่อทั้งหลายที่ตัวเขารับรองว่าไม่ผิดกฏฮาลาล นอกจากนี้เวลาที่เข้ามาขัดจังหวะอะไรใดๆ ชีคอัลฟาก็ไม่โกรธและให้ความสนใจ

แตกต่างกับชิเงอากิ...ที่นอกจากจะโดนเมินแล้ว โอกาสจะผ่านด่านวาฟาไปช่วยขัดยังแทบจะหาไม่ได้

 

“คาโต้ๆ”

“ครับบอส”

 

คาซึยะอาศัยความสามารถของทาโมริซังมาจับคู่ดูโอ้กับเลขาตนได้อีกครั้งระหว่างทางขึ้นกระเช้า

 

“เรื่องแบ่งห้องในเรียวกังนี่อะไรยังไงนะ”

“อ๋อ พวกนั้นได้อยู่โซนวีไอพีครับ เป็นเรือนชุดพักได้ 4 คนพอดี มีออนเซนส่วนตัว เป็นสัดเป็นส่วนสุดๆ ครับ ส่วนพวกเรากระเด็นมาอยู่โซนธรรมดาเพราะว่าที่พักเต็ม ห้องเดียวอยู่กันสามคนเลยนะครับ บอสไม่มีปัญหาใช่มั้ยครับ...”

 

“ไม่มีปัญหา ดีแล้ว อบอุ่นดี”

 

“ปลอดภัยด้วยครับบอส”

“อื้อ นั่นล่ะที่ต้องการ”

 

ก็หวังแต่ว่าจะไม่มีเซอร์ไพรส์อะไรให้ต้องเพลียใจมากขึ้นไปอีก

 

..................................................................

 

เสียงโทรศัพท์ซึ่งดังขึ้นมาขณะที่อยู่ในห้องเพียงลำพังทำให้คาซึยะสะดุ้งสุดตัว ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งเสียงพิเศษให้รู้ว่าใครเป็นใคร มือเล็กที่เอื้อมไปหยิบหน้าจอมาดูถึงมีอาการลังเลผิดนิสัยคนชอบทำอะไรรวดเร็ว

 

คุณจิน

 

พอเห็นชื่อนี้ร่างเล็กถึงกับถอนใจเฮือก รีบกดรับก่อนที่ปลายสายจะไม่อยู่รอ

“ครับ”

 

“เป็นยังไงบ้าง คาซึยะ”

 

ได้ยินคำถามแล้วคาซึยะก็อยากถอนหายใจอีกเฮือก เพราะมันเป็นคำถามง่ายๆ ที่ตอบไม่ง่ายเอาซะเลย

ก็จะให้บอกยังไง ว่ากำลังปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว